"biLİNÇ" sorgusu için yayınlar alaka düzeyine göre sıralanmış olarak gösteriliyor. Tarihe göre sırala Tüm yayınları göster
"biLİNÇ" sorgusu için yayınlar alaka düzeyine göre sıralanmış olarak gösteriliyor. Tarihe göre sırala Tüm yayınları göster

9 Haziran 2010 Çarşamba

Türkiye dramatik yazarlığının düzey yitirmesi için uzun yıllardır "kendini feda eden" LİNÇÇİ Tuncer Cücenoğlu'nun etkisi Asmin N. Singez'i de çarpmış!

Not: Gerek duyarsam, bu yazı üzerinde biraz daha çalışabilirim. (HB)


Oyun'un notu: Aşağıdaki yazıyı, LİNÇÇİ Yaşam Kaya'nın editörlük yaptığı LİNÇÇİ tiyatronline.com sitesinden alarak olduğu gibi yayınladık. Ancak, yazıda bulunan LİNÇÇİ adlara biz link verip, bu adları kırmızı renkle biz belirginleştirdik. Ayrıca, yazıdaki bariz yazım yanlışlarını kırmızı renkle belirtip, doğrularını yeşil harflerle biz yazdık. Bunun yanı sıra, LİNÇÇİ Asmin N. Singez'in okunamaz hamlıktaki yazısını, biraz olsun olgunlaştırıp okunur hâle getirmek için yaptığımız müdahaleleri de kahverengi harflerle yine biz yazdık!


***


DİYARBAKIR NOTLARI


DİŞİL VE ERİL DENGEDE "BİZ"..


LİNÇÇİ Asmin N. Singez
10 Mart 2010



Eril ve Dişil in (Dişil'in / dişilin) bütün ve tam oldukları anlar vardı bir zamanlar ve onlar ilk başlangıçta özgürdüler.

Kimler yada neler "özgürdüler"? "Eril ve Dişil" mi, yoksa "anlar" mı?

Onlar ayrımsız bütünün parçalarıydılar.

"Onlar" dediğin kimler? "Eril ve Dişil" mi, yoksa "anlar" mı? Bu sorunun yanıtını alabilirsek çok mutlu olacağız. Bu arada, bu konuda bir soru daha sormak istiyorum: "ayrımsız bütün" nedir? Bir de "ayrımlı bütün" mü var? Peki bu "parçalar" neyin nesi? Ortada bir "bütün" göremediğimize göre, "parçaları" nasıl görebileceğiz? Bu "parçalar" atom gibi bir şey mi? Peki, elektron, proton ve nötron konusunda bir görüş ortaya atmayı düşünüyor musunuz?

Onlar ne zaman yarım kaldılar?

Kimler yada neler?

Ne zaman ki üretim ilişkileri boy gösterdi

Sahi, ne zaman? Ayrıca şuna dikkat etmelisin canım kardeşim; "üretim ilişkileri boy göster"mez, üretim ilişkileri oluşur / meydana gelir!

Dünyamızda (Dünya'mızda / dünyamızda);

her şey gibi onlar da zorunlu olarak ayrışmaya başladı.

Kimler yada neler?

Yani sistemin

Hangi sistem? İlkel Komünal Sistem mi, Köleci Sistem mi, Feodal Sistem mi, Kapitalist Sistem mi, Sosyalist Sistem mi, Komünist Sistem mi? Hangisi?...

çürütülmüş,

Kim yada kimler tarafından "çürütülmüş"?

insan ruhuna

"İnsan ruhu" derken neyi kastediyorsun? Ruh nasıl bir şey? İnsan ruhunun dışında, başka bir canlıda ruh var mı? Hayvanların ve/ya bitkilerin ruhu var mı? Cansız varlıklarda ruh bulunur mu? "Her nesnenin bir ruhsal varlık veya ruh tarafından yönetildiğini kabul eden sistem." diye nitelenen Animizm hakkında neler düşünüyorsun?

empoze edilen

Kim yada kimler tarafından?

ezberletilmiş

Kim yada kimler tarafından?

yaşamlarını giyinmeye başladığımızda

Kimin yada kimlerin yaşamlarını giyinmeye başlarız? Yaşamlar nasıl giyinmeye başlanır? Önce sağ bacağımızı, sonra sol bacağımızı mı geçiririz yaşama?

oluştu her şey.

Bu "her şey"in içindekileri de merak ettiğimi belirtmeliyim!

Öylesine zorunlu bir sınıfsal

Bildiğin gibi; İlkel Komünal Toplum, sınıfsız bir toplumdu. Onu geçelim. Köleci Toplum'da, bir köleler, bir de köle sahipleri vardı. "Sınıfsal" derken, kölelerle köle sahiplerinin ilişkisinden mi bahsediyorsun? Feodal Toplum'da köylüler ve derebeyleri vardır. Bu "sınıfsal"lıkta köylülerden mi dem vuruyorsun, yoksa derebeylerden mi? Kapitalist Toplum denildiğinde de, işçiler ve burjuvazi akla geliveriyor. Örnekse, kapitalizmin ilelebet muhafaza ve müdafaa edilmesi için LİNÇ KAMPANYASI ana sponsorlarından LİNÇÇİ Mustafa Şükrü Demirkanlı'nın yönetimindeki LİNÇÇİ Tiyatro... Tiyatro... dergisini sürekli olarak reklâm paralarıyla besleyen Lemi Bilgin'in başında bulunduğu bir Devlet Tiyatroları'mız var ve bu tiyatrolarda en çok LİNÇÇİ Tuncer Cücenoğlu'nun oyunları oynanmıştır. Sanırım LİNÇÇİ Tuncer Cücenoğlu adlı bir yazarımız olduğunu duymuşsundur. Eğer duymadınsa, sana önerim, öncelikle Coşkun Büktel'in kaleme aldığı "Çığ aslında nedir, neyi sarsıyor?" yazısını oku. LİNÇÇİ Tuncer Cücenoğlu'nu tanımıyorsan, kendisiyle hiçbir konuda hiçbir ilişkin olmadıysa, Coşkun Büktel'in "Çığ aslında nedir, neyi sarsıyor?" başlıklı yazısı sana çok yararlı olur. İşte bu LİNÇÇİ Tuncer Cücenoğlu'nun benim "parama göre" beş kuruş etmez, sade suya tirit oyunlarının sürekli olarak Devlet Tiyatroları'nın sahnelerini işgal etmesinin nedeni, LİNÇÇİ Tuncer Cücenoğlu'nun yalınkat oyunlarının kapitalizmi ilelebet muhafaza ve müdafa etme potansiyeli taşımasıdır!

ayrışmaydı ki bu, bilinç sistemimizi

Hangi bilinç sistemi? Bu bilinç sistemine kimler sahip oldu? Lütfen, rica ediyorum, öznesiz tümce kurma! Dediklerinden hiçbir şey anlayamıyorum! Sen, iyisi mi yazarlık taklidi yapacağına, git bir fabrikada çalış ki, işçi sınıfının bilincini edin yada örnekse, Lions Tiyatro Ödülleri'yle ilgilen ki, hiç olmazsa bir burjuva kültürü elde edersin! Bırak bu yazarlık "ayaklarını"! Sana yazarlık hiç yakışmıyor!!!

bloke etti egemenler.

Ya canım kardeşim, yine öznesiz tümce kurmak için oldukça ter dökmüşsün. Seni gerçekten kutlamak gerekir; Türkiye'nin en düzeysiz yazarı olabilmek için çok büyük çaba harcıyorsun. Kim bu "egemenler"? Köle sahipleri mi, derebeyler mi, burjuvalar mı, proleterler mi, komünistler mi? Kim, kim, kim?!!!

İşte hatırlayamadığımız

İnsan, unuttuğu zaman hatırlayamaz! İnsanın hatırlayabilmesi için, bazı anıştırıcı ipuçları gerekir!

özümüzü unuttuğumuz

İnsan, hatırlayamadığı zaman, unutur! İnsanın unutkanlıktan sıyrılabilmesi için, bazı anıştırcı ipuçları gerekir!

yer olan zihnimizin egomuzun

Bu birbirine pek de yakışmayan sözcükleri nasıl da birbirine kaynaştırmaya çalışıyorsun? Hayranım bu rüküşlüğüne doğrusu canım kardeşim! "Zihin" sözcüğünü, sanırım hiçbir yazar, "ego" sözcüğüyle böyle tesbip dizer gibi yan yana koyabilmeyi akıl edememiştir şimdiye dek!!!

bize oynadığı oyunlar,

Demek "zihnimiz" ve "egomuz" bizden bağımsız ve bizim hiçbir istencimizi dinlemeyen insan hâlleri! Hayranım senin bu betimlemelerine, imgelemlerine, soyutlamalarına canım kardeşim!!!

alet edildiğimiz bu bilinç sistemidir.

Hangi bilinç sistemi? İlkel Komünal? Köleci? Feodal? Kapitalist? Sosyalist? Komünist? Hangisi???

Kafa karışıklığı

Kendi ruh durumunu nasıl da kavramsallaştırabiliyorsun? Tebrik ederim seni. Tam bir "kafa karışıklığı" içerisindesin.

yaratan sana ait olan fikirler değildi

Sende, sana ait olan hiçbir fikir yok! Boşuna uğraşıyorsun yazar olacağım diye. Sende, yazarlık kumaşı hiç yok. Sen, tamamıyla umutsuz bir vakasın! Bırak, kötü de yazsalar, piyasası olan oyun yazarları malı götürsün. Örnekse LİNÇÇİ Tuncer Cücenoğlu, Devlet Tiyatroları'na dayadığı sırtını iyice nasırlaştırsın!

zaten hiçbir zaman da olmamıştı.

Sende de hiçbir zaman bir fikrin kırıntısı bile asla olmayacak! Hiç boşuna uğraşma!!! Kadın olsun erkek olsun (Kız çocuğu olsun, erkek çocuğu olsun!)

her ne görünümde olursak olalım içimizdeki dişil ve eril enerjiler bizi birleştiren esas güçtür.

Ya kardeşim, ne demek istiyorsan açıkça söylemeye gayret et. Entelektüel görüneceğim derken, iyice çukura batıyorsun. "Yin ile Yang" mı esinlendiğini anıştırmaya çalışıyorsun? Bir türlü anlaşılamıyorsun! İnsanın yalın hâli olarak ortaya çıkabilecek alçakgönüllülük içerisinde olsan, inan olsun, hem sen, hem de seni okuyanlar çok şey kazanabilir!

İçimizde olan bu büyük tanrısal güç

Haydaaa, deminden beri "sınıf", "bilinç", "ego"... falan filan, bir sürü lâf salatasından sonra "Tanrı durağına mı geldik?" Beni bağışla ama; "Durdurun dünyayı inecek var!" diye bağırmak istiyorum.

bizi evrenin o mucizevi açılımlarına götürür ki,

Samanyolu Televizyonu'ndaki "Sırlar Dünyası"na mı götürür?

ancak o zaman tamamen özgürleşebiliriz.

İnanılması güç sözlerle beni şaşırtıyorsun Asmin! Belki de yakında AKP'nin Diyarbakır İl Başkanı olabilirsin!

Özgürlük budur.

Nedir? Benim bildiğim; "Çay budur!"

Egosuz olmak ile eş değerdedir.

İmdaaat! Yok mu beni kurtaran, bu kendini yazar sanan ve LİNÇÇİ Tuncer Cücenoğlu'nun tohumunu attığı yazarlık aldatmacılığıyla beslenen düzeysiz LİNÇÇİ insanların elinden!!!

Bu güç bize aittir.

Hangi güç? Size nasıl ait olacak? Hani "tanrısal güç"tü?

