TACİZCİ sorgusu için yayınlar alaka düzeyine göre sıralanmış olarak gösteriliyor. Tarihe göre sırala Tüm yayınları göster
TACİZCİ sorgusu için yayınlar alaka düzeyine göre sıralanmış olarak gösteriliyor. Tarihe göre sırala Tüm yayınları göster

13 Aralık 2013 Cuma

Esatoğlu TACİZ suçlamasıyla mahkûm olmadığına göre TACİZCİ değil!

Mehmet Esatoğlu

"ENTELEKTÜEL VE HUKUKSAL LİNÇ KAMPANYASI" temel sponsoru Tiyatro... Tiyatro... Dergisi'nin Yayın Yönetmeni ve Sorumlu Yazı İşleri Müdürü "ASILSIZ İHBARCI" Mustafa Şükrü Demirkanlı ile bu "LİNÇÇİ" derginin sahibesi "İFTİRA SANIĞI" Gülhan Avşar Demirkanlı'nın vekili Av. Reyhan Kayışlı, bana "TACİZCİ" (Tıklayınız: "sayın H. Bulunmaz, sizi şahsen tanımamaktayım. Tacizinize son vermenizi öneririm...") deyince "ESATOĞLU TACİZİ" iftirası da aklıma geldi. Dünyada en son "TACİZCİ" denilebilecek kişi olan bana "TACİZCİ" demenin ciddî yaptırımı olmalıdır. Olacak da... Koşullarım oluşur oluşmaz, Reyhan Kayışlı hakkında fahiş düzeyli dâvâ açacağım! 


"Haksızlıkların yasalarla korunduğu bir ülke"de yaşıyorken, hiç kimseyi dâvâ etmiyordum!... Bir tek koşulum vardı: Beni dâvâ edeni dâvâ ederdim. Av. Reyhan Kayışlı, benim hakkımda iki kez "MANEVÎ TAZMİNAT DÂVÂSI" açmakla birlikte bir kez de soruşturma başlattı ve ayrıca 5651 Sayılı Yasa ile beni mahkûm ettirmek istedi! Soruşturma için "Vatan'daki İstanbul Emniyet Müdürlüğü Siber Suçlar Bölümü"nde saatlerce sorgulandım!... Soruşturmanın hangi aşamada olduğunu inceleyecek zaman bulamadığım için, şu ân için bir yaptırıma gitmeyi asla düşünmüyorum... 5651 Sayılı Yasa nedeniyle uygulanmak istenen bir başka saldırıya da "Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü"nda itiraz ettim... Sonucu bekliyorum!... Dâvâ etmek için iyice düşünürken, tacizle suçlanacak en son kişi olan bana "TACİZCİ" diyen Reyhan Kayışlı'yı ilkelerim gereği yargılatacağım. Sonuç ne olur?

Ben, sosyalist bilince sahip olduğum için, sosyalizme sıcak duran yada bir zamanlar sıcak durmuş insanları dâvâ etmemek için büyük bir çaba harcamama karşın, bir kişi; "Hadi beni de dâvâ et!" derse onu kıramam.

Esatoğlu'na dönelim; kendisine "TACİZCİ" diyenler onu mahkemeye vermediklerine göre, Esatoğlu masumdur. Bunu nereden çıkarıyorum? Kendimden... Benim hakkımda LİNÇ KAMPANYASI düzenleyenler, bununla yetinmiş olsalardı "Esatoğlu Vâkâsı"nda haklı olabilirlerdi:

"Bakın, Esatoğlu'nu 'Halk Mahkemesi'nde yargılayarak infaz ettiğimiz için burjuva yasalarına hiç aldırmadığımız gibi, Bulunmaz'ı da 'Halk Mahkemesi'nde yargılayarak yine burjuva yasalarına hiç aldırmadık!"

Belki de haklı olabilirlerdi! Ancak, Coşkun Büktel'in ve benim verdiğim mücadeleler sonucu seve seve olmasa da, söke söke bizim hakkımızda (daha çok benim hakkımda) onlarca (Yoksa yüz mü?) kez soruşturma, kovuşturma, dâvâ başlatıp, ayrıca manevî tazminat dâvâları da açtılar... 

Demek ki neymiş? 

1 - Esatoğlu'na karşı "TACİZCİSİN..." kampanyası başlattıktan sonra mahkemeye gitmediklerine göre Esatoğlu tacizci değil; kendileri iftiracı.

2 - Coşkun Büktel ve benim hakkımda pis bir "ENTELEKTÜEL VE HUKUKSAL LİNÇ KAMPANYASI" başlatmakla yetinmeyip, dâvâ açtıklarına göre demek ki biz azılı suçluyuz(!) İlk dâvâda "BERAAT" 
ettiğimde zıvanadan çıkan LİNÇÇİLER, peş peşe onlarca soruşturma, kovuşturma başlatmakla birlikte, buna koşut "MANEVÎ TAZMİNAT DÂVÂLARI" açtılar!... (Yüze yakın soruşturma-kovuşturma-manevî tazminat dâvâsıyla boğuşurken, bir yandan da karşı dâvâlar açabilecek gücü kendimde bulabilmem "mucize" idi. Çünkü hiçbir hukukî yardım almadığım gibi, eteklerindeki hukukî kırıntılarla geviş getiren entellerin dantelli beyinleriyle de zaman yitiriyordum!...) Şu ân itibariyle, Mustafa Şükrü Demirkanlı'ya yedi, Gülhan Avşar Demirkanlı'ya iki, İsmail Can Törtop'a iki ve Levent Çağlayan'a bir dâvâ açtım!... Daha onlarca (Yoksa yüzlerce mi?) dâvâ açacağım. Ben "KISASA KISAS"ı çok seviyorum!

3 - LİNÇ imzacılarının hiçbiri benim hakkımda "İFTİRA SUÇU" ve 
"TEHDİT SUÇU" gibi yüz kızartıcı suçlardan asla dâvâ açtırmadılar, açamadılar. Ben, Gülhan Avşar Demirkanlı'yı İstanbul 24. Asliye Ceza Mahkemesi'nde "İFTİRA SUÇU SANIĞI" olarak yargılatırken buna koşut olarak İstanbul 24. Asliye Hukuk Mahkemesi'nde de "İFTİRA SUÇU SANIĞI" sıfatına dayandırdığım 100.000,00 TL'lik "fahiş düzeyli" bir "MANEVÎ TAZMİNAT DÂVÂSI" açtım. "ASILSIZ İHBARCI" Mustafa Şükrü Demirkanlı'yı hem İstanbul 40. Asliye Ceza Mahkemesi'nde "HAKARET, İFTİRA, TEHDİT SUÇU SANIĞI" olarak yargılatırken, hem de İstanbul 6. Asliye Hukuk Mahkemesi'nde 50.000,00 TL'lik, ayrıca İstanbul 23. Asliye Hukuk Mahkemesi'nde 100.000,00 TL'lik ona "MANEVÎ TAZMİNAT DÂVÂSI" açtım!...

4 - Bana karşı başlatılan "ENTELEKTÜEL VE HUKUKSAL LİNÇ KAMPANYASI" sürecinde Demirkanlı Ailesi'ne "yardım ve yataklık eden" LİNÇ imzacısı Tiyatro Dünyası Sitesi Sahibi İsmail Can Törtop'u İstanbul 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nde "KAMU HUKUKU DÂVÂSI" ile yargılatıyorken, kendisinden 110.000,00 TL istediğim "MANEVÎ TAZMİNAT DÂVÂSI" eylemimi de yine İstanbul 23. Asliye Hukuk Mahkemesi'nde sürdürüyorum... Levent Çağlayan da İstanbul 8. Sulh Ceza Mahkemesi'nde yargılatıyorum. Ondan 120 BİN TL isteyeceğim!

5 - Şimdi (hemen değil) sırada "ASILSIZ İHBARCI" Demirkanlı'nın vekili Avukat Reyhan Kayışlı var. Çünkü, dünyanın en son "TACİZCİ" kişisine "TACİZCİ" demenin ciddî bir yaptırımı olmalı. Vira bismillah!

6 - "Halk Mahkemesi olmadı Burjuva Mahkemesi verelim!" diyebilen "LİNÇ KAMPANYASI" dostları, Esatoğlu'nun "TACİZCİ" olduğuna kendileri de asla inanmıyorlar. Onların tek derdi var; gerçekçi ve sosyalist sanatçıları kültür alanından sürmek. Ancak bana sökmez!...

Sosyalist Sanatçı Hilmi Bulunmaz

***

Ekşi Sözlük'ten bir tadımlık Mehmet Esatoğlu aktaralım ki anlaşılsın:

Avni
9 Nisan 2008

Söz konusu adamla on sene tiyatro yapmış ve hâlâ yapmakta olan dostlarım var. Çoğu da kadın ne hikmetse. Ve tabiri caizse herhangi bir taciz durumunda yaygarayı basacak tipler. Gittiğim her provada, prova alanında "taciz" şöyle dursun, resmen kan akıyordu, çalışılan oyunu adam etmek adına. Üstelik alana girenin çıkanın haddi hesabı yok. Benim gibi dış kapının dış mandalı biri bile oradaydı. Dahası röportajlarda mevcut provalardan birinde ben de bulunmuştum, izleyici olarak. Taciz ne kelime, adam henüz ayakta duramayan bir hilkat garibesini sahneye ikna etmeye çalıştı durdu. Bir dolu öyküler yazdı onu seçtiği oyun parçasına inandırmak için. Hatun ne yapsa beğenirsiniz? Prova içinde söylenmesi muhtemel cümleleri kırpıp kırpıp vermiş veriştirmiş. Üstelik benim ve yanımdaki oyuncu arkadaşın orada olduğunu bile hatırlamıyor, yalnızdık vs. demiş. Nedense kasıt arıyorum, tanığı olduğum için belki de. Zira nedir bu ofke? Barısarock'ta "ALANDA TACİZCİ VAR ARKADAŞLAR!" deyip bir sürü konudan bîhaber yavruyu adamın üstüne salacak kadar büyük bir öfke... Esatoglu'nun yaptığı işler rahatsız etmiş olmalı bazı çevreleri.


(Kaynak: Ekşi Sözlük)

23 Ocak 2009 Cuma

Sezgin, "3. Abdülhamid istibdadı"nı sorguluyor!

“Tiyatro Dünyası” niçin üç maymunu oynuyor?


Bülent Sezgin
23 Ocak 2009


Eğitimin yozlaştırılmasına ve sanatta tacize vicdanen karşıyım kampanyası ikinci haftasını bitirmek üzere. Şu ana kadar 920 bireysel ve 65 kurum imzasına ulaşıldı. Atılan, atıl(a)mayan ve atılmak istenmeyen imzalar tarihe düşülen bir not gibi. Kampanyayı yürüten eğitimcilerin ve kampanyaya destek veren kişi ve kurumların talebi belli: Yaklaşık 10 yıldan beri devam eden etik yozlaşmanın bitirilmesi, bir tür “kanayan yara” olarak düşündüğümüz Esatoğlu vakasının kesin çözüme kavuşması ve Esatoğlu (ve onun gibilerin) oluşturacağı hasarların engellenmesi. Ancak Mehmet Esatoğlu’ndan henüz bir ses çıkmış değil! Bekliyoruz!

