"TÜRK MİLLETİ" sorgusu için yayınlar alaka düzeyine göre sıralanmış olarak gösteriliyor. Tarihe göre sırala Tüm yayınları göster
"TÜRK MİLLETİ" sorgusu için yayınlar alaka düzeyine göre sıralanmış olarak gösteriliyor. Tarihe göre sırala Tüm yayınları göster

18 Şubat 2014 Salı

Hilmi Bulunmaz'a hapis cezası veren Yargıç Ali Çetin bunu da yapmış...

"TÜRK MİLLETİ ADINA" Çoban Ateşi Gazetesi toplatıldı

Çoban Ateşi Gazetesi'nin 40. sayısı "TÜRK MİLLETİ ADINA" el konularak toplatıldı. Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığı'nın talebi ve 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin kararıyla gazetenin 40. sayısı toplatıldı.;

Gaziantep Emniyet Müdürlüğü'den 4 polis memurunun 18 Ocak günü gazetemiz bürosuna gelerek gazetenin 40. sayısının toplatma kararını gösterip 26 adet gazetemize el koydular. Gazetemizin Yazı İşleri Müdürü Yasin Yetişgen'in ise emniyet müdürlüğüne giderek ifade vermesi istendi.

Çoban Ateşi Gazetesi'nin toplatılmasına sebep olan yazı ise gazetemizin kültür-sanat sayfasındaki Kürtçe olarak yazılan Abdula Pêşew'in kısa bir biyografisi ve şiiridir. Gazetemizin toplatılmasına gerekçe ise; "Türk alfabesi dışında Kürtçe yazıların" yayınlanmasıyla "TCK'nın 222. maddesine muhalefet" etmek.

Trajikomik bir karar!

3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin verdiği toplatma kararı tam anlamıyla trajikomik bir vâkâ. Bir süredir devletin kendi televizyon kanalı olan TRT'de bile Kürtçe yayın ve program yapılırken Çoban Ateşi Gazetesi'nin "TÜRK MİLLETİ ADINA EL KOYMA KARARI" ile toplatılması ve soruşturma açılması düşündürücüdür. Bundan dolayı gazetemize soruşturma açan Gaziantep Cumhuriyet Savcılığı ve 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin "TÜRK MİLLETİ ADINA" TRT'ye soruşturma açması gerekmiyor mu? Çoban Ateşi "suç" işliyorsa TRT de suç işliyor. Adlî mercilerin koskoca devlet televizyonu olan TRT'yi görmeyip Antep ilinin tek muhalif gazetesini görmesi bizce yine düşündürücüdür. Ayrıca savcılığa göre Çoban Ateşi Gazetesi Kürtçe yazı yayınlamaktan dolayı "suç" işlemişse bu "suç"u tam 40 sayıdır işliyor. Gazetenin 8. sayfasının sağ üst köşesinde yer alan "şêr şêr e çi jin e çi mêr e" yani Türkçesi "aslan aslandır, dişisi, erkeği fark etmez" özdeyişi bulunmaktadır. Eğer Kürtçe yazı yazmak "suç" ise Çoban Ateşi bu "suç"u işlemeye devam edecek.

222. Madde neyi içeriyor?

Madde 222 - 25.11.1925 tarihli ve 671 Sayılı Şapka İktisası Hakkında Kanun'la, 01.11.1928 tarihli ve 1353 sayılı Türk Harfleri'nin Kabûl ve Tatbiki Hakkında Kanun'un koyduğu yasaklara veya yükümlülüklere aykırı hareket edenlere iki aydan altı aya kadar hapis cezası verilir.

Mahkemenin aldığı (tashih hatasıyla dolu) toplatma kararını aynen olduğu gibi ekte sunuyoruz.