Bu bize sunulmuş olan tanrısal bir enerjidir.

Eee, yeter artık! Sıktın be!! Tanrı'yı, manrıyı bu işe bulaştırma LİNÇÇİ olmaktan başka meziyeti bulunmayan zavallı!!!

Siyasi entrikaların, politik duruşların, savaş panoramalarının, bilgiyi saklama paranoyalarının, geleneksel - dinsel yargıların bütün bu ve benzeri dayatmacı duruşların temelinde yatan tek gerçek; bireyleri, halkları, ülkeleri, toplumları yönetmenin en bencilce tutumlarından, zorba güçlerden, sömürüden ibarettir. Eski dünya sisteminde olup biten bütün bu handikapların kredisi dolmuş durumda. Artık hiçbir uyanmış insanın bu ve benzeri dayatmacı egosal yaklaşımları yemeyeceğini, gücü, enerjiyi kullanma oyunlarına da gelmeyeceğine inanıyoruz. Zorunlu gidiş budur çünkü. Diyalektik bunu öngörmektedir ve kesinlikle gerçekleşecektir, ilk başa dönülecektir yani, ama bilinçle… Daire tamamlanacaktır. Kimler bu oyunu başlattıysa biz artık oynamıyoruz. Oyun işlevini yitirdi! Töre, tecavüz, taciz, recm, gasp, savaş, ötekileştirme, ayrımcılık, sömürü, açlık, diktatörlük ve her türden şiddet içeren durum ve yaklaşımları reddediyoruz. Önümüze uzanan sonsuz cennet güzelliğini yaratmayı seçerek Dünya gezegenimizde barışa, iyiliğe, sevgi ve kardeşliğe, eşitliğe ve ışığa odaklanıyoruz. Çünkü neye odaklanırsak o bizim gerçeğimize dönüşür ve O’nun parçası oluruz. Bunun bilincindeyiz.

Farkına varılması gereken bir diğer nokta da kadınlar iki kere sömürülüyorsa aslında erkeklerin de sömürüldükleri gerçeğidir.

Esas farkına varılması gereken gerçek, kadınlarla birlikte erkeklerin kimler tarafından sömürüldüğüdür. Bu sömürü sürecinin kapitalizmin zorunlu tutumu olduğunu bilince çıkarmak gerekir. Yoksa anlaşılmaz ve öznesiz tümcelerle hiçbir derdimizi, hiçbir kimseye anlatamayız. Hattâ kendimize bile anlatamayız!

Kadın kadının kurdu ya da erkek kadının kurdu gibi yine eski dünya illüzyonlarından sıyrılma yolunda ilerliyoruz.

LİNÇÇİ Asmin N. Singez kardeşim, inan olsun sen ne dediğini kendin bile asla bilmiyorsun. Senin ağzından çıkanı kulağın duymuyor; eline değeni gözün görmüyor. Canım kardeşim; ağzına geleni, eline değeni, ayağına takılanı herhangi bir değer sanıp, hemen bunu yazıya dökmeye, içini okura boşaltmaya, içindeki anlaşılmazlık yumağına yapışmış düşünsel sümükleri etrafa saçmaya ne kadar çok meraklısın. Ancak, "dök içini rahatla" mantığıyla yazarlık mantığı aynı koşutlukla hareket etmezler canım kardeşim benim. Yazarlık için bambaşka, sıradan olmayan bir zekâ gerekir. Kusura bakma ama sevgili kardeşim, sende zekânın kırıntısını bile bulmakta zorlanıyorum. Sen, eline bir tombala torbası alıp, bu torbanın içerisine, üzerinde sözcükler yazılmış kağıtlarla doldursan ve canının her sıkıldığında, bu torbayı çalkalayıp içerisinden rasgele sözcükler toplayıp bir araya getirsen, yemin ederim ki, senin şimdiye dek yazdığın bu deli saçmalarından çok daha başarılı metinler oluşturursun. Önerimi / örneğimi hiç yabana atma canım kardeşim benim!

Kaldı ki artık bunlar da işlevlerini yitiriyorlar.

Senin paşa gönlün öyle istedi diye, hiçbir şey kendiliğinden işlevini yitirmez! Sen hiç kafana takma böyle şeyleri. Zâten kafana taksan da, senin kafan böyle şeylere asla basmaz. Herhangi bir şeyin işlevini yitirmesi, tamamıyla bilimsel kurallarla saptanabilir. Senin gibi deli saçmalamasından öte herhangi bir saptamada bulunamayacak denli zavallılık içerisinde yaşayan ve üstüne üstlük kendisini oyun yazarı sanan biri, hiçbir toplumsal ve/ya kültürel oluşuma yön veremez.

Çünkü artık birbirimizin şifacıları olmamız gereken bir dönem başladı. Şiddeti doğuran baskı, aslında bunu meydana getirenleri de olumsuz yönde etkiler. Çünkü bizler görünen, görünmeyen bağlarla bağlıyız birbirimize.

Düşünmek gerekir ışığımızı yakıp; hiçbir kaygı, endişe, korku, telaş, yargılama, ayırma, sahiplenme olmadan, başka fikirlere, inanç sistemlerine, dayatılanlara, öğretilenlere takılmadan, denetleme isteğini bırakıp, yalnızca ve yalınca kalbinize dokunarak kabuklarınızdan sıyrılarak, hoşgörüyle, duygularınızı özgür bırakarak içinizden geçenleri dinleyerek.

O sesi duyarak geleceği de yanı başımızda, an da (anda), yüksek bilinçle farkında olarak kurmanın zamanıdır. Bunları yapmanın en iyi yoluysa kuşkusuz doğru bir eğitim sürecinden geçer. Dünya gezegenimiz öyle bir süreçten geçti ve geçiyor ki şimdi gelinen nokta muhteşem bir uyumun eşiğidir. Yeni Dünya Düzeni değil Yeni Dünya Gerçeğini (Gerçeği'ni) yaratmanın zamanıdır. Artık an da (anda) tüm zamanları bir ederek zamansızlığın başladığı bir dönemeçteyiz. Uyanış ve hatırlama zamanıdır.

Bir bütünün parçaları olan bizler tüm insanlığa seslendik. Biz varız. Yaptığımız her şeyin gene bizi etkileyeceğini bilelim.

Özümsediğimiz cinsiyetlerimizle birlikte, cinsiyetsizce; yüreklice sadece BİZ varız.

LİNÇÇİ Asmin N. Singez kardeşim benim; nasılsın, iyi misin? Son durumun nasıl? Bu yazıyı yazdığın ve/ya yayınladığın üç ay önceki ruh durumunda mısın hâlâ? Biliyorsun ki canım kardeşim, Güzin Abla öleli yıllar oldu. Haydar Dümen de oldukça yaşlandı! Nedir Allah'ını seversen, bu "özümsediğimiz cinsiyetlerimiz" gibi ayakları havada, amuda kalkmış kavramlar. Sana bir önerim var canım kardeşim: İlk önce, ne kadar Sigmund Freud kitabı bulursan mutlaka satın al ve yutarcasına oku. Avusturyalı nörolog Sigmund Freud yazdığı kitapları, çorba niyetine okuduktan sonra, İsviçreli psikiyatr Carl Gustav Jung'un kitaplarını okumaya başla. İsviçreli Jung'un kitaplarını okurken, sakın aklını peynir ekmekle yeme. Aklını peynir ekmekle yeme olasılığı, olasılık olmaktan çıkıp, gerçeklik boyutuna sıçrarsa, Van'ın otlu peyniriyle İsviçre peynirini sentezleyerek aklını yemende sayılamayacak kadar büyük yararlar var. Çorba ve peyniri hazmetmeye başladıktan hemen sonra, Bireysel Psikoloji ekolünün kurucusu, Avusturyalı psikiyatr Alfred Adler'ın kitapların pirzola bağlamında değerlendirebilirsin. Bütün bunların üzerine, pasta gibi tadı olan, Musevi kökenli Almanya doğumlu Amerikalı ünlü bir psikanalist ve sosyolog Erich Fromm'un kitaplarına yönelebilirsin.

Ve bilinçle ilk başa dönmekteyiz.

Öncelikle, "bilinç" sözcüğünün tanımını aktarmakta yarar var: "İnsanın kendisini, çevresini, olup biteni tanıması, şuur." LİNÇÇİ Asmin N. Singez, bırakınız "olup biteni", bırakınız "çevresini", "kendisini" bile tanıyabilecek bir şuura asla sahip olmadığı için, bu kardeşimizi eleştirmenin hiçbir entelektüel yararı yok. Ancak, bir LİNÇÇİ oyun yazarının ne denli düşkün bir durumda olduğunu görmek açısından bu eleştirileri yapmak zorundayız.

Daireyi tamamlamaya doğru gitmekteyiz.

Daireyi tamamlamak, senin için, bir daire yada birçok daire satın almak anlamına gelmiyordur umarım. Yoksa sen de, LİNÇÇİ Tuncer Cücenoğlu amcan gibi Devlet Tiyatroları'na oyunlarını pazarlayıp, daire yada daireleri tamamlamak niyetiyle yanıp tutuşuyor musun? Senin amcan yaşındaki LİNÇÇİ Tuncer Cücenoğlu'nun bütün daireleri tamamladıktan sonra, "Akdeniz Evleri"ndeki taşınmazını görmek sana nasip olmamıştır. Aşağıdaki linki tıkladıktan sonra, LİNÇÇİ Tuncer Cücenoğlu amcanın daireleri tamanladığına iyice vakıf olacaksın. Sadece bir TIK yeter:

"Gerçekten de olağanüstü bir yerdi... 17 Km uzunluğunda doğal ve bozulmamış bir sahil... Önerilen dubleks evin bulunduğu Akdeniz Evleri, 190 konuttan oluşuyor... Fiyat da uygundu... En önemli özelliklerinden biri de Göçek, Köyceğiz, Dalyan gibi yerlere arabayla yalnızca yarım saatte ulaşabilme şansına sahip oluşunuz. Duraksamadan aldım... Ve her yaz Temmuz ve Ağustos aylarını burada geçirmeye başladım..."

AİLE AĞACI PROJESİ, KADIN BAŞINA BİR FESTİVAL/ MANİFESTO

e-posta: asminnsingez@gmail.com

(Kaynak: tiyatronline.com)


***


Ayrıca bakınız:

Devlet Tiyatroları ışıkçısı Enver Başar'ın kurup, LİNÇÇİ Yaşam Kaya'nın yönettiği LİNÇÇİ tiyatronline.com'dan canımızı sıkan bir Hakan Urcu yazısı(!)

Doç. Dr. Füsun Balkaya, Türkiye tiyatrosunun şimşek hızıyla çürümesine neden olanlardan Çorumlu yazar LİNÇÇİ Tuncer Cücenoğlu'nun piyasasını artırıyor

"Shakespeare'in değil doğum tarihini, hangi yüzyılda yaşadığını bile bilmeyen Yaşam Kaya", "Ölüleri Gömün"ün çevirmeni Büktel'in diline dil uzatıyor!


***


LİNÇÇİ Ertuğrul Timur, öznesiz tümce kuruyor!

Yalan makinesi ve küfürbaz Mustafa Demirkanlı'nın sözde küfre karşı kampanyasına alet olanların imzaladıkları metni ve alet olanları teşhir ediyoruz!

Linç imzacıları listesi

27 Mart 2014 Perşembe

Mustafa Şükrü Demirkanlı, Bulunmaz'ı mahkûm ettirebilmek için üfürdü!