Ayrıca bu kampanya vesilesiyle, tiyatro alanında yaşanan hak ihlallerini gündemleştirmeye ve duyarlılık oluşturmaya dair bir model önerisi de yapılıyor. Sanatçıların kendi hak ve özgürlüklülerine bizzat kendilerinin sahip çıkması, yaşadıkları sorunları katılımcı-demokrasi anlayışıyla çözüme kavuşturmaya çalışması tiyatro dünyasında maalesef ki mumla aranan şeyler.

Bizler eğitimciler öğrencilerimizden, velilerimizden ve arkadaşlarımızdan çok iyi biliyoruz. Tiyatrocuların toplum nezdindeki genel imajı, “içkici-alkolik”, “ahlak düşkünü”, tek amaçları oradan buradan para koparayım derdinde olan kişiler olması. Maalesef ateş olmayan yerden duman çıkmaz diyorlar. Antik Yunan’dan bugüne gelen tarihsel yargıyı değiştirmek bizim elimizde. Artık her şeyin iyice suyunun çıktığı, değer yargılarının alt üst olduğu, değersizliğin erdem sayıldığı bir dönemde yaşıyoruz. Kimilerince post-modern tüketim kültürü deniyor, popüler tabirle ise televole kültürü demek daha doğru. Kadın-erkek ilişkilerinin bir tür şantaj yapma ve kirlenme alanı haline gelmesi, genç kuşak tiyatro camiası içinde son dönemlerde uyuşturucu kullanımının hızla yaygınlaşması, aydın sorumluluğu diye bir kavramın yok denecek kadar azalması, etik değer yargılarıyla hareket edenlere “ilkel”, “basit”, “demode” kişilermiş gibi bakılması artık sıradanlaşmaya başladı. Eğer tiyatro camiası toplum nezdinde saygınlık kazanmak istiyorsa, alternatif modeller ve alternatif değer yargıları üretmek zorunda. Eser hırsızlığından tutun, ifade özgürlüğüne, iktidarla sanatçının kurduğu ilişkiden tutun tiyatro ahlakına, kısacası tiyatronun a’dan z’ye tüm süreçlerinde değişim ve temizlenme gerekiyor.

Bunun için de özelikle, hayatın içinden konuşmak, toplumsal yaşama dair duyarsız kalmamak ve iktidar tarafından yönetilmeye alışmış sanatçı hastalığından kurtulmak gerekiyor. Bu vesile ile özelikle tiyatro yayıncılarının politik gelişmeleri nasıl da gündemden düşürmeye çalıştığını ve görmezden geldiğini bir örnekle aktarmak istiyorum.

25 Aralık tarihinde yazdığım ve www.tiyatrodünyası.com editörü Sayın Can Törtop’un da kendi sitesinde yayınladığı Brecht Gecesinden İzlenimler adlı yazımı niçin sansürlediğini sormak için kendisine e-mail attım ve imza kampanyası hakkında bilgilendirme yaptım. Can Törtop’un bana verdiği yanıtı oldukça ilginçti. Kişisel elektronik postama gelen yanıtını (Can Törtop’un yanıt hakkı saklı kalmak üzere) mahremiyet içermediği için not düşmek istiyorum.

..........Gelen birinci e-mail:

..........Bülent Bey Merhabalar,

..........Ben sizi gıyaben tanıyorum ve başarılı çalışmalarınız hakkında bilgi sahibiyim. Bu yazının (Brecht Gecesinden İzlenimler) yayınlanması benim editoryal bir hatamdı, bugüne kadar reddettiğimiz yazı ve yazarlara, sitemizin ilkelerine karşı yapılan bir hata. Bu sebeple kaldırdım. 2 önemli durum var bu konu ile ilgili:

..........1) Öncelikle Mehmet Esatoğlu için tacizci sıfatını ortaya koyan bir yargı kararı yok. "tacizci" çok aşağılık bir sıfattır. Birine iyi-kötü-başarısız vs diyebilirsiniz ve bu bir eleştiri olabilir ancak birine ortada bir yargı kararı yokken tacizci demek doğru değil.

..........2) Ortada bir yargı kararı olsa bile Mehmet Esatoğlu'nun tacizci olup olmadığı tiyatrodunyasi.com'un gündemi değil. Brecht Gecesi ile Mehmet Esatoğlu'nun tacizci iddialarının aynı yazıda değerlendirilmesi, asıl konunun başka bir şey olduğunu gösteriyor ki bu da bizim yayınlamamayı tercih ettiğimiz bir yazı. Biz insanların suçlarını tekrar tekrar gündeme getirmek yerine bu konuyu yargıya bırakmak ve sanatçıların teatral verilerini değerlendirmeyi ilke ediniyoruz, bu kısır tartışmalardan uzakta kalmaya çalışıyoruz. Adam öldüren, tecavüz eden, çalan, iftira eden, taciz eden ve bu yaptıkları mahkeme kararıyla kesinleşen pek çok sanatçı var dünyada, pek çok usta tiyatrocu var ancak bu kişilerin hep sanatsal verilerine değer vererek üzerinde konuşuyoruz. Diğer konuları elbette kınıyor ama sitemizin gündemine almak istemiyoruz, gündemimizin sadece tiyatro olmasını istiyoruz.

..........Gelen ikinci e-mail:

..........Bülent Bey mailinizi aldım, ilgili sayfayı inceledim. Mehmet Esatoğlu'nu tanımıyorum, birkaç kaç kez mailleştik o kadar. Tacizci midir, değil midir hiçbir fikrim ve bilgim yok. Ben de eğitimde cinsel istismara, tacize karşıyım. Ancak bir yayıncı olarak mahkeme tarafından ispat edilmemiş hiçbir duruma yandaş olmam. Tiyatro Dünyası, en popüler tiyatro yayınıdır ve günde 5 binden fazla kişi sayfaları ziyaret etmektedir. Bu ilginin temelinde ilkelerimiz, güvenilirliğimiz, tarafsızlığımız vardır. Ben Mehmet Esatoğlu'nu koruyor, savunuyor değilim. Bilmiyorum tacizci midir, değil midir? Eğer tacizci ise cezasını çekmesini en az sizin kadar isterim.

..........Bu konudaki tavrımı aşağıda yazıyorum: Ben tacize karşıyım. İmza kampanyasından bahsedersek bildiğim kadarıyla "ben vicdanımda mahkûm ettim, bu adam tacizcidir" diyerek bir kampanya yapmak suçtur ve bence de suç olması doğrudur. Bu bir çeşit faşizmdir, bunun mutlaka önüne geçilmesi gerekir. Haklı değilsiniz demiyorum, bu konuda bir bilgim yok, ama haklılığınızı öne sürme şekliniz doğru değil. Belki siz haklısınız, ama yönteminiz doğru kabul ettiğimizi düşünelim. Herhangi başka biri 2 gün içinde 500’den fazla sanal imzayı kolaylıkla toplayabilir. Bu onun da haklı olduğu anlamına mı gelecektir?

..........- Mahkeme kararı olmaksızın kimse hakkında tacizci diye yayın yapmayı doğru bulmuyorum

..........- Sitemizde kişilerin sanatsal verilerinin konuşulmasını destekliyorum. Saygılarımızla Can Törtop

Öncelikle Can Törtop’un Esatoğlu meselesi ile ilgili vicdani bir kanaate ulaşmadığını söyleyebiliriz. Ortaya konan yazılı birçok belgeye rağmen Can Törtop’un bireysel vicdani muhasebesine başvurarak aldığı bu karar tarihe not düşülmüştür. Ortada yasal bir kanıt olmadığı argümanına dair, Esatoğlu Meselesi Özelinde Tiyatrocuların Aydın Sorumluluğu adlı yazımda değinmiştim. Ayrıca taciz ve cinsel istismar konusunda çalışma yapan kadın örgütleri veya hukukçuların görüşüne başvurulmasının da faydalı olabileceğini düşünüyorum.

..........“Kanıt yetersizliği” argümanının, devletçi ve polisiye tedbirler alınmasının ön koşul gerektirdiği bir bakış açısı olduğunu düşünüyorum. Devletçi bakış açısına göre, eğer ortada bir suç varsa bu ancak resmi kurumlar tarafından kanıtlanmalı ve devletin baskı aygıtları tarafından (polis-mahkemeler-cezaevleri vs) cezalandırılmalıdır. Türkiye gibi bir ülkede, var olan hukuk mekanizmasının bizatihi kendisinin mağduriyet yarattığını düşünürsek, resmi hukuk anlayışına güvenilemeyeceği açıktır. Topu devlete atmak, bir aydın olarak, bir sanatçı olarak tavır alma gerekliliği de ortadan kaldırmaktadır.”

Sayın Can Törtop, neyin yayınlanıp neyin yayınlanmayacağına bireysel vicdani bir kriterle koymakla kalmıyor ve daha da ileriye gidiyor ve ortada bir suç bile olsa ben bunu yayınlamam diyor. Pes doğrusu! Biz insanları sadece sanatsal üretimlerini haber yaparız demek, bunlar kısır tartışmalar demek, ben kafamı devekuşu gibi kuma gömdüm demekle eşdeğerdir. Bu sonuçta etik ve politik bir tercihtir. Eleştirsek de tercih deyip saygı duymak gerekir. Ancak tarihe not düşülmüştür. Sayın Hilmi Bulunmaz’ın kendine has meddah üslubuyla söylediği gibi bu durum “3.Abdülhamit vakasıdır”

Ancak beni asıl ilgilendiren mesele Sayın Can Törtop’un imza kampanyasını yapan kişileri faşizm eleştirisi ile suçlaması. Ve de imza kampanyasını “şaibe” altında bırakacak açıklamalar yapması. İşin rengi burada biraz değişiyor. Bizleri faşizm ile suçlayan Can Törtop’a şunları sormak istiyorum.

· Hak aramak ve suçla mücadele etmek ve bunu şiddete dayalı olmayan bir şekilde gündeme getirmek sizce faşizm midir? Sizce faşizm nedir?

· Türkiye’nin en saygın üniversitelerinin öğretim görevlileri, kamu ve özel kurumlarında çalışan öğretmenler, 65 tane sivil toplum örgütü veya sanat kurumu, durup dururken niçin vicdani kanaate ulaşsın? Kadıköy Belediyesi olayı ciddiye alarak Nazım Gecesi’nin sunucusunu niçin değiştirdi? İzmir’deki Küba Dayanışma Günü’ne Mehmet Esatoğlu niçin katıl(a)madı?