***


T.C
GAZİANTEP
3. SULH CEZA MAHKEMESİ

DEĞİŞİK İŞ NO: 2008/143


TÜRK MİLLETİ ADINA EL KOYMA KARARI


HAKİM: ALİ ÇETİN 38226
KATİP: ABUBEKİR KESKİNKILIÇ 63090

Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığının 18/01/2008 tarih ve 2007/2258 Hz sayılı talep yazısı ile Gaziantep il dahilinde yerel gazete olarak yayınlanan Çoban Ateşi Gazetesinin 17/01/2008 tarih ve 40 sayılı nüshası 7 sayfa 4 sütundaki ABDULA PÊŞEW başlıklı yazının tarafından yazılan yazılarda Türk alfabesi dışında Kürtçe yazıların yazıldığından dolayı TCK 222 maddesi muhalefet Basın Yasası 25/1-2 maddesi uyarınca toplatılması ve el konulması talep edilmekle evrak incelendi.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ;

Gaziantep il dahilinde yerel gazete olarak haftalık yayınlanan Çoban Ateşi Gazetesinin 17/01/2008 tarih 40 sayılı nüshası 7 sayfa 4 sütundaki ABDULA PÊŞEW başlıklı yazının tarafından yazılan yazılarda Türk alfabesi dışında Kürtçe yazıların yazıldığından dolayı TCK 222 maddesi muhalefet basın yasası 25/1-2 maddesi uyarınca sözkonusu yayın ile ilgili olarak Gaziantep C. Başsavcılığınca 2008/2258 sayılı soruşturma başlatıldığı, anlaşılmakla talebin kabulüne ve basılmış eserin tamamına el konulmasına ve toplattırılmasına karar vermek gerekmiştir.

KARAR:

Gaziantep il dahilinde yerel gazete olarak haftalık yayınlanan Çoban Ateşi Gazetesinin 17/01/2008 tarih 40 sayılı nüshası 7 sayfa 4 sütundaki ABDULA PÊŞEW başlıklı yazının tarafından yazılan yazılarda Türk alfabesi dışında Kürtçe yazıların yazıldığından dolayı TCK 222 maddesi muhalefet ettiğinden eyleme konu basılı eserin (Gaziantep il dahilinde yerel gazete olarak haftalık yayınlanan Çoban Ateşi Gazetesinin 17/01/2008 tarih ve 40 sayılı nüshasının) Basın Kanunu 25/2 maddesi uyarınca TAMAMINA EL KONULMASINA ve TOPLATILMASINA.

Kararın gereği için C. Başsavcılığına tevdiine.

7 gün içinde verilecek bir dilekçe veya zabıt katibine bir tutanakla tespit ettirilecek bir beyan ile mahkemesine itiraz yolu açık olma üzerine evrak üzerinde yapılan inceleme sonucu karar verildi. 18/01/2008

Katip: 63090                                                                                     Hakim: 38226

(Kaynak: SOSYALİST MEZOPOTAMYA)

***

Ayrıca bakınız:

Bulunmaz, Ali Çetin'e "Uydurulmuş bir dâvâdır!" derken başını dik tuttu!


23 Temmuz 2012 Pazartesi

Bulunmaz, Tiyatroma Dokunma eylemine katılmak için Kıbrıs'ta / 2

AKP tipi tiyatro kapatma


Kuzey Kıbrıs'ta, Fethullah Gülen'e yakınlığıyla bilinen vakıf, Meclis kararını hiçe sayarak külliye inşaatını başlatırken, Lefkoşa Belediyesi, 32 yıldır faaliyet yürüten Lefkoşa Belediye Tiyatrosu (LBT), Belediye Orkestrası ve Korosu'nun faaliyetlerine son verme kararı aldı.


LEFKOŞA - AKP Hükümeti'nin tiyatroları özelleştirilmesi yönündeki girişimine tepkiler sürerken, Kuzey Kıbrıs'ta benzer bir adım atıldı. Fethullah Gülen'e yakınlığıyla bilinen vakfa, külliye inşaatı resmi temel atma töreni yapılırken, Lefkoşa'da kültür sanat kurumları için kapatma kararı alındı.


Lefkoşa Belediyesi "bütçeyi" gerekçe göstererek, Lefkoşa Belediye Tiyatrosu, Belediye Orkestrası ve Belediye Türk Sanat Müziği Korosu'nun kapatılması kararını aldı.  Lefkoşa Kaymakamı ve Yetkilendirilmiş Lefkoşa Türk Belediyesi Başkanı Kemal Deniz Dana ise kararın kapatma olmadığını savundu. Dana, "Lefkoşa Belediye Tiyatrosu’nu kapatmak da nereden çıktı. Sadece Kültür Sanat Derneği’ne verilen katkı kesildi" dedi. Ancak karara hem Kıbrıs'tan hem de Türkiye'den tepkiler yükseliyor.