İSTANBUL CUMHURİYET SAVCILIĞI'NA

ŞİKAYETÇİ: Mustafa Şükrü DEMİRKANLI
VEKİLİ: Av. Reyhan KAYIŞLI
ŞÜPHELİ: Hüseyin Hilmi Bulunmaz
SUÇ: Hakaret, İftira, Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'na Muhalefet ve Kişisel Verilerin Hukuka Aykırı Kullanımı

AÇIKLAMALAR:

1. Şüpheli, yöneticisi ve sahibi olduğu www.tiyatroyun.blogspot.com adlı kişisel web sitesinde, belli aralıklar ve tarihlerde şikâyetçi müvekkilin doğrudan şahsı ile müvekkilin yöneticisi olduğu Tiyatro... Tiyatro... Dergisi hakkında hakaret, aşağılama ve iftira niteliğinde yazılar yayınlamış ve halen de yayınlamaya devam etmektedir.

2. Şüpheli, aylar ve hatta yıllardır sitesinin girişinde sabit olarak duran tabloda "Bu site, başta Mustafa Demirkanlı olarak üzere, tiyatral faşizmi yeniden üretmek için LİNÇ KAMPANYASI düzenleyenlere karşı bilinç oluşturmak için yayınlanıyor ibaresine yer vermiştir. Halen sitenin girişindeki bu kısımda "OYUN, başta ŞÜPHELİ SANIK DAVALI DERGİCİ MUSTAFA ŞÜKRÜ DEMİRKANLI olmak üzere, iğrenç bir LİNÇ KAMPANYASI düzenleyenlere karşı bilinç oluşturmak ...... İçin yayınlanıyor" şeklindeki cümleleri ile müvekkile hakaret etmekte, "şüpheli, sanık, davalı" soyut nitelemeleri ile müvekkil hakkında şaibe yaratıcı ifadeler kullanmaktadır. Ayrıca, şüpheli, müvekkile, "linç kampanyası" düzenleme suçlamasıyla iftira etmektedir.

3. Şüpheli, internet sitesinin;

22.04.2012 tarihinde başlayan ve halen süren yayınında

"LİNÇ KAMPANYASI ana sponsorlarından Tiyatro... Tiyatro... Dergisi'ne reklam adı altında avuç dolusu para (avanta, bahşiş, diş kirası, iane, iaşe, sadaka, sus payı) verir, verdirirsen, iki elim sonsuza dek daima yakasında olacak!"

09.08.2012 tarihinde başlayan ve halen süren yayınında

* "LİNÇÇİ Mustafa Demirkanlı, yalanlarına hızla devam ediyor hala!"

* (Müvekkilin de yer aldığı, baş aşağı çevirerek yayınladığı bir fotoğrafın altına) "Yalan makinesi olmanın yanı sıra, 1100 kişiliksiz kişiyi bir araya getirerek, bir de LİNÇ KAMPANYASI başlatan LİNÇÇİ Mustafa Şükrü Demirkanlı, bütün bu yalancılığını, bütün bu LİNÇÇİ kişiliğini siyasal ve tiyatral iktidardaki 'güçlü' kişilere güvenerek, onlardan aldığı reklam cesaretiyle yapabiliyor. Yukarıdaki fotoğrafta baş aşağı duran kişilerden saçlarını kazıtmış olan kişi, aynen yalan makinesi Mustafa Şükrü Demirkanlı gibi LİNÇÇİ olan İstanbul Devlet Tiyatrosu eski Müdürü Osman Wöber ve tam ortadaki kişi ise, yazın en sıcak ortamında bile, yani hiçbir Devlet Tiyatroları etkinliği bulunmamasına karşın, benim, halkımın, tüyü bitmemiş yetimin verdiği vergilerle beslenen Devlet Tiyatroları bütçesinden, yalan makinesi ve LİNÇÇİ Mustafa Şükrü Demirkanlı'yı reklamlarla suni olarak besleyen Devlet Tiyatroları Genel Müdürü Lemi Bilgin'dir."

* "Oyun'un notu: LİNÇÇİ Tiyatro... Tiyatro... yöneticisi Şüpheli Sanık Davalı Mustafa Şükrü Demirkanlı'nın kaleme aldığı aşağıdaki paragrafta parantez içinde bulunan sözler bize aittir!" (şüpheli, müvekkile ait olan bir yazıyı kendisinin izni olmadan kullanmış, kelimelerin arasına parantez içerisinde vurgulu küfürler ve hakaretler ekleyerek üzerinde oynamış ve bu şekilde yayınlamıştır) ""Fakat demokratik protestosunun (Orospu Çocuğu Burak Caney'in başlattığı BİRİNCİ LİNÇ KAMPANYASI ve LİNÇ KAMPANYASI girişiminin) durduramadığı H. Hilmi Bulunmaz'ı hukuki süreç (ÜÇÜNCÜ - HUKUKSAL - LİNÇ KAMPANYASI) de düşünmeye sevk edemediği (emekçi halkın, tüyü bitmemiş yetimin hakkını savunmaktan alıkoyamadığı) gibi tam tersine saldırılarının (toplumsal mücadelesinin) dozu da çapı da genişleyerek arttı.""

* "Sosyalist Sanatçı Hilmi Bulunmaz, Lemi Bilgin'in kankası, LİNÇÇİ Osman Wöber'in hempası, LİNÇÇİ Mustafa Demirkanlı yalanlarını teşhir etmeye çalıştı!"

15.08.2012 tarihinde başlayan ve halen süren yayınında:

* "OYUN, başta ŞÜPHELİ SANIK DAVALI DERGİCİ MUSTAFA ŞÜKRÜ DEMİRKANLI olmak üzere, iğrenç bir LİNÇ KAMPANYASI düzenleyenlere karşı bilinç oluşturmak ...... için yayınlanıyor"

* "..... diğer yandan da, İstanbul Devlet Tiyatrosu reklam kulelerinin ticari kuruluşlar tarafından işgal edilmesine göz yuman Şüpheli Sanık Davalı Dergisi Mustafa Şükrü Demirkanlı'nın dergisi Tiyatro... Tiyatro...'ya reklam adı altında avuç dolusu para (avanta, bahşiş, diş kirası, iane, iaşe, sadaka, sus payı) verilmesine göz yumuyor!"

Şeklindeki ifadeleri ile müvekkile defalarca küfür, hakaret ve iftira etmiştir. Ayrıca şüpheli, müvekkile ait yazıyı da üstünde oynamalar yaparak izinsiz olarak yayınlamıştır. Bu şekilde şüpheli Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'na Muhalefet suçunu da işlemiştir. Şüphelinin, müvekkilin yer aldığı fotoğrafı kendisinin izni olmasının kullanması da kişisel verilerin hukuka aykırı kullanımını teşkil ederken, söz konusu fotoğrafın baş aşağı olacak şekilde kullanılması, resmin çevresinde müvekkile yönelik sarf ettiği küfür ve hakaretleri destekler nitelikte olmuş ve bunların etkisini artırmıştır.

4. Şüpheli, internet sitesinde, müvekkile çok ağır küfür ve hakaretler içeren üç adet de video paylaşmıştır. Şüphelinin görüntülü konuşmasının yer aldığı bu video kayıtları halen şüpheli tarafından youtube paylaşım sitesinde ve şüphelinin kendi internet sitesinde (aşağıda linklerini bildireceğiz) yayınlamaya devam etmektedir. Şüpheli;

20.06.2011 tarihinde itibaren yayınladığı ve halen yayında olan vedeoda:

* "....bugün, nihayet, sonunda, Linç Kampanyası ana sponsorlarından Tiyatro... Tiyatro... Dergisi'nin haziran sayısını İstanbul ili, Beyoğlu ilçesi, İstiklâl Caddesi, Mefisto Kitabevi'nden alabildiğimiz için, bu Linççi Tiyatro... Tiyatro... Dergisi üzerin bazı görüşlerimi söylemek, bazı yorumlarımı paylaşmak istiyorum sizlerle ancak Linççi Tiyatro... Tiyatro... Dergisi hakkında herhangi bir görüş belirtmeden önce...

* "...Evet şimdi, bugün aldığımız derginin, aslında paçavranın kapağı (Burada Tiyatro... Tiyatro... Dergisi'ni her zaman yaptığı gibi ters çevirerek gösteriyor) Linç kampanyası ana sponsorlarından Tiyatro... Tiyatro... Dergisi yani Tiyatro... Tiyatro... paçavrası, elime alırken bile iğreniyorum bu paçavradan, tamamen bitmiş tükenmiş burjuvazinin borazanı olan bu paçavra insanın canını sıkıyor ama Lemi Bilgin7in canını sıkmıyor ki avuç dolusu para veriyor bu dergiye..."

* "... şu anda bu Linç Kampanyası ana sponsorlarından Tiyatro... Tiyatro... Dergisi'nin editörü, bu kişinin yani Linççi Mustafa Şükrü Demirkanlı'nın yazısını irdeleyeceğim, dikkatli bakıldığında bir gözbağcılığı var, bir illüzyon var ama aslında yarım sayfa bile olmayan, çeyrek sayfa olan yazıyı bir sayfa diye bize kakalıyor. Yani resmen bir güğüm suya bir litre su koyup, sütçü diye bağıran adamdan hiçbir farkı yok Linççi Mustafa Şükrü Demirkanlı'nın ..."

* "....Kardeşim sen, yaz oyunları bittikten sonra yayınladığın bir dergi bi, ya bırak bu palavraları Mustafa, her zaman için geç çıkıyor, geciktirici kullanıyor Mustafa, yani sürekli olarak elemanlarına diyor ki herhalde bunu geciktirin, bu dergiyi geciktirin, bu paçavrayı geciktirin, herhalde elemanları geciktirmek için bu paçavrayı çaba harcıyorlar..."

* "...Burhan Gün de Gülhan Avşar'ın ve Mustafa Demirkanlı'nın, Linççi Gülhan Avşar ve Linççi Mustafa Şükrü Demirkanlı'nın avukatıdır,..."

* "...Özer Tunca, -Özerciğim, kardeşim yeni düştün galiba bu paçavranın içine, senle de hesaplaşacağız..."

* "...derinlemesine, oğlum sen derinlemesinden ne anlarsın ki adam hakkında derinlemesine diyorsun Hıyar Mustafa..."

* "...Evet, bugün geniş, derinlemesine, genişlemesine bir konuşma yapma gereksinimi duymadığım için Mustafa Şükrü Demirkanlı'nın Linççi kampanyası ana sponsorlarından Tiyatro... Tiyatro... Dergisi, bizim deyimimizle Tiyatro... Tiyatro... paçavrasının kurucusu, yönetmeni ve Sorumlu Yazı İşleri Müdürü, ....... bu liççi, alçak Mustafa Şükrü Demirkanlı beni mahkemeye veren, savcılığa oradan mahkemeye veren o alçak linççi, alçak Mustafa Şükrü Demirkanlı Türkçeyi bilmiyor, sıfır, matematiği bilmiyor,...... matematiği bilmiyor, geometriyi bilmiyor, öyle bir yayıyor ki yazıyı bir sayfa gibi görünüyor aslında çeyrek sayfa, yani geometrik olarak sakatlıklar yapıyor, ifade sıfır, anlatım beş para etmez, estetik itin götünde, etik değerler hak getire, yazar kalmamış, bu dergiden başka her şeye benzeyen, bu paçavraya sadece ve sadece Ayşenil Şamlıoğlu, Lemi Bilgin ve Nejat Birecik destek veriyor, bunun dışındaki Türkiye'deki hiçbir namuslu, ahlaklı, onurlu tiyatrocu bu paçavraya destek vermiyor..."