· Demokrasi ilkesi içinde insanların görüşlerini kamuya yayma, örgütlenme ve eylem yapma hakkı vardır. Siz bunu tercih etmiyor olabilirsiniz. Peki, bunu tercih eden insanları faşizm ile suçlamak, yani sizin gibi düşünmeyen insanların görüşlerine yer vermemek sizin “tarafsızlık ve demokrasi” kantarınızda nerede duruyor? Bir tiyatro yayıncısı olarak, çatışma içinde olan fikirleri sitenizde nasıl yayınlıyorsunuz?

· Tacizci sunucu demek dışında hiçbir küfür ve hakaret içermeyen Brecht Gecesinden İzlenimler adlı yazımı niçin sansürlediniz? Sansürcülük faşizm ideolojisinin ta kendisi değil midir? Benim yazımı sansürledikten sonra sitenizde yayınladığınız Aslı Nişancı’nın Brecht Gecesi ve Sayın Site Yöneticisi adlı yazısı sizin tarafsızlık kantarınızda nerede duruyor?

Sayın Can Törtop’un kamuoyu önünde sorularımıza yanıt vermesi ve de kampanyaya çağrıcı ve destekçi olarak imza veren insanları faşizm ile suçladığı için özür dilemesi gerektiğini düşünüyorum. Eğer üç maymunu oynamak veya devekuşu kabare yapmak istenmiyorsa!

(Kaynak: istanbul alternatif tiyatrolar platformu - girişim)

9 Ocak 2009 Cuma

TAKSAV'ın 12 Mart Faşizmi Kültür Bakanı Talat Sait Halman'a "Emek Ödülü" verdiği bir süreçte, Hilmi Bulunmaz'dan "Tiyatroda Taciz" konusuna yaklaşım

"Tiyatroda Taciz", "Özdemir Nutku iftirası", "TAKSAV'ın Talat Sait Halman skandalı"... gündemden düşmemeli!...


..............."Peki Behruz (Mehmet Esatoğlu) tacizci mi? Bilmiyorum. Emin değilim. Eldeki kanıtlar emin olmama yetmiyor. İzlenimlerle karara varmak istemiyorum. Ancak..." (Bakınız: Hilmi Bulunmaz, "Bertolt Brecht, her niyete yenen bir muz değildir")


Hilmi Bulunmaz
9 Ocak 2009



Ömer F. Kurhan, 7 Ocak 2009 günü İATP-G sitesinde yayımladığı "Yeniden Taciz Gündemi" yazısında, benden de bahsediyor. 24 Aralık 2008’de Kadıköy Belediyesi’ne ait Barış Manço Kültür Merkezi’nde düzenlenen "Brecht’i Anma Gecesi" haberinin İATP-G sitesinde yayınlanması nedeniyle, "iç ajitasyon" biçimine dönüşen tartışmanın yansımalarını konu alan “Yeniden Taciz Gündemi” yazısı önemli veriler içeriyor. Tacizci olduğu iddia edilen Mehmet Esatoğlu’nun tiyatral etkinliklerine yer veren İATP-G sitesinin içsel tartışmalarını, bu vesileyle dışsallaştırması bizce yararlı bir durum.

Daha çok "Tiyatroda Taciz" konusuyla gündeme gelen İATP-G, başat konularından biri olarak saptadığı bu konuyu sıcak tutup kamuoyuna sunmakla, kendi mantığı açısından doğru yapıyor.
Ömer F. Kurhan’ın "İATP-G’nin sorumluluğu sadece kendisine değil, tüm tiyatro camiasınadır." yargısına önem vermekle birlikte, İATP-G, "Özdemir Nutku iftirası" konusunda ne düşünüyor? Merak ediyoruz. İATP-G, "Toplumsal Araştırmalar Kültür ve Sanat İçin Vakıf’ın (TAKSAV) 12 Mart Faşizmi Kültür Bakanı Talat Sait Halman’a verdiği 'Emek Ödülü'" konusunda netleşmek için iç tartışmalarda neler yaşıyor? Merak ediyoruz.

Ömer F. Kurhan yazısında diyor ki:

.........."Hilmi Bulunmaz diyor ki, Esatoğlu’nun devrimci tiyatro örgütlenmesine katkı sağlayabileceğine inanmıyorum, ama her ne kadar duyarlılık göstersem de tacizci olduğu sonucuna varmamı beklemeyin. Bu noktada, internet ortamında habercilik de yapan Oyun Tiyatro Dergisi’nin editörü ve yazarı Hilmi Bulunmaz’a sormak gerekiyor: Madem ki Esatoğlu’nun tacizciliğinden emin olmakta zorlanıyordunuz, niçin kuşkularınızı gidermek için tanıkların ve mağdurların peşine düşme ve ifadelerini alma gereği duymadınız. Her taciz olayı patladığında bu işi birkaç gönüllü feminist mi yapmak zorunda?"

"Esatoğlu tacizcidir." yargısı, bana sıcak geliyor. Vicdanen ben de bu yargıya yakınım. Ancak bu benim vicdani kanaatim. Kanıtlanmış bir durum söz konusu değil. Örnekse "Özdemir Nutku skandalı" gibi kanıtlanmış bir durum yok ortada. Belki var da, kamuoyuna yansımış değil. "…tanıkların ve mağdurların peşine düşme ve ifadeleri alma…" gücüm yok. Haftanın her günü çalışıyorum. Hem de on üç saat. Kültür Bakanlığı çanağı yalamadan, Efes Pilsen tezgahtarlığı yapmadan, 12 Mart Faşizmi Kültür Bakanı Talat Sait Halman’a hem de "Emek Ödülü" veren TAKSAV’a güvenmeden… tiyatro yapabilmek için çalışmam gerekiyor.

Ömer F. Kurhan diyor ki:

.........."Hilmi Bulunmaz’ın yayımcılık politikası için de geçerliydi. Bir şeylerin ters gittiğini görüyor, ama bir türlü ‘Esatoğlu tacizcidir’ diyemiyordu. Üstelik, taciz eylemi ikinci kez ve çok daha ayrıntılı bir şekilde belgelendiği halde."

Yineliyorum: kanaatim odur ki, "Esatoğlu tacizcidir." Ancak bu bir vicdani kanaattir. Yüzde yüz kanıtlanmış değildir.

Ömer F. Kurhan diyor ki:

.........."Şöyle ki, Esatoğlu’nun devrimci tiyatro adına çok önemli tiyatro eserleri ürettiği varsayılsa bile, tiyatro eğitiminde cinsel taciz eylemlerini haklı çıkarmaz."

Bence, tacizci biri, "devrimci tiyatro adına çok önemli tiyatro eserleri üret"emez. Yine bence, Esatoğlu’nun devrimci tiyatro duvarına bir tuğla bile ekleyememesinin nedenlerinden biri de “tacizci” davranışı olabilir. Ne var ki benim, "tacizci" sözcüğündeki tırnakları sökebilmem için, vicdani kanaatin ötesine geçebilecek verilere sahip olmam gerekiyor.

***

Oyun'un notu: Ayrıca bakınız:
"Oruç, 'Bertolt Brecht Gecesi' örtüsünü aralıyor"
"Bertolt Brecht, her niyete yenen bir muz değildir"
TAKSAV'ın 12 Mart Faşizmi Kültür Bakanı Talat Sait Halman'a "Emek Ödülü" verdiği bir süreçte, Aslı Nişancı, Sırlar Dünyası figüranını savunuyor!
TAKSAV'ın 12 Mart Faşizmi Kültür Bakanı Talat Sait Halman'a "Emek Ödülü" verdiği bir süreçte, Törtop, aşağıdaki Aslı Nişancı yazısını yanıtlıyor / 1
TAKSAV'ın 12 Mart Faşizmi Kültür Bakanı Talat Sait Halman'a "Emek Ödülü" verdiği bir süreçte, Törtop, aşağıdaki Aslı Nişancı yazısını yanıtlıyor / 2
TAKSAV'ın 12 Mart Faşizmi Kültür Bakanı Talat Sait Halman'a "Emek Ödülü" verdiği bir süreçte, Kemal Oruç, aşağıdaki Aslı Nişancı yazısını yanıtlıyor
TAKSAV'ın 12 Mart Faşizmi Kültür Bakanı Talat Sait Halman'a "Emek Ödülü" verdiği bir süreçte, Begüm Girgin, Sırlar Dünyası figüranını savunuyor!

***

Oyun'un notu: Ayrıca bakınız; "Toplumsal Araştırmalar Kültür ve Sanat İçin Vakıf'ın (TAKSAV) 12 Mart Faşizmi Kültür Bakanı Talat Sait Halman’a verdiği 'Emek Ödülü' haber linkleri"

13 Ağustos 2009 Perşembe

"ABD Başkanı, yeni bir yol çizdi. Neydi bu yol? İATP böyle bir komplo ile kuruldu. Clinton'ın 1996'da formüle ettiği yolda ilerlemeye koyuldu." diyen

Esatoğlu'na iftira mı atıldı?

Soldan sağa: LİNÇ KAMPANYASI imzacısı Orçun Masatçı, Nedim Saban, Esatoğlu'nu tacizci olmakla suçlayan LİNÇ KAMPANYASI imzacısı Ömer F. Kurhan (Kaynak: www.iatp-web.org/tacizekarsiyiz), LİNÇ KAMPANYASI imzacısı Orhan Aydın, Turgay Tanülkü, LİNÇ KAMPANYASI imzacısı Zafer Gecegörür, Esatoğlu'nu tacizci olmakla suçlayan LİNÇ KAMPANYASI imzacısı Fırat Güllü ve Güllü tarafından tacizci olmakla suçlanan Mehmet Esatoğlu "3. Türkiye Tiyatrolar Buluşması"ndaki bir etkinlikte can ciğer kuzu sarması vaziyetteler. Bu tür birliktelikleri önemsiyoruz. Ancak, özeleştiri düzeneğini daha çok önemsiyoruz!
(Kaynak: LİNÇÇİLERin gölgesindeki sonuç bildirgesi!)

.

"İstanbul Alternatif Tiyatrolar Platformu (İATP) böyle bir komplo ile kuruldu. (ABD Başkanı) Bill Clinton’ın 1996’da formüle ettiği yolda ilerlemeye koyuldu. Suya sabuna bulaşmadan bazı seminerler, atölyeler ve şenlikler yaptılar. Bir süre sonra da dağıldı. Şimdi 7 yıl geçtikten sonra üç-beş topluluk 'girişim' adı altında tekkeyi yaşatmaya çalışıyorlar. Bu arada 7 yıl boyunca sürekli aleyhime yazı yazıp arkamdan konuştular. Yalanlar uydurdular." Mehmet Esatoğlu

(Kaynak: Barışarock'ta neler oldu? / 8)

.