'TİYATROMA DOKUMA'

Kuzey Kıbrıs'ta faaliyet yürüten Akdeniz-Avrupa Sanat Derneği (EMAA), ülkenin en köklü sanat kurumlarından olan ve LTB Kültür Sanat Kurumu altında faaliyet gösteren Lefkoşa Belediye Tiyatrosu, Belediye Orkestrası ve Korosu’nun faaliyetlerine son verme girişiminin "aynı zamanda ülkenin sanatına ve sanat kurumlarına yapılmış bir saldırı" olarak değerlendirildi.

Kapatma girişimini "yersiz ve art niyetli" bulduklarını açıklayan EMAA, "her yıl aktarılan bütçe tutarının mali kriz bahane edilerek kesilmesinin Lefkoşa Belediye Tiyatrosu, Belediye Orkestrası ve Korosu’nun yaşam damarlarını da kesmek anlamına geleceğine" işaret edierek, şöyle dedi: "Lefkoşa Türk Belediyesi Kültür Sanat Kurumu’nun bütçesinin ortadan kaldırılması yönünde alınan kararın en kısa zamanda geri alınması, devletin sanattan elini çekmesi ve aynı zamanda gerekli kaynakları yaratarak yasal düzenlemeleri yapması talebini de yineliyoruz. Akdeniz Avrupa Sanat Derneği (EMAA) , Lefkoşa Belediye Tiyatrosu’na, Belediye Orkestra ve Korosu’na desteğini beyan eder, tüm sanatseverleri 24 Temmuz Salı saat 18:30 da tiyatro binası önünde gerçekleşecek 'tiyatroma dokunma' etkinliğine destek vermeye davet ederiz."

BELEDİYE TİYATROSU: DARBE

Belediye Tiyatrosu da "Sanata ve demokrasiye yapılan darbeyi protesto etmek için Lefkoşa Belediye Tiyatrosu önünde buluşalım" çağrısı yaptı.

Belediye Tiyatrosu'ndan yapılan açıklamada, "Kıbrıs Türk kültür sanat hareketi içinde 32 yıldır ortaya koyduğu nitelikli etkinliklerle, sanatsal  üretimi, düzenlediği festivaller, demokrasi ve barış mücadelesi  ile toplumun hizmetinde olan ve Kıbrıs Türk Belediyecilik tarihinin ilk sanat kurumu olan Lefkoşa Belediye Tiyatrosu’na yönelik çökertme, etkisizleştirme ve işlevsiz bırakmaya yönelik uygulamalar başlatıldı. 24 Temmuz Salı 18:30’da sanata ve demokrasiye yapılan darbeyi protesto etmek için Lefkoşa Belediye Tiyatrosu önünde buluşalım! Şarkılarımızla, tiyatro oyunlarımızla, şiirlerimizle, resimlerimizle, her türlü sanatsal üretimimizle gücümüzü gösterelim! Çağdışı, gerici, antidemokratik baskıları püskürtelim! Kıbrıs Türk toplumunun varoluşunu hep birlikte sağlayalım. Hep birlikte 24 Temmuz Salı saat 18.30 da Lefkoşa Belediye Tiyatrosu önünde Tiyatroma Dokunma diyelim" denildi.


TÜRKİYE'DEN DE TEPKİ VAR

İstanbul Şehir Tiyatrosu Sanatçıları Derneği, Sanatçılar Girişimi, Devlet Opera ve Bale Çalışanları Vakfı, Devlet Tiyatrosu Sanatçıları Derneği ve Tiyatro Oyuncuları Meslek Birliği de karara tepki gösterdi.