09.07.2011 tarihinden itibaren yayınladığı ve halen yayında olan videoda:

+ "...Bugün, Linççi Tiyatro... Tiyatro... Dergisi'nin internet ortamındaki, sanal âlemdeki izdüşümü olan, Linççi Tiyatro... Tiyatro... Dergisi'nin kuyruğu olan www.tiyatrodergisi.com.tr deki bir sözde yazıyı, baştan sona alçakça yazılmış, şerefsizce yazılmış bir yazı Levent Çağlayan tarafından yazıldığı iddia edilen, ancak sezgilerim beni yanıltmıyorsa, yanıltıyorsa herkesten özür dilerim, sezgilerim beni yanıltmıyorsa Linççi Mustafa Şükrü Demirkanlı tarafından yazılmış, belleğim, beni yanıltmıyorsa Taksim'de Bir Yer gibi başlığı olan bir yazıya dayanarak konuşmamı sürdürmek istiyorum..."

* "...bu yazının yayıncısı Mustafa Şükrü Demirkanlı ya seve seve yada sii, söke söke bu yazıyı kaldırmak zorunda kalacak, ancak ben bir not daha düştüm, bugün yazdığım yazıya, önemli bir not diye, bu yazıyı, benim yazdığım yanıt yazımdan sonra kaldırırsa Mustafa Şükrü Demirkanlı alçaktır, şerefsizdir diye, eğer Mustafa Şükrü Demirkanlı alçak değilse, şerefsiz değilse bu yazıyı kaldırmaz..."

* "...benim emekli maaşımı evime vermediğimi idida etmelerine karşın kanıtlayamazlarsa bu iftirayı atan Linççi Levent Çağlayan ve bu iftirayı yayınlayan Mustafa Şükrü Demirkanlı alçaktır, şerefsizdir, orrrooospuu çocuğdur..."

* "Bana emekli maaşını evine vermiyorsun deyip de iftira atan adamlar, eğer bu iftiralarını kanıtlayamazlarsa alçaktırlar, şerefsizdirler, orrrooopuu çocuğudurlar..."

* "...ancak Mustafa Şükrü Demirkanlı gibi alçak ve şerefsiz birinin arkasında duran İstanbul Barosu'nun tiyatrosunun Genel Sanat Yönetmeni Linççilerin avukatı .........., nasıl ki linççi, alçak ve şerefsiz Mustafa Şükrü Demirkanlı'nın belgelerini savcılığa sunarken, nasıl ki belgede karatma yaptı, nasıl ki belgede sahtecilik yapıt, duruşmalara gelemiyor bu nedenle, 4 duruşmadan sadece bir tanesine geldi, onda da süt dökmüş kedi gibi mırıldandı mırıldandı siktirdi gitti, defoldu gitti..."

* "... Bir de şunu düşündüm, senin ağzına Mustafa Şükrü Demirkanlı sürekli olarak biberon uzatıyordu ... Mustafa Demirkanlı'nın, Linççi Mustafa Demirkanlı'nın senin ağzına verdiği biberondan vazgeçersin diye bekledim..."

* "Mustafa... Şükrü... Demirkanlı, Linççi Mustafa Şükrü Demirkanlı çok net bir şey söylüyorum bu tiyatro piyasasından ya sen gideceksin ya da ben gideceğim. Bu tiyatro piyasasında ya devrimciler egemen olacak ya da sizin gibi alçak 1100 linççi egemen olacak. Terbiyesizler, alçaklar, şerefsizler..."

5. Müvekkil, şüphelinin kendisine ağır hakaretler içeren bir başka video yayımlamış (bir başka mağdurun şikayeti üzerine mahkeme kararıyla yayından kaldırılmış) olduğunu 03.01.2013 tarihinde internet sitesinden yayınladığı; Seval Deniz Karahaliloğlu tarafından şüpheli aleyhine açılan dava dilekçesinin yayınlanmasıyla öğrenmiştir. Şüphelinin yayınladığı dava dilekçesinde yer alan ve müvekkile ağır hakaret içeren ifadeler şöyledir:

* "... Linç kampanyası ana sponsorlarından Tiyatro... Tiyatro... Dergisi, Linççi Mustafa Şükrü Demirkanlı'nın yirmi yılı aşkındır Türkiye tiyatrosunun ensesinde kırım kongo kenesi gibi yaşayan bu sülük, bu asalak, bu tufeyli, bu kan emeci şey bizim tanımlamamıza göre paçavra, kendi tanımlamalarına göre dergi, yazar bulmakta zorlanıyor bu paçavranın içinde bir tane bile yazar yok. Bu şeyde yazanların hepsi dangalak..."

* "...bu arada unutmadan söyleyeyim, Linççi Mustafa Şükrü Demirkanlı'ya kardeşim dergini kötürüm olmuş bir kadına makyaj yaparak satan bir PEZEVENK gibi yayımlama..."

6. Yukarıdaki alıntılarda açıkça görüldüğü gibi, şüpheli müvekkilin gerek doğrudan adını, gerekse de yöneticisi ve editörü olduğu Tiyatro... Tiyatro... Dergisi'ni her andığında başında büyük ve vurgulu harflerle "LİNÇÇİ" ibaresini kullanmıştır. Şüpheli bu hakaret ve iftira niteliğindeki sözüğü müvekkille ilgili olarak o kadar sık ve sürekli bir biçimde kullanmıştır ki, artık bu nitelemenin yanında müvekkilin adı ya da dergisi kullanılması dahi müvekkil kastettiği anlaşılır hale gelmiştir. Şüpheli, ekte çıktısını sunduğumuz, internet sitesinden 17.08.2012 tarihinde yayınladığı yazıda defalarca "linççi orospu çocukları" şeklindeki ağza alınmaz ağır tabiri kullanarak yine başta müvekkil olmak üzere hedefine koyduğu çevre ve kişilere hakaret ve küfür etmiştir. Yine şüpheli 12.10.2012 tarihli internet yayınında "Bulunmaz, LİNÇÇİ orospu çocukları hariç, herkesle anlaşabiliyor!... Bulunmaz Tiyatro Genel Sanat Yönetmeni Sosyalist Sanatçı Hilmi Bulunmaz, hangi ırktan, hangi meslekten, hangi sınıftan, hangi ulustan olursa olsun, yeter ki LİNÇÇİ orospu çocuğu olmasın, her insanla, hiçbir çekince hissetmeden, çok rahatça anlaşabiliyor!"; 05.12.2012 tarihli yayınında ".... Bulunmaz Tiyatro Genel Sanat Yönetmeni Sosyalist Sanatçı Hilmi Bulunmaz, gördüğü lüzum üzerine, LİNÇÇİ orospu çocuğu kişiler hakkında çok önemli bir açıklama yaptı!...", "Bulunmaz Tiyatro Genel Sanat Yönetmeni Sosyalist Sanatçı Hilmi Bulunmaz, LİNÇÇİ orospu çocuklarının tüm engelleme çabalarına karşın, LİNÇÇİ orospu çocukları dışında herkese açık tuttuğu ücretsiz oyunculuk ve yazarlık çalışmalarını hızla sürdürüyor"  ,  "SOSYALİST SANATÇI HİLMİ BULUNMAZ ISRARLA SORUYOR: LİNÇÇİ OROSPU ÇOCUKLARI, KURUMLARDAN ALDIKLARI AVANTA AZALACAK  DİYE Mİ LİNÇ KAMPANYASI BAŞLATTI?" cümleleriyle aynı eylemi tekrarlamıştır. Hakaret suçunu düzenleyen hükümler içerisinde "mağdurun belirlenmesi" başlıklı TCK 126. Maddesine göre, "hakaret suçunun işlenmesinde mağdurun ismi açıkça belirtilmemiş veya isnat üstü kapalı geçiştirilmiş olsa bile, eğer nitelediğinde ve mağdurun şahsına yönelik bulunduğunda duraksanmayacak bir durum varsa, hem ismi belirtilmiş ve hem de hakaret açıklanmış sayılır." Şüphelinin, ekte sunduğumuz yayınlarında "LİNÇÇİ ibaresi ile kullandığı her türlü hakaret, küfür, aşağılayıcı söz ve iftira kanunun bu maddesinin şartlarını oluşturmakta ve buna göre müvekkile yönelmektedir.

7. Şüpheli gerek müvekkile gerekse de tiyatro çevreleri ve kişiler aleyhine, sahibi bulunduğu internet blog sayfasından, sürekli olarak benzer eylemlerle hakaret, iftira ve kişisel verilerin hukuka aykırı şekilde kaydedilmesi ve yayılması suçunu işlemiş ve hakkında da çok sayıda ceza davası açılmış tamamı şüpheli aleyhine sonuçlanmıştır. Bunlardan tespit edebildiğimiz bazıları Soma Sulh Ceza Mahkemesi 2011/578 K; Karşıyaka 3. Sulh Ceza Mahkemesi 2012/289 E, 2012/1119 K; İstanbul 35. Sulh Ceza Mahkemesi 2011/3218 E; İstanbul 7. Sulh Ceza Mahkemesi 2011/217 E; İstanbul 35. Sulh Ceza Mahkemesi 2011/3131 E; Trabzon 3. Sulh Ceza Mahkemesi 2012/256 E; İstanbul 9. Asliye Ceza Mahkemesi 2010/337 E dosyalarıdır.

8. Yukarıda özellikle vurgu yaptığımız şüphelinin yayınları yer yer doğrudan isim vererek yer yer de yöneticisi ve editörü olduğu Tiyatro... Tiyatro... Dergisi üzerinden dolayla bir biçimde müvekkile karşı hakaret suçunu oluşturmaktadır. Bunların yanı sıra müvekkile ait fotoğrafın izinsiz olarak elde edilip yayınlanması kişisel verilerin hukuka aykırı biçimde yayılması suçunu oluştururken bu resmin aylarca baş aşağı şekilde kullanılması hakaret suçunu yoğunlaştıran bir eylemdir. Şüphelinin, müvekkile ait bir yazıyı tahrif ederek kullanması da Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'na muhalefet suçunu oluşturmaktadır. Tüm bu nedenlerle şüphelinin suç oluşturan eylemlerinin cezalandırılması için şikâyette bulunma zorunluluğu doğmuştur.

KANITLAR
1-http://www.tiyatroyun.blogspot.com sitesinde yukarıda bildirdiğimiz tarihlerden bu güne kadar yapılan yayınlar, (ekte bu yayınların çıktı örnekleri mevcuttur)

2-http://tiyatroyun.blogspot.com/2011/07/sosyalist-sanatc-hilmi-bulunmaz-linc_09.html

3-http://www.youtube.com/watch?v=0TQSom1A0YA&feature=player_embedded linkindeki video kaydı

4-http://tiyatroyun.blogspot.com/2011/06/hilmi-bulunmaz-lincci-tiyatro-tiyatro_20.html linkindeki video kaydı,

5- http://www.vimeo.com/25372566 linkindeki video kaydı,

6- http://www.youtube.com-watch?v=jHeAJc2tpkw&feature=player_embedded linkindeki video kaydı,

7-http://www.dailymotion.com/video/xjf7gm_bulunmaz-lynccy-dergiyieleytiriyor_creationfrom=embediframe linkindeki video kaydı

8-   20.06.2011 ve 09.07.2011 tarihli video kayıtlarının müvekkil tarafından yapılan çözümlenmeleri ve her türlü yasal kanıt...

SONUÇ VE TALEP: Yukarıda açıklanan ve resen dikkate alınacak nedenlerle şüphelinin suç oluşturan eylemlerinin cezalandırılması için gerekli koğuşturmanın yapılmasını vekâleten talep ederim. 10.01.2013


Şikâyetçi Vekili
Av. Reyhan KAYIŞLI
İMZA

18 Ekim 2007 Perşembe

Ezgi Besen: 'Çünkü Ruhum Aç!'

Foto: Ezgi Besen


Hüseyin Hilmi Bulunmaz


Yukarıda fotoğrafı bulunan Ezgi Besen, tüm küçük burjuvalar gibi, egemenlerin tezgahtarı olarak yaşıyor, yazıyor, oynuyor...