KAMPANYASIZ YAPAMAYAN TÜRKİYE TİYATROSUNDA NE DEĞİŞTİ DE...?

.

Hilmi Bulunmaz
13 Ağustos 2009


LİNÇ KAMPANYASI imzacısı Esra Aşan'ın "Tiyatro Eğitiminde Cinsel Taciz Konusunun Yeniden Gündeme Gelmesi Üzerine" başlığıyla kaleme alıp, 9 Ocak 2009 tarihinde, yani yedi ay önce "istanbul alternatif tiyatrolar platformu - girişim" (İATP-G) sitesinde yayımladığı yazısından üç alıntı sunuyoruz:

"Tiyatro eğitiminde cinsel taciz konusu ve Esatoğlu vakası son dönemde tiyatro çevrelerinde yeniden gündeme geldi. Mehmet Esatoğlu’nun Kadıköy Belediyesi’nin 24 Aralık 2008 tarihinde düzenlediği 'Brecht’i Anma Gecesi'nde sunucu olarak yer alması ve Tiyatro Avesta’nın Mehmet Esatoğlu ile ilişkilenirken tacizi tiyatro eğitiminin bir parçası haline getiren pratiklerini sorgulamaması kadın hakları konusunda ilkeli hareket eden kültür sanat çevrelerinde ve muhalif odaklarda sorunsallaştırıldı.[i] Ancak cinsel taciz konusunda yapılan bu duyarlılık çağrılarının ya cevapsız bırakıldığı ya da tepkilere neden olduğu görülüyor.

(...)

"Mehmet Esatoğlu’nun tiyatro eğitimini cinsel hazlarını tatmin için araçsallaştırdığını ortaya çıkaran çok fazla tanıklık var. Konu ilk olarak 2000 yılında Amatör Tiyatrolar Çevresi (ATÇ) içinde Özgür Sahneli Kadınlar'ın kaleme aldığı 'Alternatif Kültür Mü Yozlaşma Kültürü Mü?' yazısıyla gündeme getirildi. Eğitmenleri Esatoğlu’nun tacizine maruz kalan tiyatrocu kadınlar, bu konudaki kişisel tanıklıklarını yazıya döktüler. Konu platform içinde tartışmaya açıldığında Esatoğlu ve çevresinin savunusu bunun bir çalışma yöntemi olduğuydu, daha sonra kendilerine komplo düzenlendiğini iddia ettiler. Tiyatro sanatının cinsel taciz pratiklerine sahne olmasına izin vermek istemeyen ATÇ'li bir grup kadın Tiyatroda Cinsel Tacize Karşı Kadın İnisiyatifi'ni kurarak konuyu önce kadın hareketinin gündemine taşıdı. Muhalif kurumların ve çeşitli STK'ların haberdar edilmesinin ardından 'Sanatta Cinsel Taciz Paneli'ni örgütlediler ve cinsel tacizi muhalif yapılar içinde tartışmaya açarak muhalif kültürün içeriden kirletilmesine engel olmaya çalıştılar.

(...)

"Tavır almakta zorlanılmasının nedenlerinden biri Esatoğlu’na tacizci diyebilmek için ortada ‘yeterli' kanıtın olmamasıymış. Mesela, tiyatrocu Hilmi Bulunmaz bu nedenle net bir tavır almakta zorlandığını dile getirirken; Coşkun Büktel’in vicdanı Esatoğlu’nun tacizci olduğunu söylese de yeterli kanıtları olmadığı için net bir tutum alamıyor. Mağdurların yaptığı açıklamalar yeterli bulunmuyor; çünkü Esatoğlu’nu taciz pratiklerini gerçekleştirirken belgeleyen bir kanıt yok. Taciz karşısında taraf olmak ve Esatoğlu’nu daha fazla onore etmemek için nasıl bir kanıt arandığını bilemiyorum."

(...)

(Kaynak: istanbul alternatif tiyatrolar platformu - girişim yada bir diğer kaynak feminisite)

***

Bu konuyla ilgili olarak, üç ay önce kaleme alınmış bir metin sunuyoruz:

"İATP / G ve TTB’den Kamuoyuna Ortak Duyuru

Yaklaşık 10 yıldır tiyatro kamuoyunu çeşitli şekillerde meşgul eden 'tiyatro eğitiminde cinsel taciz' tartışmaları, en son bir grup eğitmenin çağrıcılığında düzenlenen bir imza kampanyasıyla yeniden gündeme gelmiştir. Konuyla ilgili olarak, TTB (Türkiye Tiyatrolar Birliği) ve İATP-G (İstanbul Alternatif Tiyatrolar Platformu-Girişim) temsilcileri, TTB üyesi olan Mehmet Esatoğlu’nun da katılımıyla 3 Mayıs Pazar günü bir araya gelmişlerdir. Her iki tiyatro örgütlenmesi de, konunun, kamuoyunun güvenini sağlayacak isimlerden kurulu tarafsız bir komisyon önünde tartışmaya açılmasının önemli olduğunda hemfikir olup, bu süreçte gerekli desteği sağlamayı vaat etmektedirler. Konunun taraflarından birisi olan Mehmet Esatoğlu da bu tür bir komisyon önünde kendi görüşlerini ifade etmekten çekince duymadığını belirtmektedir. Bu aşamadan sonra konunun gereksiz ve tepkisel bir şekilde gündemde tutulmasının yanlış olacağının altını çiziyor, gerçekten ve samimi bir şekilde sorunun çözüme kavuşturulmasını isteyen kişi ve çevrelerin ilkesel olarak tarafların üzerinde uzlaştığı komisyon çalışmasına katkı sunmalarını öneriyoruz.

Türkiye Tiyatrolar Birliği - İstanbul Alternatif Tiyatrolar Platformu / Girişim 18 Mayıs 2009"

***

Taciz konusuyla ilgili olarak iki ay önce yazılmış bir başka metni sunuyoruz:

"Eğitimde Cinsel Tacize Karşı İmza Kampanyası’nda Gelinen Durum

Eğitimin Yozlaştırılmasına ve Sanatta Tacize Vicdanen Karşıyım adlı imza kampanyası Mehmet Esatoğlu’nun kamuoyu önünde hesap vermeyi kabul etmesi ve bir komisyon kurulması önerisini desteklemesi nedeniyle son bulmuştur. Aşağıdaki bildiri 18 Mayıs tarihinde yayınlanmıştır. Taciz meselesinin mağdurların ve Mehmet Esatoğlu’nun da kendini ifade edebileceği bir 'hakikat komisyonu' önünde çözülme aşamasına gelmesi kampanyanın ilk etabının başarılı olduğunu göstermektedir. İmza kampanyası çağrıcıları olarak, İATP/G ve TTB’den gelen öneriyi desteklediğimiz belirtmek isteriz.

Eğitimde Cinsel Tacize Karşı İmza Kampanyası Yürütücüsü Eğitmenler

19 Haziran 2009"

(Kaynak: www.iatp-web.org/tacizekarsiyiz)

***

Şimdi, LİNÇ KAMPANYASI imzacısı Zafer Gecegörür'ün "3.TÜRKİYE TİYATROLAR BULUŞMASI" başlığıyla kaleme alıp, 31 Temmuz 2009 tarihinde yine "istanbul alternatif tiyatrolar platformu - girişim" (İATP-G) sitesinde yayımladığı bir başka yazıdan küçük bir alıntı sunuyoruz:

(...)

"'Tiyatroların örgütlenme çabası ve çatı platformu' söyleşisine İstanbul Alternatif Tiyatrolar Platformu – Girişimi’nden Fırat Güllü, Amatör Tiyatrolar Çevresinden Mehmet Esatoğlu, Tiyatro işçileri Sendikası-Girişimi’nden Adnan Şahin, Türkiye Tiyatrolar Birliği’nden Zafer Gecegörür katıldı. Konu önemliydi ve dertler çoktu bu yüzden söyleşiye, sonrası etkinliklerin aksamaması için yarın devam etmek üzere son verildi. Tuğrul Keskin Şiir Dinletisi’nin ardından İstanbul Tiyatro Simurg’un 'Sözcükler Can Yücel'i Özler', Bursa Tiyatro Eküri’nin 'Şaşkın Ördekler' oyunları ile bitti ikinci günümüzde."

(Kaynak: istanbul alternatif tiyatrolar platformu - girişim)

(...)

Şimdi de soruyoruz:

Değişen ne?

1 - "Mehmet Esatoğlu’nun tiyatro eğitimini cinsel hazlarını tatmin için araçsallaştır"maktan vaz geçip özür dilediği mi?

YOKSA

2 - Başta İATP-G olmak üzere, Esra Aşan ve diğerleri, Mehmet Esatoğlu'nun sanatsal ifade olanaklarını imha etmek için bir LİNÇ KAMPANYASI başlatıp, daha sonra bu kampanyadan, özür dileyerek vaz geçtikleri mi?

Hangisi doğruysa, o doğrunun belgesini görmek istiyoruz!

Not: Yukarıda kullandığımız fotoğraf, "3. Türkiye Tiyatro Buluşması" haberiyle birlikte bize gönderilen iki fotoğrafın birleştirilmesiyle tarafımızdan oluşturulmuştur.

***

Ayrıca bakınız: Yalan makinesi ve küfürbaz Mustafa Demirkanlı'nın sözde küfre karşı kampanyasına alet olanların imzaladıkları metni ve alet olanları teşhir ediyoruz!

Linç imzacıları listesi


10 Ağustos 2010 Salı

Coşkun Büktel'le Mustafa Şükrü Demirkanlı YALAN ORTAKLIĞI içinde...