Kuzey Kıbrıs’taki yasaklamaların yeni olmadığına dikkat çeken kurumlar, "1980 yılında, despotluğu marifet sayan siyasilerin, KKTC Devlet Tiyatrosu'ndan 4 sanatçıyı bir bahaneyle kurumdan uzaklaştırmışlardı. O günkü Devlet Tiyatrosu Müdürü'nün ihbar yazısı, bu dört sanatçının izinsiz olarak Lefkoşa Belediyesi Kültür Şenliğinde 'Vatandaş Oyunu'nu oynadıkları ve komünizm propagandası yaptıkları iddiasını taşımaktaydı."


Yapılan müdahalenin şiddetle kınandığına vurgu yapılan açıklamada, "Kıbrıs'lı meslektaşlarımızın ve Lefkoşa Belediye Tiyatrosu'nun onurlu mücadelesinin yanındayız" denildi.


"KARAR KABUL EDİLEMEZ"

Lefkoşa Belediye Tiyatrosu Genel Sanat Yönetmeni Yaşar Ersoy, "tiyatronun kapatılmasının kabul edilemez" olduğunu söyledi.


"KARİKATÜRLE MİLLETİ AŞAĞILADILAR"

Türkiye'de tiyatroların özelleştirilmesi tartışması geçtiğimiz aylarda gündeme gelmişti. Karara sanatçılar sert tepki göstermişti.

Başbakan Erdoğan ise şöyle konuşmuştu:

"Yıllarca karikatürlerle aşağıladılar milleti. Finansmanı devletten aldılar, milleti aşağıladılar. Geçen sene devlet tiyatrosuna harcanan para 140 milyon TL. Gelir ise 4 milyon TL. Kusura bakmasınlar. Çok bilmiş tavırlarıyla, millete parmak sallayarak azarlama dönemi atık geride kaldı. Halkı bir kaşık suda boğma dönemleri geride kaldı. Milleti küçümseme, milleti hizaya sokan dönemi geride kaldı. Tarihe kavuştu. Milletin parasını, vergisini alıp ondan sonra da milletin tercihlerini aşağılama dönemi kapandı. Buyursunlar sırtlarını artık devlete değil o aşağıladıkları millete dayasınlar. Biz diyoruz ki özgürce hareket et. Biz sahneleri size tahsis ederiz, destekleriz ama şu ana kadar alıştığınız sistem olmayacak. Senaryoları beğenirsek sponsor da ayarlarız. Özel olun, özerk olun. Artık devlet tiyatro sahnesinden çekiliyor. Buyurun siz tiyatro sahnesinde kalın."

MECLİS KARARI HİÇE SAYILARAK KÜLLİYE İNŞAATI

Kuzey Kıbrıs'ta Milli Eğitim Gençlik ve Spor Bakanlığı ile Fethullah Gülen'e yakınlığıyla bilinen Kıbrıs İlim Ahlak ve Sosyal Yardımlaşma Vakfı (KİSAV) tarafından inşa edilecek olan "Hala Sultan İlahiyat Koleji”nin temeli geçtiğimiz günlerde atıldı. Törene Başbakan Yardımcısı Beşir Atalay da katılmıştı.

İnşaatla ilgili bugün ada basınında önemli iddialar yer aldı. Haspolat’ta külliye ile ilgili Meclis Komitesi’nde ‘araştırma’ devam ederken inşaat başladığı kaydedildi.

Yenidüzen'de yer alan haberde "Cumhuriyet Meclisi’nde ‘Bakanlar Kurulu Kararı ile Vakıflar İdaresine Ait Haspolat Bölgesi’ndeki Arazilerin KISAV'a Verilmesinde Yasal Aykırılık, Usulsüzlük, Eşitsizlik Olup Olmadığı Hakkında Meclis Araştırma Komitesi’ çalışmalarını tamamlamadan, ‘Külliye’nin temelleri atıldı’, Meclis yine hiçe sayıldı" denildi.

Komite Başkan Yardımcısı, CTP-BG Güzelyurt Milletvekili  Mehmet Çağlar, ‘Bir okulun’ değil, 'teslimiyet’in temellerinin atıldığını ifade etti. “Bu demokrasiye ve Meclis disiplinine vurulan bir darbedir” diyen Çağlar, komitelerin UBP tarafından işlevsizleştirilmeye ve anlamsızlaştırılmaya çalışıldığını vurguladı.