Yukarıda fotoğrafı bulunan Ezgi Besen, tüm küçük burjuvalar gibi, rüzgar nereden esiyorsa, oraya eğiliyor, bükülüyor, oynuyor...

Yukarıda fotoğrafı bulunan Ezgi Besen, tüm küçük burjuvalar gibi, ikircikli bakıyor, gülümsüyor, oynuyor...

"Çünkü Ruhum Aç!" derken, ünlem işaretini unutmayan Ezgi Besen, tüm küçük burjuvalar gibi, sonsuza dek ruhunun doymayacağının ayrımında...

***

Ezgi Besen, Hrant Dink'in canice katledilmesinden sonra, bir yazı yazma gereksinimi duydu.

Aktarıyoruz:


Ocak ayında bahar havası


Ocak ayında bahar havası

sımsıcak bir güneş yüzüme vuran.

Hrant dink'in ölümü manşetlerde

faşistlerde bir bahar havası.

İnsanlar dışarda, kahvelerde faili konuşuyor,

17 yaşında çocukmuş, öyle yazılıyor

bulsa fosforlu bere takacakmış, aceleye gelmiş

emir bu ya...
"sinirlenmiş vurmuş" altı üstü faşist canım besbelli!
Öfkeler kusulacak yine

ertesi gün herkeste bir bahar havası

"kanı yerde kalmadı" hrant dink'in!

Bugün ermeniymişiz öyle diyorlar

bir başka faşizmi besliyorlar bilmeden

İnadına insanım diyorum

ne ermeni ne türk!

Türkiye'm üşüyor, buz tutmuş

dışarda yıldızlı bir bahar havası...


Faşistlerle devrimcileri, katillerle mazlumları... bir gören mantıkla yazılan, yukarıdaki yazı, ister istemez tepkimizi çekti ve hemen müdahale ettik:


Faşizm kanla beslenir


Tiyatro, bir sanat dalıdır... Tiyatro yapmak için bilinç gerekir...

Tiyatro üstüne yazmak için bilinç ve dünya görüşü gerekir...Biz, yayımcılık yaparken; faşizmi besleyen, destekleyen yazılar yazarsak, lütfen bizi uyarın...

www.tiyatrom.com'da faşizmi besleyen, destekleyen yazılar yayımlanıyor...

Her ne denli "oyun dışı" yazılar yazsa da, Ezgi Besen, faşizmi besleyen, destekleyen yazılar yazıyor:

"Bugün ermeniymişiz öyle diyorlar

bir başka faşizmi besliyorlar bilmeden

İnadına insanım diyorum

ne ermeni ne türk!"

Hrant Dink'in katledilmesi nedeniyle yazı yazma gereksinimi duyan Ezgi Besen, genel yayın yönetmeni A. Ertuğrul Timur'un desteğiyle; "bir başka faşizmi besliyor bilmeden..." (tıkla)


Yukarıdaki yazımızdan sonra, suya / sabuna / faşizme dokunmayan yazılar yazmaya başladı Ezgi Besen...

Hatta, tiyatrom'un düzenlediği; bizce ilerici bir eylemlilik olan, "Sadakaya Hayır! Sanata Evet!" anlamı içeren kampanyaya destek verdi:


Boğazınızda kalsın!


Tüyü bitmemiş yetimin sütünden kesilen parayla "Devlet Sadakası" alan tiyatrolar, yedikleriniz boğazınızda kalsın!

tiyatrom'un "Sadakaya Hayır!" kampanyasını destekliyor ve gelişmeleri anında okurlarımıza aktarıyoruz:

(...) Ezgi Besen
Tiyatroya gerçek destek
Okullara tiyatro salonu yapılsın
. (tıkla)


Sevindik... Ne var ki, sevincimiz çok kısa sürdü:


Katılmak yada katılmamak: İşte bütün mesele bu!


tiyatrom, doğru bir iş yaptı; "Sadakaya Hayır! Sanata Evet!" anlamı içeren bir kampanya başlattı. Emekten yana, insanlıktan yana, sol değerlerden yana kişi, kuruluş ve kurumlar bu kampanyayı destekledi, destekliyor, destekleyecek...

Kapitalizmden yana, insanlıktan uzak, sağ değerlerden yana kişi, kuruluş ve kurumlar bu kampanyayı desteklemedi, desteklemiyor, desteklemeyecek...

Ezgi Besen de bunlardan biri... Faşizan düşüncelerle yazılar yazdığı tiyatrom'da yazılarından "mahrum" kaldığımız Besen, yeniden su yüzüne çıktı ve bilindik görüşlerini bir kez daha belirtme "şansını" kullandı...

Bu arada 31 Mayıs 2007 tarihinde destek verdiğini (Tiyatroya gerçek destek / okullara tiyatro salonu yapılsın. Ezgi Besen tıkla: OYUN) unutan "yazar", bardaktan boşanırcana döktürmüş:

Ezgi Besen (15 Haziran 2007)
Kampanyaya katılmıyorum ,başka bir çözüm olmalı.
Semaver Kumpanyaya yapılan Haksızlığı kınıyorum ! Tiyatrolara destek için ödenek verilmesini sadaka olarak niteleyen zihniyeti de anlamıyorum. Ödeneğin kaldırılması değil , adil dağıtımı için uğrasılmalı. çünkü bu bir haktır. Tiyatro tutkusunu taşıyan gerçek tiyatroların özgürlük tutkuları da ödenekle zedelenmeyecek kadar büyüktür.Tiyatrolar gişeden ne kadar kazanabilir ki ! bu kampanyayı tiyatroseverlerden çok tiyatroların desteklemesi önemli sanırım , ama öyle bir anda tiyatro kuran tiyatro kursları açan tiyatro hakkında söyleyecek sözü olmadığı halde genc insanları kandıran ve paralarını alan sahte tiyatroların sözümona tiyatrocuların bu kampanyaya verdiği destek bence hiç ama hiç önemli degil. Bu kampanyayı devletten alması gereken (bence)desteği alan /alabilen fakat yine de salon sıkıntısı yaşayan ,zar zor ayakta kalan tiyatrolar veya devletten haksız yere ödenek alamayan hakkı yenen gerçek tiyatrolar desteklerse o zaman durup daha iyi düşüneceğim.. ödenekler için başka çözüm olmalı. kriterler açıklanabilir, seçenler degiştirilsin denebilir ,öyle bir kampanyayı sonuna kadar desteklerim . Her okula bir salon , evet ! bunu da destekliyorum. Ama bu bence apayrı bir konu.
(tıkla)


Semaver Kumpanya için gözyaşı döken Ezgi Besen, neden bu tiyatroya çanak yalatılmadığı için kafasını duvarlara vurmaya başladı...

12 Eylül Faşizmi ile birlikte, küçük burjuvaların gözyaşlarıyla suladıkları devrimci kavramları da imha etmek için T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Desteği adıyla cilaladığı teslim alma havucunu uzatan egemenler, başarılı oldular. Dostlar Tiyatrosu, Ankara Sanat Tiyatrosu başta olmak üzere, hemen tüm tiyatrolar, çanak yalamak için sıraya girdi. Daha sopa gösterilmeden, hemen tümü, havuç için eğilip bükülmeye başladılar...

Hatta, iş öyle bir hale büründü ki, çanak yalamak için tiyatro kuranlar oldu...

Ödeneğin (çanak yalamanın) bir hak olduğunu sanan Hukuk Fakültesi öğrencisi (yarının Bizim Tiyatro avukatı) Ezgi Besen, kapitalist toplumda adil olunacağını sanıyor. Kapitalist toplumda, en fazla bir partinin tabelasına konabilir "Adalet"... Kapitalist yoldan "Kalkınma" düşüncesinde olan bir partinin. Yada bu partinin düşünce taşıyıcısı Samanyolu TV'nin Sırlar Dünyası'na sinebilir "Adalet"... Karşılığı olmayan bir çek gibi!... O Sırlar Dünyası'nda figüranlık yapan bir patrona sahip olmak bile mucizedir Ezgi Besen için!...

Özgürlük tutkusuna sahip olmak için, devrimcileri ve devrimleri savunmak gerekir. Örnekse; Grup Yorum, tavır dergisi, Yapı Sanat Evi, Atılım gazetesi, İdil Kültür Merkezi'ni... savunmak gerekir. Marks, Engels, Lenin, Mao, Che... yi savunmak gerekir. Küba, Kuzey Kore, Vietnam, Venezüella... yı savunmak gerekir...

Yukarıda saydıklarımızı savunanlar da; çanak yalamaz, sadaka almaz, finans kapitalin kapısında köle olmaz, Sırlar Dünyası'nda figüranlık yapmaz...

Tiyatrolar, neden "gişeden" kazanmaz?... Bunun tek nedeni var; onlar halka değil, çanak tutanlara güvenir!...

Karnından konuşan Ezgi Besen; tüm ustaları gibi, ad vermiyor, veremiyor. Buna cesareti yok. Çünkü Ezgi Besen korkuyor. İncineceğinden, küçük burjuva dünyasının tuzla buz olacağından korkuyor. Camdan kalbinin kırılacağından korkuyor...

Ne diyor Ezgi Besen? Diyor ki:

"... ama öyle bir anda tiyatro kuran tiyatro kursları açan tiyatro hakkında söyleyecek sözü olmadığı halde genç insanları kandıran ve paralarını alan sahte tiyatroların sözümona tiyatrocuların bu kampanyaya verdiği destek bence hiç ama hiç önemli değil..."

Yukarıda kimden yada kimlerden bahsediyor küçük burjuva Ezgi Besen?!..

Belli değil!... Zaten Ezgi Besen gibi çıtkırıldımların; ne düşündüğü, ne yaptığı, ne yazdığı, ne yaşadığı, ne oynadığı... hiçbir zaman belli olmaz. Ezgi Besen gibi küçük burjuvaların, tek beslendikleri kaynak; belirsizliktir, bilinemezciliktir...

Ezgi Besen'nin yukarıdaki saçmalıklarından sonra ne oldu?... Herşeye karşın, biz tiyatrom'un kampanyasını desteklemeyi sürdürdük. Ezgi Besen'in, halkı uyutan Ümit Besen'nin kızı olduğunu öğrendik ve yetiştiği ortamın, küçük burjuva tiyatrocuya yansıdığını bulguladık ve birkaç değinide bulunduk:


Tavernada kırılan tabak!


Tavernalarda kırılan tabaklardan fazla ses getiren "Sadakaya Hayır! Sanata Evet!" anlamına gelen tiyatrom'un kampanyası, taverna müziğiyle büyümüş insanların tepkisini çekiyor... "Nikahına beni çağır sevgilim..." sözü ve ağır müziğinin insanı tutsak almak istediği "sanatsal faşizm" rüzgarı, insanları bilinç denen silahtan uzak tuttuğundan, bu tür kampanyalara her zaman gereksinim duyuluyor...

tiyatrom, doğru bir iş yaptı ve "sanatsal faşizmi" deşifre etmeye başladı. Biz de bu başarısından ötürü tiyatrom'u kutluyor ve tüm desteğimizi sunarken, gelişmeleri anında okurlarımıza aktarıyoruz: (tıkla)


Yukarıdaki değinimizden sonra, tiyatrom sahibi A. Ertuğrul Timur'dan bir e-posta aldık...


Ezgi Besen'in yazı yazdığı tiyatrom'un sahibi Ertuğrul Timur'un yolladığı e-posta:


Sayın Hilmi Bulunmaz

Bugüne dek kendime ilişkin kimseden özel bir istekte ricada bulunmadım ve kendimle ilgili eleştirilere sonuna dek açık oldum. Beni her isteyen dilediğince ağır eleştirebilir yanıtını veririm veremezsem hatamı düşünmeye başlarım.