GÜNCELLEME 3: 7 Ağustos 2010

Mustafa Demirkanlı, bizim yayınımızdan sonra, sitesinde bir yıldır yüzsüz ve imzasız olarak yayınladığı “Hiç Çıldırma Bre Büktel!” başlıklı yazıdaki orostopolca iftiraların altına iki gün önce kendi imzasını atmak, yazının (bir yıldır boş duran) yazar çerçevesinin içine kendi fotoğrafını koymak zorunda kalmıştı.
Ama her sıradan okurun bile kalleşçe, orostopolca yazılmış somut iftiralardan ibaret olduğunu kolayca görebileceği nitelikte olduğu için, bizim ibret verici bir belge olarak ana sayfamızda virgülüne dokunmadan yayınlamaktan çekinmediğimiz "Hiç Çıldırma Bre Büktel!" başlıklı yazının altındaki imzasını, sahtekâr Demirkanlı ancak 24 saat tutabildi. Dünkü güncelleme yazımızdan sonra sahtekâr Demirkanlı, tekrar zikzak yaparak, yazıyı yeniden imzasız ve sahipsiz bıraktı. Yazar çerçevesinden çıkardığı kendi fotoğrafının yerine ise "yüzsüz" bir siluet koydu.
Demirkanlı psikopata bağladığı için, bu güncellememizden sonra ne yapacağını kestirmemizin olanağı yok. Yazıyı, daha önce pek çok kez yaptığı gibi tamamen silip sansür edebilir. Yazının altına bir başkasının imzasını atabilir. Yazar çerçevesinin içine, bir dansöz, bir penis, bir ördek, bir çömlek ya da ne bileyim bir gergedan koyabilir. Ya da bir zikzak daha yapıp ismini ve resmini yeniden koyarak yazıyı yeniden sahiplenmeye karar verebilir. Yazıyı silip yerine, "espri" olsun diye "Ufo'lar Coşkun Büktel'i Kaçırdı" biçiminde bir manyak haber veya ne bileyim, örneğin, "Mustafa Demirkanlı onurundan kalan son kırıntıları satıyor! Yok mu arttıran?" diye yeni bir "çığlık" ilanı koyabilir. Bir psikopatın ne yapacağını önceden tahmin etmek mümkün de değil, gerekli de değil. Merak eden okurlar sahtekâr psikopatın bundan sonra neler yapacağını haberimizin ilk bölümünde verdiğimiz linkten takip edebilirler.
Peki, biz bu yazıyı neden yazıyoruz? "Yüzsüz" iftiracıların imzasız yazılarına yer verdiği ve bu vahim sahtekârlığı sulandırmak gayretiyle olmadık taklalar attığı sırf bu haberimizdeki belgelerle bile apaçık kanıtlanabilen; bir yalan makinasından daha üretken bir yalancı ve iftiracı olduğu, "Demirkanlı Yalanları" başlıklı sayfamızda onlarca belgesiyle görülebilen; Türk tiyatrosunun yakasına (Hilmi Bulunmaz'ın çok isabetli ifadesiyle) "Kırım Kongo kenesi gibi yapışmış" bu sahtekâr linççiyi, reklam adı altında sadaka vererek, iktidar, neden 20 yıldır besliyor? 20 yıldır Türk tiyatrosunun kanını emip damarlarına sahtekârlık zehri zerkeden bu zavallı psikopata klinik yardım yerine, neden nakdi yardım yapılıyor?

Tiyatral medyamız iktidardan beslenmek amacıyla yayın yaptığı için, bizim somut kanıt ve belgelerimizi ortaya koyarak, iktidara bu soruları soramıyor. Aslında tiyatro medyasının linççi yöneticileri, iktidara bizim somut kanıtlı haklı sorularımızı sormak yerine, 20 yıldır iktidardan beslenmeyi başarmış bu sahtekâr psikopatın dümen suyuna girmeyi ve onun (kendilerini de eleştiren Büktel ve Bulunmaz'a karşı) tezgâhladığı iftira ve linç kampanyasına bile katılmayı tercih ediyorlar. Yani tiyatral yayın yapanların genel linççi karakteri göz önüne alınıp onların merceğinden bakıldığında, aykırı görünen şey, "yalan makinasından daha seri yalan üreten bu sahtekâr psikopat" olmuyor; tam tersine, linççi yayıncıların merceğinden bakıldıkta, belgeli, kaynaklı, linkli, bilimsel yayın yapan dürüst insanlar (Coşkun Büktel, Hilmi Bulunmaz, Feridun Çetinkaya) "aykırı" görünüyor. Örneğin azılı ve tehditbaz linççilerden Ömer Faruk Kurhan (daha yaygın adlarıyla "Feci Felsefeci Kurhan" ya da "Bileyci Kurhan") bu aykırılık nedeniyle çok kızdığı (aslında ırkçılığın baş düşmanı olan) Feridun Çetinkaya'yı ırkçılıkla suçlayabiliyor (Bkz). Mantık ya da ahlakın pabucunu böylesine çirkefçe dama atmış bu iftiracı linççi Kurhan tayfası (ya da suçlarıyla birlikte tarihe gömmeye ve kirli yüzlerinin belgeleriyle dolu arşivlerini yok ederek unutturmaya çalıştıkları İATP-G çetesi) on yıl boyunca "tacizci" diye damgalayıp aleyhinde kampanya açarak binlerce imza topladıkları (Bkz) (Bkz) (Bkz) (Bkz) (Bkz) (Bkz) Mehmet Esatoğlu'yla bir gün içinde barışıp kucak kucağa gelebiliyorlar. Esatoğlu kimseden özür dilemediğini, tacizci olduğunu kabul etmediğini bize söylediğine göre, Feci Felsefeci Bileyci Kurhan'ın İATP-G çetesi üyelerinin ve tacize uğradığını yazmış bütün o kızların, on yıllık iftira kampanyası için Esatoğlu'ndan özür diledikleri anlaşılıyor; ama "taciz diye, taciz diye" on yıldır başlarının etini yedikleri insanlar en küçük bir açıklama yapılmaya veya özür dilenmeye lâyık görülmüyorlar.
Oysa, Esatoğlu'na karşı taciz kampanyasına imza vermedikleri için BGST sitesinde yayınlanan ilgili yazısında Esra Aşan, Büktel ve Bulunmaz'ı bile suçlamıştı:

"Tavır almakta zorlanılmasının nedenlerinden biri Esatoğlu’na tacizci diyebilmek için ortada ‘yeterli' kanıtın olmamasıymış. Mesela, tiyatrocu Hilmi Bulunmaz bu nedenle net bir tavır almakta zorlandığını dile getirirken; Coşkun Büktel’in vicdanı Esatoğlu’nun tacizci olduğunu söylese de yeterli kanıtları olmadığı için net bir tutum alamıyor. Mağdurların yaptığı açıklamalar yeterli bulunmuyor; çünkü Esatoğlu’nu taciz pratiklerini gerçekleştirirken belgeleyen bir kanıt yok. Taciz karşısında taraf olmak ve Esatoğlu’nu daha fazla onore etmemek için nasıl bir kanıt arandığını bilemiyorum."

İyi de o zamanlar Barış Manço Kültür Merkezi'nde sunuculuk yapmasına bile tahammül edemediğiniz Esatoğlu'yla şimdi kucak kucağasınız, yan yanasınız, aynı masadasınız! (Bakınız: Esatoğlu'yla, Esatoğlu'na karşı taciz kampanyası açmış iftiracı linççilerin aynı masadaki "işbirliği" fotoğrafı.) Ne oldu bütün o suçlamalar? Ne oldu bütün o on yıllık kampanya? Siz kucaklaştınız ve konuyu kapattınız, öyle mi? Utanmaz Herifler!... Madem ki, siz karşılıklı anlaştınız, halka bok yemek düşer, di mi? On yıl boyunca tacize karşı imza kampanyalarıyla, taciz suçlaması yazılarıyla meşgul ettiğiniz, BarışaRock'u sabote edip ocağına incir dikmek pahasına (Bkz) kan davasına yönelttiğiniz, taciz gibi son derece ciddi bir konudaki duyarlıklarını sömürüp aldatarak imzasını aldığınız insanlara (kamuoyuna) bok yemek düşer, di mi? Onlara bir paragraflık "açık, sarih, belirgin ve net" bir açıklama bile borçlu değilsiniz, di mi? Halka hesap verilmez, halktan "biçimine getirip" oy (imza) alınması yeterlidir, di mi?

Bir de kalkmış bizi küfürbaz olmakla suçluyor, linççi orospu çocukları!...

Sizin iftiracı, linççi, tehditçi ve iktidar destekli bir "örgütlü melanet" olmanız sorun değil, bizim belgeli iftiracılara, sahtekârlara "orospu çocuğu" dememiz sorun, öyle mi? Ulan sizin sıfat beğenmemeye ne hakkınız var, dangalak herifler?!... Geri zekâlı, psikopat vandallar!... Bize ancak Rahibe Teresa "küfürbaz" derse ciddiye alıp saygı duyarız. Siz kendinizi Teresa mı sanıyorsunuz, linççi teresler?!...

Evet, tiyatro dediğimiz mafyanın yuvası olmuş bu iğrenç bataklığın sivrisinekleri, halka, tiyatro sanatına ve "gerçek" sanatçılara zarar verdikleri halde; sayıca kalabalık oldukları için, iktidar temsilcileri tarafından (Ertuğrul Günay, Lemi Bilgin, Ayşenil Şamlıoğlu, Orhan Alkaya gibi "bürokratlar" tarafından) destekleniyor ve besleniyorlar. Beslenemeyenler de, boynunu kırıp beslenme fırsatının (veya sırasının) gelmesini bekliyor; bu arada, "kemiği" hak etmek için, bu eleştirileri yapabilecek vicdan ve cesarete sahip birkaç adama karşı linç ve iftira kampanyaları düzenliyor; kanıtsız, belgesiz, kaynaksız, linksiz ve çoğu zaman da imzasız, kalleş yazılarla, hakikat yanlısı bu birkaç istisnai insana karşı iftiralarla dolu yazılar yayınlıyor; ve en acısı, bu iftira yazılarını yayınlayan site sahibi psikopata, Ertuğrul Günay, Lemi Bilgin, Ayşenil Şamlıoğlu, Orhan Alkaya gibi "bürokratların" reklam adı altında sadaka vermesini sağlıyorlar.

Biz yayınlanan yazılardaki iftiraları ibret verici birer belge olarak teşhir edince ne oluyor? O iftiralardan korkmadığımızı gören sahtekâr psikopat, bu sefer, internete kendi elleriyle koyduğu o iftira yazılarını, silmeye, değiştirmeye, tahrif etmeye, (Feridun Çetinkaya'nın nefis yazısının, en az yazı kadar nefis başlığında dendiği gibi) Kış ortasında
"Bahar Temizliği" yapmaya koyuluyor.
Keşke küfürbaz olsaydım da gerçekten küfredebilseydim (küfür neymiş gösterebilseydim) bu sahtekâr orospu çocuklarına... Bana karşı imzasız yazılarla belgelenmiş iftiralar yayan sahtekârlara orospu çocuğu derken, onlara torpil yapıyor, iltimas geçiyormuşum gibi bir duyguya kapılıyor kendimi kötü hissediyorum.


GÜNCELLEME 2: 6 Ağustos 2010

(Lemi Bilgin, Ayşenil Şamlıoğlu, Orhan Alkaya, vb gibi "bürokratlar" tarafından reklam adı altında sadaka verilerek suni yemle beslenen) sahtekar Mustafa Demirkanlı'nın, aşağıdaki GÜNCELLEME yazımızda sözü edilen sahtekârlıklarını, yayınladığımız suçüstü fotoğraflarına bakarak okurların kendileri bulabilirler diye düşünmüş, yorgunluk nedeniyle ayrı bir açıklama yazmaya üşenmiştik.
Bugün metnin içine bir GÜNCELLEME bölümü ekleyerek, sahtekâr Mustafa'nın sayfada yaptığı sinsi tahrifatı, kolay algılanır bir liste halinde tek tek sıralayarak, daha önce savsakladığımız sorumluluğumuzu yerine getirdik. Eklediğimiz sahtekârlık listesini okumak için, lütfen... TIKLAYIN!