Sizden bugün itibarıyla özel bir ricam olacak: Ezgi Besen'i çeşitli vesilelerle eleştirmektesiniz.Elbette eleştirebilirsiniz gerekirse bende eleştiririm yada eleştirdim kendisini. Fakat eğer mümkünse bu genç kardeşimizi özellikle aile imalı yaklaşımla rencide etmemenizi ricaediyorum. Ezgi Besen bugüne dek soyadından gelen hiç bir özel açıklama yapmamıştır soyadından kurduğunuz bağlantıyla ailevi bir saptamaya girmeniz genç bir insan için rencide edici olabilecektir.

İnsanları kaybetmek kolay kazanmak çok zordur bilirsiniz. Size akıl vermek gibi bir ukalalık da yapmak niyetinde değilim fakat "kendisi" nitelikli sanatsal uğraşılarda hem tiyatro yaparak, hem yazarak var olmaya çalışan bir genç insanı varsa yanlışlarından dolayı eleştirirken öncelikonu kazanmak olmalı düşüncesindeyim. O kendisini savunamaz mı diyeceksiniz belki. Elbette savunabilir belki savunacaktır da gerek duyarsa. Fakat benimkisini bir abi duyarlılığı sayınız. Kardeşlerinden birinin incinmesine kıyamayan bir abi duyarlılığı gösterdiğimi düşününüz. Yani kısaca düşüncelerini eleştirseniz de lütfen ailevi konulardan, imalı bir rencideden kaçınınız dileğindeyim

Saygılar

A.Ertuğrul Timur
http://www.tiyatrom.com/


İçimize pek sinmese de, Timur'un ricasına uymaya çalıştık... Tüm faşizan imgelerine karşın, küçük burjuva Ezgi Besen'i eleştirmemek için, kendimizi tutmaya çalıştık...

Bu arada, sanırız, Ezgi Besen'in kulağını çektiler yada kulağına kar suyu kaçırdılar yada kulakları çınladı... uzun zaman yazı yazmadı. Ta ki, Sırlar Dünyası figüranı Zafer Diper'in gülücüklü ve gerici tiyatrosunda çalışmaya başlayana dek. Ne zaman ki, Fethullahçı Zafer Diper ile çalışmaya başladı; sanırız diyalektiği öğrenmiş olacak ki, "karşıtların birliği" maddesine yaslanarak, devrimci tiyatro için ömrünü yatıran Hilmi Bulunmaz'ın duvarına işemeye başladı!... Hayatının yanlışını yaptı!...


Ezgi Besen'in yazısını aktaralım:


Çünkü Ruhum Aç!


Uzun zamandır yokum biliyorum, beni okuyan birkaç "oyun dışı" kişi nerelerdesin deyince kendime geldim! İşin aslı şu ki kafam çok meşguldü. Ama daha fazla sessiz kalmak istemiyorum. Yanlış anlaşılmayalım, "H. Bulunmaz" ciddiye alındığını düşünmesin aman ha.

Aylar önce Circus Du Soleil'in "the movie"sini izleyip haftalarca etkisinden çıkamamıştım. Her gün "Alegria" dinliyor ve sirkte şarkı söylediğimi hayal ediyordum. Ne tuhaftır di tam da bu zamanda yolum Zafer Diper'le kesişti. O'nun muhteşem oyunu Özkıyım'ı izledim ve oyundan sonra kendisiyle uzun uzun sohbet etme şansı yakaladım. Ben daha agzımı açmadan beni yeni oyunun provalarına çağırdı ve benden bir tirad ezberleyerek gelmemi istedi.

Daha ne isteyeyim ki! tabi ki o gece mutluluktan uyuyamadım. Bir "Yerma Mağduru" olarak beni geliştirecek ve mutlu olabileceğim bir topluluğa giremeyeceğimi düşünmeye başlamıştım ki 26 yıllık bir tiyatroda dost bir yönetmenle ve iyi oyuncularla birlikte buldum kendimi. Eee? Sirkle Zafer Diper'in ne ilgisi var şimdi diyeceksiniz! ilgisi şu; Bizim Tiyatro'nun yeni oyunu bir sirk provasında geçiyor ve ben de sirkte çalışan soytarılardan biriyim. Daha da ilginci sahnede o çok sevdiğim "Alegria" adlı parçanın da yeri var. Alegria, Come un lampo di vita, Alegria come un patzo gridare...

Hukuk Fakültesi son sınıfta okuyup da böylesine profesyonel bir tiyatroda olmak ve ikisine de bir şekilde tutunmaya çalışmak pek kolay değil tabi. Zaman zaman yönetmen "lanet olsun nerden buldum senin gibi bir öğrenciyi" dese de bana sınav zamanımda oldukça yardımcı oldu, teşekkür ederim. Eee gerçi ben de avukat olup Bizim Tiyatro'nun yasaklanan oyunlarının davasıyla uğraşmak istiyorum diyerek onu biraz yumuşattım o ayrı!

Tiyatronun benim için anlamını faredemeyen, ve bunu hala bir "hobi" (ne gıcık bir sözcük) olarak gören arkadaşlarım beni sorumsuz ilan etse de onlara en iyi yanıtı "Soytarısoy" veriyor. "Aşk açlığı çekiyorum, açım. Ruhum aç, ruhum sayrılaşıyor, beynim aç, beynim çıldırıyor!"

Soytarısoy'un agzından dökülürken sözcükler, tutamıyorum kendimi, gözlerim doluyor. Bana gerekli olan besini bulamadım dışarıda. Sahnede arıyorum besinimi diyorum, Sanatta arıyorum. Çünkü açım, ruhum aç!

Ruhu aç olanlar! "Sirkimizin provasına" sizi bekliyorum
.

tıkla: tiyatrom


Yukarıdaki, Ezgi Besen'e ait yazının ilk paragrafını, bir kez daha yineleyelim:

"Uzun zamandır yokum biliyorum, beni okuyan birkaç "oyun dışı" kişi nerelerdesin deyince kendime geldim! İşin aslı şu ki kafam çok meşguldü. Ama daha fazla sessiz kalmak istemiyorum. Yanlış anlaşılmayalım, "H. Bulunmaz" ciddiye alındığını düşünmesin aman ha (...)"

Hilmi Bulunmaz'ın duvarına işerken, besmele çekmeyi unutan Ezgi Besen, inşaallah çarpılmaz. Hala şansı var; Ayetel Kürsi okursa yırtar, çarpılmaz. Ayetel Kürsi okumasını bilmiyorsa, Sırlar Dünyası figüranı Zafer Diper'den öğrenebilir!...

Ne diyor Ezgi Besen?... "H. Bulunmaz ciddiye alındığını düşünmesin aman ha" diyor. Şunu bilsin ki, küçük burjuva Ezgi Besen ve tüm burjuva tiyatro esnafı; beni ciddiye almayan, besmele çekmeden yola çıkarsa, duvara toslar. Fırtınaya tutulur. Dalgalarla boğuşmak zorunda kalır. Depreme yakalanır. Tsunami ile savaşım vermek zorunda kalır. "aman ha"...

Hilmi Bulunmaz'ın duvarına, hem de besmelesiz işeyeceğine; "Alegria" dinlemesini öneririm Ezgi Besen'e...

Hilmi Bulunmaz'ın duvarına işeyeceğine; sirkte şarkı söylemesini öneririm Ezgi'ye...Bulunmaz'ın duvarına işeyeceğine; padişahın dalkavuğu, kralın soytarısı, burjuvazinin çanak yalayan tiyatrocusu olsun Ezgi...

Yazısının dördüncü paragrafının, üçüncü tümcesinde şöyle bir söz ediyor Ezgicik: "... ben de avukat olup Bizim Tiyatro'nun yasaklanan oyunlarının davasıyla uğraşmak istiyorum..." İktidarın borazanı olmuş Sırlar Dünyası'na iltica eden Zafer Diper'in hangi oyunu yasaklanacak çok merak ediyorum!... O bir zamanlardı. Ezgicik, "Alegria" adlı şarkıyı söylemeden duramıyormuş: "Alegria, Come un lampo di vita, Alegria come un patzo gridare..." Ben de şarkı söylemek istiyorum: Once upon a time in Turkey!... (Bir zamanlar Türkiye!...)

Ne diyormuş "Soytarısoy": Aşk açlığı çekiyorum, açım. Ruhum aç, ruhum sayrılaşıyor, beynim aç, beynim çıldırıyor!" Tüm küçük burjuvalar aynı şarkıyı söyleyerek ömürlerini tüketiyorlar. Tabii, kendilerine ait ömürleri varsa!...

9 Mart 2013 Cumartesi

Erkan Doğan'dan bir Tolstoy değerlendirmesi!

Erkan Doğan (ayakta ortada), Bulunmaz Tiyatro'daki bir "ANTRENMAN"da...

"Dikkatle baktığınızda halk yığınlarındaki cehaletin genel olarak düşündüğümüzün tersine, okul ya da kitaplık eksikliğinden değil, kiliseye ya da yurt sevgisine duyulan kör inançlardan kaynaklandığını görürsünüz; bütün sanat kolları tarafından dur durak bilmeksizin üretilen kör inançlara gömülmüştür halk boğazına dek." "Sanat Nedir?" Lev Nikolayeviç Tolstoy

Erkan Doğan
9 Mart 2013

Sanat kavramının, zamanla içeriğinin boşaltılarak, sadece biçem hâline dönüştürülmesi ve yozlaştırılmasına rağmen, hâlâ varlığını sürdürebilmesini, "sanat eseri gibi" eserlerin varlığıyla açıklayan Tolstoy, bunun "ödünçleme, öykünme, şaşırtma, ilginç olma" gibi hilelerle sağlanabildiğini belirtiyor... Bu dört unsuru, ayrıntılı bir şekilde açıkladıktan hemen sonra da, sanat üreticilerinin sanat tüketicilerini birtakım efektlerle nasıl yanılttıklarını ve "sanat eseri gibi" olan eserlerin nasıl gerçek sanat olarak kabul gördüğünü açıklıyor. Dolayısıyla, neredeyse belirli biçimlerde formüle edilen sanatın(!) âdeta laboratuvarlarda üretilen bir ilaç gibi pazarın gereksinimlerine göre üretildiğini belirten Tolstoy, hazır reçetelere göre üretilen taklit yapıtların, gerçek sanat yapıtlarının yerine geçerek, haksız yere sanat ortamını işgâl ettiğini iyice kanıtlıyor...

Tolstoy, "Sanat Nedir?" adlı eserinin on ikinci bölümünde, sanatın yozlaşmasına neden olan diğer faktörleri tam olarak analiz ediyor. Temel olarak üç faktörü ön plana çıkaran Lev Tolstoy, ilk olarak "profesyonellik" meselesini ele alıyor... Yalnızca ürettiği eserlerle geçimini sağlamak isteyen ve sanat işinin dışında herhangi bir işle uğraşmaktan kaçınan sanatçıların, böylelikle kendilerini hayattan yalıttıklarını ve bu yalıtılmışlığın onların zihinsel dünyalarını ve yaratıcılıklarını körelttiğini çok net bir biçimde bizlere anlatıyor... 

İkinci olarak da, "sanat değerlendirmesi ve sanat eleştirmenleri" meselesini irdeleyen Tolstoy, böylelikle eleştirmenlerin varoluş nedenini sorguluyor. Eğer eleştirmen, sanatı açıklamak için varsa, ele alınacak eserin, kesinlikle sanat eseri olamayacağını, çünkü gerçek sanat eserinin açımlanmaya ve izâh edilmeye asla gerek duymayacağını belirtiyor. Beri yandan, sanat eleştirmenlerinin ve otoritelerin yazıp çizdikleriyle insanların beğenilerini hızla iğdiş ettiklerini ve göklere çıkararak genç sanatçılara örnek olarak sundukları eserlerle taklit sanatın önünü açtıklarını örnekliyor.