GÜNCELLEME: Aşağıdaki yayınımızdan "sonra", Mustafa Demirkanlı, iftiracı "Yüzsüz"ün bir yıldır imzasız duran yazısını, okurlarını
"uyarmaksızın", sessizce, gizlice, kendi ismini koyarak imzaladı. Link verdiğimiz sayfada daha bir sürü suç unsurunu aklınca örtbas ettiğini sanan sahtekâr Mustafa'nın bu son alçaklığını, bu kez fotoğrafla belgeledik: KAÇIRMAYIN!


BİR "YÜZSÜZ"DEN, BÜKTEL'E "HODRİ MEYDAN!"


Lemi Bilgin ve Ayşenil Şamlıoğlu'nun reklam adı altında sadaka vererek suni yemle beslediği Mustafa Demirkanlı'nın internet sitesinde...

Theope yazarı Coşkun Büktel'e "imzasız" yazılarla, kanıtsız, belgesiz, kaynaksız, linksiz biçimde, aklına estiği gibi iftira eden "yüzsüzler", hâlâ cirit atıyor.


Herif hem imzasını saklayacak kadar "yüzsüz" korkağın teki, hem de yazısının sonunda "Hodri meydan el mi yaman bey mi yaman görelim Coşkun Efendi!" diye meydan okuyor.

Gündemin sıkışık olmadığı bu sıcak yaz günlerinde,

"iftiracı yüzsüz"ün “Hiç Çıldırma Bre Büktel!” başlıklı yazısını, ibret verici bir "belge" olarak, ana sayfadan ve virgülüne dokunmaksızın, tam metin olarak yayınlamayı; "kimlerle karşı karşıya" olduğumuzun bir kez daha "belgelenerek" (her zamanki gibi: Mutlaka karşı tarafa linkle "belgelenerek") bir kıl daha netleşmesi bakımından yararlı gördük:
iFTİRACI "YÜZSÜZ"ÜN METNİNİN SONUNDA "BÜKTEL'İN NOTU" BAŞLIKLI BİR BÖLÜM BULACAKSINIZ!


Yazan: "YÜZSÜZ"

Kaynak:

Mustafa Demirkanlı'nın internet sitesi


“Hiç Çıldırma Bre Büktel!”


Coşkun Büktel çıldırmış durumda. Ruhunun kirliliğini yansıtan kirli gri sitesinde sarı beyaz kırmızı Çingene çadırı gibi kocaman upuzun cümlelerle haykırıyor, kükrüyor, tehditler savuruyor ne yapacağını şaşırmış gibi dolaşıyor.

Mustafa Demirkanlı'nın sitesinde daha önce kullanılan ve tam da yerini bulan gamalı haçlı kolajını sanki bir suç unsuruymuş, bir hakaretmiş gibi veriyor.

Yahu Büktel dur bir sakin ol.

Ne var şimdi bunda neden yadırgıyorsun? Neden bu küplere binmelerin?

Ne ektinse onu biçiyorsun, mahsulün hayırlı olsun!

Sen kimsenin ehemmiyet vermediği bir iftira ile bir hocayı senelerce suçlamadın mı?

Sana hak vermediğini söyleyenlere faşizanca baskı kurmaya çalışmadın mı?

Hem delil var deyip hem yasal yollara başvurmak yerine çamur at izi kalsın yöntemini denemedin mi?

10 yıllık çabana rağmen insanların senin deli saçması iddianı çok da mantıklı bulmaması ile çıldırıp etrafa baskı yapmadın mı?

Senelerce sözde delil diye giyotin gibi kullandığın video kaydını kendi adınla yayınlamaya çekinip sonra Burak Caney adıyla yayınlatmadın mı?

Ya da her kim ise bu Burak Caney, o bulup yayınladıktan sonra ancak yayınlamadın mı? Ve pek bir sarıldığın delilin olan videonu da yayınlamana karşın hala sana hak verenlerin sayısı bir elin beş parmağını bile bulabildi mi?

Sen değil misin bir hocaya attığın iftira ile ve koparmaya çalıştığın fırtına ile baskıcı, despot faşist kimlik sergileyen?

Sen değil misin belden aşağı iftiralarla bana türlü iftiralar atıp bunu da pişkinlik örneği göstererek mutlu mesut kamera karşısında anlatan?

Sen değil misin Hilmi Bulunmaz'ı kışkırtıp, tetikçi gibi insanların üstüne salan? Sen değil misin yalan haberlerin üstüne atlayıp, yalan olduğu belgelense de pişkince görmezden gelen?

Cevap hakkını hiçe sayıp "Hilmi'ye yayınlama" dedim diye verdiğin talimatla faşizan despot anti-demokrat kimliğinle övünen?

Sen değil misin insanların cevap hakkını engelleyip, çöp kutularına attık diye alçakça, faşistçe, despotça davranan?

Sen değil misin küfürlerle, sövgülerle O...Ç.... ları hakaretleriyle gri ruh sıkıcı sitenin manşetlerini dolduran?

Sen değil misin sırf sana hak vermiyorlar diye tiyatro örgütlerine kara çalan, lakap takan?

Sen değil misin emitasyon (çünkü antik yunan çağında yaşamadın günümüzde Antik Yunan yazmak olsa olsa emitasyon olur) Theope'nle kendi kutsal kitabını yaratan ve bu kutsal kitabına tapınmayanları topa tutmaya kalkan?

Sen değil misin üç kuruşluk bilginle hiç anlamadığın anlayamadığın sosyalizme, 60 gençliğine, 70 gençliğine hakaretvari burun kıvıran?

Sen değil misin bütün bu ruh halinle faşizmi ruhunun derinliklerinden kusan?

Neden şimdi bu gocunma?

Neden despot, baskıcı, ben merkeziyetçi, faşist, sansürcü, dezenformasyoncu, iftiracı ve küfürbaz kimliklerinden söz edilince rahatsız olman? Yarattığın, yaratmaya çalıştığın bu değil miydi? İçindeki canavarı sen besleyip büyütmedin mi? Bu canavar sana sevgili, jeep, şöhret olarak değil de finalde kötü bir dizide senaristlik ve binlerce insanın nefreti ve sadece 3-5 dosttan ibaret bir yaşam getirdiyse bize ne?

Bütün bunlar sensin! Yüzleşmek istesen de istemesen de sen! Var git şimdi ister aynaya bak, istersen gri sitende biraz daha nefret kus daha da çirkinleş!

Kimseyi de tehdidinle korkutamıyorsun bilmiş ol!

Coşkun Büktel, küfür, sövgü, tehditle insanları yıldıramayınca şimdi de mahkemeye vereceğim imasıyla insanları katılmaktan alıkoymaya çalışıyor. Bir despota da ancak böyle yeni bir tehdit yakışırdı. Ver bakalım mahkemeye Coşkun Efendi, bakalım hakimler somut, açık, aleni küfür ve iftiralara, somut o...ç...’na mı değer verecek yoksa 11 yıl öncesinin sözlüğünden atılmış mecazi anlamlı zorlama küfürleştirme çabana mı?

Hodri meydan el mi yaman bey mi yaman görelim Coşkun Efendi!


İftiracı bay "Yüzsüz"ün yazısını Demirkanlı sitesindeki orijinal sayfasında okumak için, lütfen aşağıdaki linki tıklayınız:

Mustafa Demirkanlı'nın internet sitesi


BÜKTEL'İN NOTU:

İftira yandaşlarının 1100 imzaya ulaşmasına rağmen, iftiraya karşı çıkanların "bir elin beş parmağını bile" bulamadığı konusunda, iftiracı bay "Yüzsüz" haklıdır. Ama bu gerçek, (kelle sayısı çokluğu somut kanıtları örtbas edemeyeceğinden) iftiranın "iftira" olduğu gerçeğini değiştirmediği için; iftiraya karşı çıkabilenlerin "bir elin beş parmağını bile" bulamamış olması ancak şu anlama gelmektedir:

Türk tiyatrosunda "yüzsüzlerin" iftirayı da içeren iğrenç etkinliklerine karşı çıkabilecek kadar vicdan sahibi olan, "insan gibi" insanların sayısı ancak "bir elin beş parmağı" kadardır. Ben, Coşkun Büktel, o beş parmaktan biri olmakla, Theope'yle gurur duyduğum kadar gurur duyuyorum. Utanması gereken yüzlerce kişinin utanmayacak kadar "yüzsüz" olmasıyla ise ilgilenmiyorum.

İftiraya karşı çıkmayarak "yüzsüzlere" bana karşı koz vermiş olan dostlarımdan biri gelip de, hiç utanmadan, "Coşkun niye aleyhinde 1100 imza toplandı?" diye beni suçlamaya cesaret edebilmiş olsaydı; ona yalnızca, Henry David Thoreau'nun Ralph Waldo Emerson'a verdiği ünlü cevaba benzer bir cevap vermekle yetinirdim: "Ahmet, üç beş imza da niye senin aleyhinde toplanmadı?"

Neyse ki, dostlarım, ürkek olsalar bile, dangalak olmadıkları için, yüzsüzlerin yaptığı gibi, o imzalar yüzünden beni suçlamaya kalkışmıyorlar.

Aslında, çevreye pek fazla renk veremeseler bile, o imzayı atan 1100 kişinin en azından 1090 tanesi de, en azından bugün itibariyle, "Biz ne halt ettik de, elin iftiracı linççilerinin ipiyle bu bok kuyusuna indik" diye dövünerek, başını hangi taşa vuracağını belirlemeye çalışıyor.

CB / 4 Ağustos 2010

7 Ocak 2009 Çarşamba

TAKSAV'ın 12 Mart Faşizmi Kültür Bakanı Talat Sait Halman'a "Emek Ödülü" verdiği bir süreçte, Ömer F. Kurhan'dan "Bir Mehmet Esatoğlu Davası"

Yeniden Taciz Gündemi


Ömer F. Kurhan
7 Ocak 2009


İATP-G sitesinde Kadıköy Belediyesi’nin 24 Aralık 2008’de düzenlediği “Brecht’i Anma Gecesi” haberi yayımlandığında, İATP-G’de benim hiç yapıcı bulmadığım ve “iç ajitasyon” dediğim biçimler de alabilen bir tartışma yaşadık. Öyle ki, iş “Esatoğlu’nun içinde yer aldığı etkinlik haberleri yayımlanır mı yayımlanmaz mı?” sorusunun sorulmasına kadar gidebildi. Bu olgudan çıkardığım bir sonuç, İATP-G bünyesinde, ifade özgürlüğü ihlali ya da cinsel taciz gibi konularda önemli bir tarihsel deneyim oluşmasına rağmen, platform mantığının oturtulmasında ciddi güçlüklerin yaşanabildiğidir.