Üçüncü ve son olarak, "sanat okulları" meselesini somut olarak ele alan Tolstoy, bir mesleğe dönüşen sanatın belirli formüllerinin ve yönteminin öğretildiği sanat okullarının, gelinen bu olumsuz noktada çok önemli payı olduğunu ifade ediyor. Ancak sanatçının yaşadığı kendine özgü bir duygunun diğer insanlara aktarımının bu okullarda öğretilmesinin kesinlikle mümkün olmadığını ve bu okullarda sadece ve yalnızca "sanat eseri gibi" eserler üretmenin hilelerinin öğretileceğini belirtiyor. Tabiî ki, bu okullarda, ideal olarak sunulan akımların ve bu akımların idol olarak kabul edilen isimlerinin yapıtları merkeze konacağı için ve buna paralel olarak öğrenci yetiştirileceğinden, çok fazla sayıda genç sanatçının ve/ya sanatçı adayının daha erken yaşlarda sanatsal beğenilerinin, etik algılarının çarpık hâle geleceğini "iki kere iki dört" gibi kanıtlıyor...

Hristiyanlığın tarihsel süreç içerisinde yalın insancıl özelliklerini yitirmesi, bunun yerini, Lev Tolstoy'un neredeyse "puta taparlık" ile eşdeğerde gördüğü kilise Hristiyanlığının almaya başlaması, toplumun egemenlerinin dinsel bilinçten uzaklaşmaları ve eski zamanların eserleriyle tanışmaları, ahlâki açıdan kendilerine yeni bir merkez belirleyememeleri ve giderek dünyevî tutkuları, hazzı yaşamlarının tam olarak merkezine almaları, yozlaşmanın sanata olan yansıması sonucunda da sanatın giderek içeriksizleşmesi ve biçimciliğin ön plana çıkması, sanatın yegâne öneminin haz verip vermemesi kriterlerine indirgenmesi ve tüm bu alt yapıya paralel olarak sanat kuramcılarının, estetik bilimcilerin, sanat üzerine yazı yazan eleştirmenlerin ve sanatçı yetiştiren okulların, kitle iletişim araçlarının olumsuz etkileri neticesinde sanatın gelinen noktada neredeyse, yokluğunun varlığından daha hayırlı olduğunu, güçlü bir ısrarla öne sürüyor Lev Tolstoy. Öyle ki, kendi eserlerinin dahî, gerçek sanat kategorisine asla konamayacağını söyleyen Tolstoy, "Tanrı Gerçeği Görür" ile "Kafkasyalı Tutsak" isimli öykülerinin dışında kalan bütün yapıtlarının, eleştirmiş olduğu sanatın içinde olduğunu açık yüreklilikle, çok anlaşılır bir dille iyice belirtiyor... 

Sanatsal yozlaşmanın, hayatın diğer alanlarındaki yozlaşmalarıyla doğrudan karşılıklı etkileşim içinde olduğunu ve böylelikle ortaya sadece kötü yapıtların çıkmakla kalmadığını, insanların da ahlâki açıdan bir çöküntü içine girmeye başladıklarını belirten L. Tolstoy, insanların has kardeşlik öğretisine bağlı olarak bütünleşmelerinin, sanatsal üretimin, sanatsal faaliyetlerin uzağında kalan halkın da "yaratıcı" etkinliğin içinde doğrudan yer almasıyla ancak mümkün olabileceğini, "özgünlük, açıklık ve içtenlik" ilkelerine tam uygun olarak üretilen eserler aracılığıyla insanlar arasında duygudaşlık köprülerinin kurulabileceğini ve insanlığın "yüceye doğru yaptığı yolculukta" sanatın asıl işlevinin bu olduğunu açıkça ifâde ediyor.

***

Bu yazının sonucuna erken gitme isteğim yada eleştirinin eleştirisi

"Doğrusal işaret bağlantıları veya yazara bağlı yazı konuşma bağıntısı arasında iki tek anlamlı uyum olmadığını açıkça görebiliriz ve bu çoklu referans taşıyan, çok boyutlu makinik kataliz de yoktur. Ölçek simetrisi, kesişim geometrisi, genişlemelerinin hastalıklı tutarsız karakteri, bütün bu boyutlar bizi ara değeri dışlama mantığından alıkoyar ve daha önce eleştirdiğimiz ontolojik binarizmi reddimizi güçlendirir." Felix Guattari

Şimdi, "Sanat kuramı ile ilgili bir yazıda bu alıntı da neyin nesidir böyle?" diye sorabilirsiniz... Buna benzer bir soruyu ben de, Lev Nikolayeviç Tolstoy'un "Sanat Nedir?" isimli kitabındaki "sonuç" bölümünü okurken sordum. Çünkü Lev Tolstoy, toplamda yirmi bölümden oluşan eserinin on dokuz bölümünde sanat kuramını iyice analiz ederken, "sonuç" bölümünde çağının bilim anlayışını mahkûm ediyor... Oysa ben, ilk bakışta sanat ve bilim arasındaki bağlantıyı kuramamıştım. Ama meseleye biraz daha geniş açıdan baktığımda, bilimle sanatın, insanlığın hakîkati kavrama isteğinin ve hem kendini, hem de bir parçası olduğu böyle muazzam kâinatı anlama çabalarının bir aracı olduğu gerçeği gördüm. Âdeta bir "yap-boz"un küçük parçaları gibi hayattaki her şeyin diyalektik bir yapı içerisinde karşılıklı (doğrudan ve/ya dolaylı olarak) etkileşim içinde olduğunu anladım. Zâten bildiğim "diyalektik" kavramını, "Sanat Nedir?" adlı kitabın içerisine yedirilmiş olarak serpiştirilmiş olduğunu anlamam, bana, bu kitabı, defalarca okuma isteği verdi.

Lev Tolstoy,  insanlığın geldiği noktada, bilimin insanlığı doğrudan ilgilendirmeyen konularda çalışmalar yaptığını belirtiyor. Özellikle deneysel ve doğal bilimlerin "sanat için sanat" kuramına benzeyen bir şekilde "bilim için bilim" kuramını benimsediğini, çalışmalarda egemenlerin hayatını kolaylaştıracak unsurlara önem verdiklerini belirtiyor. Bilim laboratuvarlarında yapılan çalışmalarda, dünya halklarının refahı, mutluluğu gibi buluşların sağlanmasına yönelik denemeler yerine, daha çok "tayf çözümlemesi yapmak" ya da "domuz balıkları" adıyla anılan balıkları kesip biçmek gibi şeylerle uğraşıldığını ifade ederek, "Bilim Nedir?" kitabı yazmayı öneriyor! 

Tıpkı sanat alanında olduğu gibi, bilim alanında da kalabalık insan topluluklarının ihtiyacı ya da beklentisinden çok, azınlığı teşkil eden egemenlerin ihtiyacı ve beklentisi doğrultusunda çalışmalar yapıldığını belirtiyor. Tolstoy'un, on dokuzuncu yüz yılda kaleme aldığı satırları okurken, insan bugünkü durumu düşünmeden asla edemiyor. Bugün, dünyadaki nüfusun yüzde yirmisi, kaynakların yüzde seksenini tüketiyor... Dünyadaki askerî giderlere yapılan harcamalar, "gelişmekte olan(!) ülkelere yapılan yardımlar"dan on iki kat daha fazla. Her gün beş bin insan, kirli içme suyu nedeniyle ölüyor. Bir milyar insanınsa, temiz içme suyuna ulaşma imkanları kesinlikle yok. Bir milyara yakın insan aç geziyor. Her yıl, dünyada reklâmlar için beş yüz milyar dolar harcanıyor. Birleşmiş Milletler araştırmalarına göre, harcanan bu rakamın yüzde onu, dünyadaki  açlık sorununu büyük ölçüde gidermeye yeterli... Ve böylesine bir manzarayla karşı karşıya kalmışken bilimin, teknolojinin ne kadar ilerlediğinden, teknolojik ilerlemeden vesâire bahsetmek, sanatın, günümüzdeki hâliyle bize esenlik getireceğine inanmak kadardır...

Modern sanat adı altına saklanarak yapılıp, özellikle postmodern masallarla desteklenen sanat yanılsaması, bir başka deyişle "sanat gibi" olma hâli, sanat kavramının, her gün daha hızlı yozlaşmasına hizmet ediyor. Kendilerini daha aydın, daha eğitimli ve daha öncü olarak gören insanlar, sanat galerilerinden "ayrıcalıklı oluşlarına ilişkin yeni bir diyet daha ödediklerini ve bu ayrıcalıklarını yeniden pekiştirdiklerini düşleyerek" ayrılıyorlar. Best-seller (çoksatar) olarak sınıflandırılan kitaplar birkaç hafta boyunca konuşulduktan ve adı üstünde "bol miktarda satıldıktan" ve iyice tüketildikten sonra tarihin çöp sepetindeki yerini derhal alıyor. Sinemalarda seyrederken, zaman zaman uyukladığımız filmleri, üzerimizde herhangi bir etki bırakmadıkları için, daha sinema kapısından çıkmadan unutuveriyoruz. Yaz aylarında binlerce insanı dans pistlerinde coşturan şarkılar, bir sonraki yaz mevsiminde çoktan ömrünü tamamlamış oluyor. Sahnelerdeki oyunlar, ya geçmişin sanat tanrılarının gösteri peygamberliğine öykünüyor ya da ilerici hamleler yapmak adına giderek soysuzlaşıyor. Geçmişte olduğu gibi, günümüzde de sanatı destekleyen ve sanat üreten varsıllar ya taklit yapıtları finanse ediyor ya da  daha vahimi sistemin dışladığı belli grupların "dramlarını, acılarını" ele alan yapıtları daima öne çıkarıyor. Ama bunu yaparken içtenlikten ve yalınlıktan çok uzak kaldıkları için, tabiî ki, bu ürünlerin tüketicileri de, yine üreticileri ya da o sınıfa mensup insanlar oluyor. Başka türlüsü olası değil... 

Bu konuyla ilgili olarak paylaşmak istediğim önemli bir anekdot  var. Geçtiğimiz yıl 8-12 Aralık tarihleri arasında "Documentarist- İstanbul Belgesel Günleri" kapsamında Salt Beyoğlu, Aynalı Geçit, Dutch Chapel ve Tütün Deposu / Cezayir mekânlarında belgesel gösterimleri yapıldı. "Hangi İnsan Hakları?" temasının uygun görülerek düzenlenen festivale ilk gün dışında düzenli olarak hep katıldım. Gerçekten de sözünü hiç sakınmayan, hem estetik hem de içerik olarak çok yetkin filmler seyrettim. Azınlıkların sorunları, emeğini satarak asla geçinemeyip sadece hayatta kalmaya çalışan yoksulların çok acı dramları, cinsel yönelimleri nedeniyle dışlanan insanların yaşadığı önemli sorunları işleyen filmler vardı. Ama o salonlarda, her gün karşılaştığımız normallikte olağan halk yoktu. 

Genel olarak, şehrin iyi eğitim almış ve belirli bir sosyo-ekonomik grubunun üyeleri oradaydılar. Fakat, ne anadilini konuştuğu için baskı gören Berfin teyze, ne de Diyarbakır'ın ünlü çöplüklerinden çocuklarına azıcık yiyecek aramaya çıkmış Baran amca oradaydı... 