Bu durum, birkaç yıl önce alınan İATP’nin bir girişim olarak yeniden yapılandırılması kararının ne kadar doğru olduğunu gösteriyor. Bir tiyatro platformu adına soyut ilkesel belirlemeler yapmak zor değildir; fakat o platformu gerçekte var eden, ilkelerin pratik yorumu, hukuki terminolojiye başvuracak olursak, içtihadıdır. Bir tiyatro platformu girişimi olan İATP-G de, platform hedefine bağlı kalarak içtihat oluşturmak, geliştirmiş ve geliştirmekte olduğu içtihatları kurumsal hafızasına kaydetmek durumundadır. Unutulmaması gereken, İATP’nin birkaç yıl önce yaşadığı tıkanmanın, genelde Türkiye tiyatro ortamı üzerinde oldukça olumsuz etkiler ürettiğidir. Bu olumsuz etkileri de ortadan kaldırmak üzere örgütlenen İATP-G’nin sorumluluğu sadece kendisine değil, tüm tiyatro camiasınadır.

Asıl konuya dönecek olursam: “Brecht’i Anma Gecesi” ya da sonrasında “Nazım Hikmet Gecesi” haberi yayımlandığında, geliştirilmesi olası bazı tepkilerden söz edilebilir:

- Haber öylesine gelip geçer. Merak eden geceye gider ve sunucunun Esatoğlu olup olmamasını sorun etmez. Etse de, bunun çok önemli olmadığını ya da şimdi bir de bu işle uğraşmanın gereksiz olduğunu düşünür.

- Haberde aynı zamanda gecenin sunucusunun Esatoğlu olduğu bilgisinin verilmesi ciddi bir rahatsızlık uyandırır ve bu haberin İATP-G sitesinde yayımlanmasının yanlış olduğu düşünülür. Çünkü taciz meselesinde hesaplar kapanmadığı halde, haberin orada öylece bulunmasının İATP-G açısından kabul edilemez olduğunu bilir. Akla gelen çözüm, haberin kaldırılması ve etkinliğe gidilmemesidir.

- Haberde aynı zamanda gecenin sunucusunun Esatoğlu olduğu bilgisinin verilmesi ciddi bir rahatsızlık uyandırır. Bu konuda İATP-G’nin nasıl bir yol izlediğini hatırlamaya çalışır. İzlenecek yol aşağı yukarı bellidir: Esatoğlu’nun o gecede aynı zamanda tacizci kimliğini meşrulaştırmak üzere görev aldığını teşhir etmek.

İATP-G’de bu üç tepkinin de gösterildiği söylenebilir. Birinci tepki topluluklara yeni üye olan ve İATP-G tarihine pek de vakıf olmayan tiyatrocular tarafından veriliyorsa, bu durum normal karşılanmalıdır. Yeni üye oldukları topluluklar bu konuda kendilerini bilgilendireceklerdir. Kim bilir, belki de onlardan gelecek yeni öneriler İATP-G içtihadının daha bir derinlik kazanmasını, hatta bazı noktaların düzeltilmesini sağlayacaktır. Fakat bu birinci tepkiyi zaten yıllardır İATP-G’yi bilen, temsilcilik deneyimi yıllara yayılan tiyatrocular veriyorsa, ortada ciddi bir sorun var demektir. Ya köklü bir içtihat değişikliği önerilmektedir – ki bu durumda önerinin tartışmaya açılması gerekir – ya da zorunlu bazı nedenlerle bir ilgi örgütleyememe sorunu vardır.

Benim “iç ajitasyon” dediğim ikinci tepki devekuşu siyaseti olarak da değerlendirilebilir. Bu tepki narsistik ve içe dönük bir platform pratiğini özendirir. Kamusal ve örgütsel açılım kaygısı talileştirilir ve yerine göre iç uyum ya da iç kutuplaşma örgütlenir. Böylece “dışarıda” nelerin olup bittiği önemini yitirir ve platform mantığı tamamen çöker. Örneğin Esatoğlu vakasında, onun da içinde yer aldığı bilgisini veren haberin varlığı tartışılır, ama sitenin kamusal açılıma hizmet etmesi için haberin yorumunu içerecek yazılı üretim teşvik edilmez. O haberin “dış” dünyaya kapalı narsistik evrenden bir an önce sökülüp atılması önem kazanır. Bu, zamanında İATP’yi açmaza sürükleyen tutumda ısrar etmekten başka bir şey değildir.

Üçüncü tepki, somut ve kamusal açılımı özendiren bir dizi eylemin gerçekleştirilmesini teşvik eder. İATP-G sitesinin yorum bakımından canlandırılması, farklı sitelerin bilgilendirilmesi, mail kanallarının aktif bir şekilde kullanılması, muhatap alınması gereken kurum ve kişilerin değişik yollarla uyarılması vs. bir dizi eylem gerçekleştirilir. Ayrıca, “eğitimde cinsel taciz” ile ilgili özel bir sorumluluk üstlenmiş Eğitmenler Komisyonu’nun ve tabii ki İATP-G’nin tavrı dönemsel olarak netleştirilip duyurulur.

Üçüncü tepkiye pozitif bir içerik kazandırma yönündeki bir çıkışı, okul tiyatrosu ve eğitimde drama alanında mesleki uzmanlığa sahip Bülent Sezgin’in gerçekleştirdiği söylenebilir. Muhtemelen mesleki etik gereği, “Bertolt Brecht Gecesi’nden İzlenimler” adlı yazısında hem gecenin değerlendirmesini yaptı, hem de tiyatro eğitimcisi kimliğiyle tacizciliği en az iki kez tescil edilmiş Esatoğlu’nun Bertolt Brecht’in gölgesine sığınarak kendisini nasıl meşrulaştırmaya çalıştığını ifşa etti.

Dönemsel olarak bunun dışında tiyatro kamuoyunu uyaran ciddi bir çıkışın yapıldığı söylenemez. Bu tip durumlarda ilgisizlik ya da iç ajitasyon davranışları sergilemek, düşük yoğunluklu ya da gürültülü dedi kodu pratiğinden başka bir sonuca yol açmaz. Oysa Esatoğlu ve taciz meselesi, dedikoduya kurban edilemeyecek bir ciddiyet ve samimiyet talep etmektedir.

Pekiyi bu ciddiyet ve samimiyetin örgütlenmesi kolay mı?

Hem kolay, hem değil. Şöyle ki, Esatoğlu 2007’de BarışaRock etkinliklerine tiyatro adına sızdığında, aynı etkinlik sırasında 2005 yılında tiyatro eğitimi verirken taciz ettiği bir genç kadınla karşılaşması sonucu, rastlantı eseri bir kez daha deşifre oldu. Bir kez daha demek lazım, çünkü benzer bir deşifre olma olayı yedi yıl önce gerçekleşmiş ve yine ortalık karışmıştı. Sorun şu ki, aradan belli bir zaman geçince, kurumların hafızasızlığından ve erkek egemen geçiştirmeci ve hatta destekçi anlayışlardan medet umarak, hiçbir şey olmamış gibi tekrar sahnede yerini alma alışkanlığına sahip.

Bugüne gelindiğinde, Esatoğlu yine o gece benim şu gece de benim diyerek, sol, devrimcilik ve hatta insan hakları adına tacizci kimliğini meşrulaştırmakla meşgul. Bir de tacizci olduğunu gösteren açıklamalar ve mağdur ifadeleri internet ortamından silinse, hepten rahat edecek.

2007’nin üzerinden çok geçmiş değil. Bununla birlikte, cinsel taciz karşıtı tavır alma ve bunu hafızalarına kaydetme sorunu yaşayanlar var olmaya devam ediyor. Bunların yaklaşımları kabaca şöyle sınıflanabilir:

- Tacizde bulunmuşsa bulunmuş, o bir sanatçı ve bizi sanatsal olarak ne yaptığı ilgilendirir.

- Taciz kanıtlanması çok zor bir iddiadır; Allah taciz suçlaması yapanların yardımcısı olsun

Bir süredir Ankara Festivali’nde Talat S. Halman’a verilen emek ödülü ve TAKSAV’la ilgili tartıştığım Hilmi Bulunmaz’a verdiğim bir söz olduğu için, onun benimsediği ikinci tavırdan başlayacağım.

Öncelikle belirtilmesi gereken, sol, demokrat ya da devrimci çevrelerin, ne 2000’de ne de 2007’de Esatoğlu ile ilgili bir araştırma komisyonu kurmadığı ve bir sonuca ulaşmadığıdır. Zaten bu çevrelerin böylesine yapıcı bir tutum izleyebilecekleri bir asgari müşterekler kümesine sahip olup olmadıkları hayli tartışmalıdır. Bununla birlikte, 2000’de Esatoğlu’nun İnsancıl Atölyesi’ndeki taciz eylemleri tartışılırken, mağdurların devrimci ve demokrat çevrelerin oldukça etkin olduğu İnsan Hakları Derneği’ne bir başvurusu olduğunu biliyoruz. Fakat, bu başvurunun sümen altı edilmesi gibi ilginç bir sonuç doğmuş. Bu konuda, yıllar sonra 2007’de insan hakları aktivisti Eren Keskin’in yaptığı “Muhalif Kesimde Taciz Caiz midir?” açıklamasına dikkat etmekte fayda var.

Sonuç olarak, meselenin kamuoyuna duyurulması ve tartışılması büyük ölçüde feminist kadınların inisiyatif almasıyla sağlandı ve Esatoğlu’nun deşifre edilmesi konusunda çarpıcı gelişmeler de ancak bu inisiyatif oluştuktan sonra yaşandı. Daha öncesinde, dönemin Amatör Tiyatrolar Çevresi (ATÇ) kamusal açılım yönü zayıf bir tartışma yaşamıştı. Ortaya çıkan belirgin sonuçlar, İATP’nin ATÇ’den ayrışması ve taciz karşıtı bir bildirinin yayımlanmasıydı. Yaşanan daha ziyade moral bozukluğuydu.

O dönemde önemli bir eksiklik, mağdur ifadelerinin çoğaltılması ve arşivlenmesi yönünde enerjinin eksik ve dağınık seyretmesiydi. Oysa bir meseleyi güncel olarak tartışmakla tarihsel hafızaya kaydetmek arasında fark vardır. Tarihsel yaklaşım ister istemez kayıt altına alınmış ve arşivlenmiş belgelere itibar eder. Yıllar sonra canlı tanıkları bulup çıkarmak kolay değildir. Nitekim Esatoğlu ve destekçileri de bu eksikliği epeyce sömüreceklerdir.

Uzun süre, Esatoğlu’nun taciz eylemlerine doğrudan muhatap ve tanık olmuş konuşabilecek tek kişi İATP ile bağlantısını koparmayan Fadime Yılmaz’dı. Ayrıca elimizde, 2000 yılındaki vakaya ilişkin Özgür Sahne’den kadınların yazdığı ve korunabilmiş bir belge var: “ALTERNATİF KÜLTÜR MÜ YOZLAŞMA KÜLTÜRÜ MÜ?” Bu oldukça ikna edici bir belgedir. Fakat, İnsancıl Atölyesi’nde Esatoğlu imzalı taciz vakaları sadece burada aktarılanlarla sınırlı değildi. Örneğin, ATÇ’deki tartışma sürecinde, uğradığı taciz nedeniyle İnsancıl Atölyesi’ndeki tiyatro çalışmalarından çekilmiş bir genç kadının başına gelenleri ayrıntılarıyla aktardığı yazılı ifadesi kaybolmuştur. Bundan çıkarılması gereken ders, belgeleme ve arşive çok daha fazla özen göstermektir.

Esatoğlu geçip giden zamana, kurumsal hafızaların zayıflamasına ve hatta silinmesine güvenerek ve tabii ki hesap vermeyi redderek 2007 yılına kadar tiyatro alanındaki etkinliğini aşamalı bir şekilde arttırdı. Fakat rastlantı eseri, 2005 yılında İstanbul TAKSAV bünyesinde tiyatro eğitimi verirken gerçekleştirdiği ve bu nedenle kurumdan uzaklaştırıldığı ikinci taciz vakası deşifre oldu. 2007’deki BarışaRock etkinliklerini de karıştıracak şekilde taciz etmiş olduğu mağdurla karşılaşma olayı, ikinci bir belgenin daha üretilmesini sağladı. Tiyatro Eğitiminde Cinsel Taciz Üzerine Bir Görüşme” adlı ve ses kaydı da mevcut belge, ikna ötesi bir kanıt niteliğindedir ve Esatoğlu’nun iddia edildiği gibi tacize bir şekilde ve sadece bir olayda bulaşmadığını, tiyatro eğitimcisi etiketini düzenli olarak kötüye kullandığını göstermektedir.

Hilmi Bulunmaz diyor ki, Esatoğlu’nun devrimci tiyatro örgütlenmesine katkı sağlayabileceğine inanmıyorum, ama her ne kadar duyarlılık göstersem de tacizci olduğu sonucuna varmamı beklemeyin. Bu noktada, internet ortamında habercilik de yapan Oyun Tiyatro Dergisi’nin editörü ve yazarı Hilmi Bulunmaz’a sormak gerekiyor: Madem ki Esatoğlu’nun tacizciliğinden emin olmakta zorlanıyordunuz, niçin kuşkularınızı gidermek için tanıkların ve mağdurarın peşine düşme ve ifadelerini alma gereği duymadınız. Her taciz olayı patladığında bu işi birkaç gönüllü feminist mi yapmak zorunda?

Ben bu eleştirinin benzerini, artık kapanmış olan, ama bir dönem tiyatro alanında en kapsamlı yayımcılık faaliyetini gerçekleştiren TİYATROM sitesinin editörüne de yapmış ve tatmin edici bir yanıt alamamıştım. Bununla birlikte, TİYATROM’un GÖLGE TİYATRO sitesinin Esatoğlu’nu aklamaya dönük dezenformasyona dayalı yayımcılık anlayışına prim vermediğinin de farkındaydım. Benzer bir durum Hilmi Bulunmaz’ın yayımcılık politikası için de geçerliydi. Bir şeylerin ters gittiğini görüyor, ama bir türlü “Esatoğlu tacizcidir” diyemiyordu. Üstelik, taciz eylemi ikinci kez ve çok daha ayrıntılı bir şekilde belgelendiği halde.

Esatoğlu’nun devrimci tiyatroya ne katıp katmadığı, ayrı bir tartışma konusudur. Başka bir deyişle, elmalarla armutları karıştırmamak gerekiyor. Şöyle ki, Esatoğlu’nun devrimci tiyatro adına çok önemli tiyatro eserleri ürettiği varsayılsa bile, tiyatro eğitiminde cinsel taciz eylemlerini haklı çıkarmaz. (Böylece, “Tacizci olsa da adam sanatçı” tavrına da bir yanıt vermiş oluyorum.) Birisi eğitim etiğine ilişkin, diğeri sanatsal üretime ilişkin iki ayrı bağlamı birbirine karıştırmamak gerekir. Sıradan bir insan için mesele nettir. “Bir insanın çocuğunu tiyatro eğitimcisi olduğunu iddia eden Esatoğlu’na teslim etmesi doğru olur mu?” sorusunun yanıtını vermek zor olmasa gerek.

Esatoğlu’nun bir iddiası cinsel özgürlükçü olduğudur. Başka bir deyişle, uzun süre kaba saba feodal ahlâka bulaşmış devrimcilerden olmamakla övünür. Fakat feministler ve eşcinseller Esatoğlu’nu protesto ettiklerinde, meselenin aslında cinsel özgürlük olmadığı netlikle anlaşılır. Pekiyi Esatoğlu’nda oyun biter mi? Bitmez elbette. Bu defa da sosyalist çevrelerdeki feminizm ve eşcinsellik anti patisini sömürmeye kalkar. Gider bir sol kuruma kapağa atar. Diyelim ki bu sol kurumda deşifre oldu; o zaman sol içindeki çelişkileri kullanarak başka bir sol kuruma kapağı atar. Mesela EMEP çevresinden ÖDP çevresine, ÖDP çevresinden TKP çevresine ve oradan da Kürt tiyatro çevrelerine ve hatta insan hakları çevrelerine rahatlıkla sıçrayabildiği görülür. Oralardan da mı tepki ya da çekinceler gelmeye başladı, bu defa da zaten devrimci çevrelerin ahlâkçılığından ya da sekterliğinden şikâyet eden profesyonel tiyatro çevrelerine doğru yelken açar. Ayrıca, 2000’lerde şekilsiz ve oldukça sorunlu bir patlama yaşayan amatör tiyatro dünyasının büyük ağabeyliğine soyunmayı sürdürmektedir. Yalnız olmadığını ve her daim kurumsal varlık edinebileceğini göstermek için yönetmenliğini yaptığı Tiyatro Simurg ise, 1990’ların sonuna gelindiğinde İstanbul Sahnesi’nin cenazesi kaldırılırken amatör tiyatro dünyasına zerk edilen bir garabetten ibarettir.

Bu absürt tablo karşısında mesele Esatoğlu’nun devrimci sanata ne kadar katkı sunup sunamadığı değildir. Esatoğlu’nun çoğu çalışmasının aslında yüzeysel ve gelişi güzel olduğu kolaylıkla iddia edilebilir. Fakat, yanlış hatırlamıyorsam, İstanbul Sahnesi’nin son prodüksiyonu olan “Bir Dreyfus Davası” öyle hafife alınabilecek bir eser değildi. Asıl sorun şurada: Bu eserin de cazibesine kapılan ve İnsancıl Atölyesi’nde ondan eğitim almak için yarışan öğrencilerin sonu hiç de iyi olmadı.

Özellikle sol ve devrimci çevreler resmin tamamına bakıp, kültür-sanat politikalarını sorgulamak ve nerede hata yaptıklarını iyi tartmak durumundadır. Olgular, tanıklıklar, belgeler hâlâ orta yerdedir. Birkaç yıl daha geçtiğinde ne olur bilinmez. İATP-G’nin İATP’den devraldığı Esatoğlu ihtilafının 10. yıl kutlamasının da yapılacağının garantisini hiç kimse veremez. Ya da belki Esatoğlu bir gün bir şekilde ortadan kaybolur. Fakat tarihe düşülecek bir dipnotta şunlar yazacaktır: Öyle birisi vardı ki, en az on yıl boyunca, kâh orada kâh burada, sol ve devrimci çevreleri tacizciliğini meşrulaştırma aracı olarak kullanmayı başardı.

(Kaynak: istanbul alternatif tiyatrolar platformu - girişim)

***

Oyun'un notu: Yukarıdaki konuyla ilgili olarak bakınız;
"TAKSAV'ın 12 Mart Faşizmi Kültür Bakanı Talat Sait Halman'a 'Emek Ödülü' verdiği bir süreçte, A. Ertuğrul Timur'dan 'tiyatroda taciz'e nesnel yaklaşım"
"TAKSAV'ın 12 Mart Faşizmi Kültür Bakanı Talat Sait Halman'a 'Emek Ödülü' verdiği bir süreçte, Bülent Sezgin'den 'Tiyatroda Taciz' konusuna yaklaşım"
"TAKSAV'ın 12 Mart Faşizmi Kültür Bakanı Talat Sait Halman'a 'Emek Ödülü' verdiği bir süreçte, Erbil Göktaş'tan 'Tiyatroda Taciz' konusuna yaklaşım"
"TAKSAV'ın 12 Mart Faşizmi Kültür Bakanı Talat Sait Halman'a 'Emek Ödülü' verdiği bir süreçte, Hilmi Bulunmaz'dan 'Tiyatroda Taciz' konusuna yaklaşım"


***

Oyun'un notu: Ayrıca bakınız; "Toplumsal Araştırmalar Kültür ve Sanat İçin Vakıf'ın (TAKSAV) 12 Mart Faşizmi Kültür Bakanı Talat Sait Halman’a verdiği 'Emek Ödülü' haber linkleri"

6 Ekim 2010 Çarşamba

"ABD Başkanı, yeni bir yol çizdi. Neydi bu yol? İATP böyle bir komplo ile kuruldu. Clinton'ın 1996'da formüle ettiği yolda ilerlemeye koyuldu." diyen

Esatoğlu'na iftira mı atıldı?
(Amuda kalkıp bakarsanız) Soldan sağa: LİNÇ KAMPANYASI imzacısı Orçun Masatçı, Nedim Saban, Esatoğlu'nu tacizci olmakla suçlayan LİNÇ KAMPANYASI imzacısı ve "Müşteki" Ömer F. Kurhan (Kaynak:www.iatp-web.org/tacizekarsiyiz), LİNÇ KAMPANYASI imzacısı ve "Vıdı Vıdı"cı Orhan Aydın, Turgay Tanülkü, LİNÇ KAMPANYASI imzacısı Zafer Gecegörür, Esatoğlu'nu tacizci olmakla suçlayan LİNÇ KAMPANYASI imzacısı Fırat Güllü ve "Müşteki" Ömer F. Kurhan ile Fırat Güllü tarafından tacizci olmakla suçlanan Mehmet Esatoğlu "3. Türkiye Tiyatrolar Buluşması"ndaki bir etkinlikte can ciğer kuzu sarması vaziyetteler. Bu tür birliktelikleri önemsiyoruz. Ancak, özeleştiri düzeneğini daha çok önemsiyoruz!
(Kaynak:
LİNÇÇİLERin gölgesindeki sonuç bildirgesi!)
.
Mutlaka okuyunuz:
.
KAMPANYASIZ YAPAMAYAN TÜRKİYE TİYATROSUNDA NE DEĞİŞTİ DE...