Festivali düzenleyen bayanlar ve baylar bunun kendi sorunları olmadığını ve kapılarının herkese açık olduğunu söyleyebilirler... Ancak, bu yazının buraya kadar gelen bölümünde ifâde etmeye çalıştığım durumları göz önünde bulunduracak olursak, olup bitenlerin doğal sonucunun bu olacağını tahmin etmek çok da zor olmasa gerek. Bu konuda anlatmak istediğim ikinci anekdot şu: 

Salt Beyoğlu'nda seyrettiğim bir filmin ardından biraz hava almak için dışarıya çıktığımda, o ânda oradan geçmekte olan iki delikanlı mekâna bakarak; "Burada ne var acaba?" sorusunu birbirlerine sormaya başladılar. Bu iki delikanlı, öyle zannediyorum ki, asgarî ücretle günde en az on iki saat çalışan çocuklardı ve içeri girip de bakmaya çekiniyor, hattâ korkuyorlardı. Çünkü bu mekân onları çekmiyor, aksine iyice itiyordu. Derken bir tanesi tüm cesaretini toplayıp içeri girmek için bir hamle yaptı. Ama arkadaşı kolundan çekerek onu oradan uzaklaştırıverdi. İçeri girselerdi bile, güvenlik görevlilerinin ve katılımcıların kendilerine pek de şirin gözlerle bakmayacaklarını tahmin etmek çok mu acımasızca olur? Bilmem!

Bilim ve sanat meselesine yine dönecek olursak, Peter Medawar'ın 1968'deki "Bilim ve Edebiyat" başlıklı konferansından küçük bir alıntı yapmak yerinde olur diye düşünerek sizlere sunuyorum:

"Stil en önemli amaç hâline gelmiştir. Hem de nasıl bir stil?! Benim için bu, havalı ve yüksekten yürüyen, kendini beğenmişlikle dolu, bir baletin alkış almak için daha önce üzerinde çalışılmış yapay duruşlarında yükseldiği gibidir. Modern düşüncenin kalitesi üzerinde içler acısı bir etkisi olmuştur."

Hâl böyle olunca, ortalık Guattari'ninkilere benzeyen akademik, bilimsel(!) makalelerle dolup taşıyor. İçeriksizliği ya da içerikteki sahteliği örtmek için de, anlaşılmazlık kılıfına sarılıp sarmalanmış makalelerle doluyor her yer. Bunları okurken kusmak istiyorum!

Tolstoy'a göre, bilim de tıpkı sanat gibi varoluş nedenine uygun bir biçimde ele alınmalı ve belirli bir sınıfın çıkarları ve beklentilerine göre değil, halkın hayatının kolaylaşması için gerçekleştirilmelidir. Lev Tolstoy'a göre sanat, özgün, içten ve yalın olmalı ki, bu sayede sanatçının gerçekte ya da düşlemlerinde hissettiği hoş bir duyguyu ve/ya düşünceyi diğerlerine aktarmasını sağlayabilmelidir... Bunu yaparken, her şeyden önce, o duyguyu, sanatsal bir form içinde yeniden "yaratmalı", bunu oluştururken mutlaka içten olmalıdır. 

Tolstoy'a göre, sanat, tüm halka hitâp edebilmeli, sanatın işlevsel olarak icrâ edilebilmesi için, ter akıtan insanlar sanattan mahrum kalmamalı, üretim ve etkinliklerde bizzat yer alabilmelidir. Sanatın içeriği, dinsel bilinçle şekilleneceği için, evrensel kardeşlik ilkesine uygun üretimde bulunulmalı, insanlığın "yüce olan" kavramına doğru yaptığı yolculukta sanat, varoluş gereğine uygun olarak işlevini yerine getirmelidir. Tolstoy, bunu sürekli vurguluyor!... 

Tolstoy'un, sanat konusunda bizlere sunduğu reçete, ruhânî bir reçetedir. Lev Tolstoy'a göre, Hristiyan sanatı, (ki kendisi bunu "günümüz sanatı" diyerek genelleştiriyor) "Katolik sanat" olmak zorundadır... Böylece, Tolstoy'un idealize ettiği "Katolik sanat", evrensel olmanın ve bütün insanları birleştirmenin kapılarını aralayacaktır. Tolstoy, sanat kuramını dinsel bilinç üzerine inşâ ettiği için, özünü hiç yitirmemiş, gayet yalın ve insancıl bir Katolik inancını da sanat anlayışının merkezine koyuyor. Öyle düşünüyor!

Tolstoy, "Sanat Nedir?" kitabında Hristiyan sanatını ikiye ayırıyor: İlki, dinsel bilinçten kaynaklanan duyguları aktaran dinsel sanat ve diğeri ise gündelik yaşama ilişkin, dünyadaki bütün insanların anlayabileceği duyguları aktaran evrensel sanat. Bu çok önemlidir. Çünkü Lev Tolstoy, insanoğlunun ulaşabileceği en yüksek refah düzeyine, ancak kendi aralarında tam birleştiğinde erişebileceğine inanır. İnsanoğlunun gönenç ve esenliğe ancak bütün insanların kardeşliğiyle ulaşabileceğini iddia eder. Tolstoy, bunu vurgular!...

Lev Tolstoy'un yukarıdaki görüşüne şahsen katılmakla birlikte, bir noktada itirazda bulunmadan edemeyeceğim. Günümüz sanatının Katolik olmak zorunda olduğu fikrine ivedilikle itiraz ediyorum!... Çünkü evrensel birliği, kardeşliğimizi ve bütün dünya halklarının  farklılıklarıyla birlikte bir uyum içerisinde hareket edebilmelerini sağlayacak olan şey, bence ne Katolik ahlâkı, ne de bir başka dinin öğretileri olabilir. Gezegenimizdeki farklı inanış biçimlerini göz önünde bulunduracak olursak, herhangi bir dinin buyruklarına ve ahlâki öğretilerine göre sanat isterlerini belirleyemeyeceğimizi düşünüyorum. Tam da bu sebeple, sanat bütün dinlerden, ulusal prangalardan, sermayenin taleplerinden ve otoriter devletlerin baskıcı yönetimlerinden âzâde olabildiği ölçüde  gerçek sanattır!... 

Yukarıdaki nedenle, Lev Tolstoy'un sanat anlayışına özü itibariyle katılıyor olsam bile, onun "dinsel bilinç" kavramını sürekli olarak ön plana çıkardığı noktalarda "sınıfsal bilinç" kavramını anmadan edemiyorum, ki biz buna sürekli "enternasyonal bilinç" diyoruz... Bizimkisi, Tolstoy'un dile getirdiği sanat görüşünün kızıl renklisi! 

Katolik inancıyla Hristiyan sanatını, Hristiyan sanatı ile günümüz sanatını eşdeğer tutan yazarın, bir Batılı hastalığı olan Oryantalizm sularında seyrettiğini düşünüyorum. Evrensellik iddiası olan bir düşünürün tüm dünyaya reçete olarak Katolik sanatı salık vermesi bana tutarlı gelmiyor. Lev, her ne kadar, Hristiyan sanatını iki alt başlığa ayırarak, ikinci kategoriyi kısmen de olsa dinden bağımsız olarak ele alıyor ve gündelik duyguların herkesçe anlaşılabilirliği ilkesinden bahsediyor olsa da, bu başlığı da Hristiyan sanatı üst başlığına bağlıyor oluşu, bence sorunlu bir yaklaşıma evriliyor!...

Lev Tolstoy'un Marksizm'e karşı olan mesafeli duruşu ve dünyevî zevkleri ve hazzı ön plana çıkaran nesnel sanat kuramını da toptan reddediyor oluşu nedeniyle, elinde kalan tek enstrümanın din ve Katolik inancı olması beni şaşırtmıyor. Ama buna rağmen, "Sanat Nedir?" kitabının bütününe baktığımızda, yazarın emekçi halklara olan sevecen yaklaşımı ve evrensel kardeşlik ilkesine verdiği değer ve egemenlerin değil de, halkın öz çıkarlarını hep ön planda tutuşu onun neredeyse "Katolik bir komünist" olduğunu düşünmemize yol açıyor. En azından, kendini "Sol"da tanımlamalarına rağmen, sadece kendi gemisini kurtarmaya çalışanlarla kıyaslanmayacak kadar tutarlı, içten ve sahici bir sanat kuramı koyuyor ortaya…

Ben, sanatın, dünyayı değiştirmek için sahip olduğumuz araç ve gereçlerden biri, en önemlisi olduğuna inanıyorum. Nüfusun çok küçük bir kesiminin üretici ve katılımcı olarak "tükettiği" bir sanat anlayışından çok, bütün insanların, hem üretim, hem de üretilene ulaşımı anlamında eşit oldukları bir zamanın hayalini kuruyorum. 

Sermayenin, yani sanatı finanse eden varsılların, devlet erkânının ya da aklî temele dayanmayan gelenek göreneklerin, resmî dinin buyruklarına göre değil, tam bağımsız, özgür düşünceli insanların üretecekleri gerçek sanat eserlerinin tüm dünyada etkili olacağı ve tüm sanat mekânlarını ele geçireceği ânın hayalini kuruyorum!... 

Şan, şöhret elde etmek, para kazanmak ya da birilerini memnun etmek için değil, sadece ve yalnızca kendi içlerindeki güçlü sarsıcı duyguları neredeyse bir vecd hâlinde dışa vuran, bunu yaparken, mümkün olan en etkileyici biçime, biçeme, içeriğe, öze ulaşmaya çalışan sanatçıların yetişebilecekleri ortamın hayalini kuruyorum.

O sanatçılar ki, biçimi öze, özü biçime asla fedâ etmeyecek kadar gerçek sanatçılar olacaklardır. Evrensellik ilkesini es geçmeyerek, tüm insanlara hitâp eden, insanlığa ve genel olarak kâinata ilişkin sorunları ele alan, ama bunları slogan atmadan, zarif bir şekilde gerçekleştiren, tıpkı kadife eldiven içindeki demir bir yumruk gibi, sahteliğin suratına inen bir güçlü sanatın hayalini kuruyorum!...

Yazımı, 2003 yılında gösterime giren, İspanyol yönetmen Achero Manas'ın "Noviembre" adlı filminden küçük bir alıntıyla bitirirken, "Sanat Nedir?" adlı bu değerli kitabı, duyacağı yeni cevaplardan korkmadan soru sorma cesaretini gösteren herkese öneriyorum.

"Bugün, tiyatro sanatı ve genel olarak sanat gerçekten kokuşmuş durumda. Ticaretin, yönetici odalarının pis kokusu, devlet memurları, ticaret, reklâmcılık, âdet, konfor, boş zaman, can sıkıntısı, bürokrasi ve yalan!... 

Sanat dışında her şey var! Sadece sanat ticareti ya da sanat borsası veya sanat teşvikleri ticareti... Sadece bir başka banka hesabı, sayıları toplama sanatı!…

İnanıyoruz ki, sanat insanların kalbini değiştirebilir... Onlara güç verebilir... Sanat insanlara yaşamı ve varoluşlarını hissettirebilir... Sanat her erkeğin ve kadının ruhuna erişebilir... Sanat toplumsal şuur getirir, bizleri daha iyi insan yapar. Sanat evrensel olabilir, sınırsız, dinden bağımsız ve ırktan bağımsız. Sanat bir silah olabilir, ama bir dekor asla, gerçek bir silah. SANAT GELECEKLE YÜKLÜ BİR SİLAHTIR!..."

***

Ayrıca bakınız:


Sosyalist Sanatçı Hilmi Bulunmaz yönetimindeki Bulunmaz Tiyatro - İstanbul'a üç "antrenman" önce bir Shakespeare hayranı olarak katılan Erkan Doğan, sağlam bir Tolstoy değerlendirmesi yaptı!...