Meclis Komitesi’nin çalışması devam ederken, inşaatın başlaması, temel atma töreninin düzenlenmesine “Hükümet kararını verdi” yorumu getiren Komite Başkanı, UBP Milletvekili Zorlu Töre, Araştırma Komitesi’nin görevini yapacağını ve rapor neticesini de açıklayacağını ifade etti.

(Kaynak: Yurt Gazetesi)

28 Mart 2012 Çarşamba

"YAVŞAK DAVASI"NI HER ZAMAN DAHA ÜNLÜLER KAZANIYOR!

Bulunmaz Tiyatro Genel Sanat Yönetmeni Sosyalist Sanatçı Hilmi Bulunmaz'dan daha ünlü bir tiyatro esnafı olan LİNÇÇİ Oyun Atölyesi'nin sahibi Nihat Haluk Bilginer, "Oyuncuların çoğu yavşaktır genellikle..." kem sözünü kullanarak, bütün opera oyuncularına, bütün sinema oyuncularına, bütün televizyon oyuncularına, bütün tiyatro oyuncularına hakaret edip, onların oyunculuk namusunu, onların oyunculuk onurunu aşağılayınca, oyunculuk namusuna, oyunculuk onuruna sahip bir insan olan Sosyalist Sanatçı Hilmi Bulunmaz, kendisinden daha ünlü bir tiyatro esnafı olan Nihat Haluk Bilginer'e "YAVŞAK" deme cesareti göstermişti. Kendisine "YAVŞAK" deme cesareti gösteren Hilmi Bulunmaz'ı hızla savcılığa şikâyet eden Nihat Haluk Bilginer, kendisinden daha ünsüz olan Hilmi Bulunmaz'ı şimşek hızıyla mahkûm ettirdi.


Arabesk müzisyen Müslüm Gürses'den daha ünsüz biri olan kapitalist müzisyen Fazıl Say, "Türk halkının arabesk yavşaklığından utanıyorum" kem sözünü kullanarak, bütün "Türk halkına" hakaret edip, "Türk halkını" aşağılayınca, "Türk halkı" adına kendini sorumlu tutan Müslüm Gürses, kendisinden daha ünsüz biri olan Fazıl Say'a "YAVŞAK" deme cesareti göstermişti. Kendisine "YAVŞAK" deme cesareti gösteren Müslüm Gürses'i hızla savcılığa şikâyet eden Fazıl Say, kendisinden daha ünlü olan Müslüm Gürses'i şimşek hızıyla mahkûm ettiremedi.


Demek ki...


Türkiye'de daha ünsüz olanlar, daha ünlü olanlara "YAVŞAK" derse, TÜRK MİLLETİ ADINA karar veren yargıçlar, daha ünlü olanlar karşısındaki daha ünsüzleri derhal MAHKÛM ettirirler.


Türkiye'de daha ünlü olanlar, daha ünsüz olanlara "YAVŞAK" derse, TÜRK MİLLETİ ADINA karar veren yargıçlar, daha ünsüz olanlar karşısındaki daha ünlüleri derhal BERAAT ettirirler.


Kanıt mı?


Buyurun okuyun...


Sosyalist Sanatçı Hilmi Bulunmaz



***

'Öpüşelim mi Fazıl, bebeğimsin'

Fazıl Say'ın kendisine açtığı davayı kaybettiğini öğrenen Hülya Avşar "Kaybedecekti zaten. Çok havalanmıştı. Havasını söndürdük" dedi.

Dünyaca ünlü piyanist Fazıl Say 2011 yazında twitter'dan "Türk halkının arabesk yavşaklığından utanıyorum. arabesk müzik etik dışıdır, yalan dolanla doludur. Ortadoğu işi, 3. sınıf, acındırmaca, tembellik, yeteneksizlik, rant, çamur üzerinden yaşar" açıklamasını yapmıştı. Müslüm Gürses, Fazıl Say için 'yavşak', Hülya Avşar da "Saçmalamış. Onu hasta olarak kabul etmek lazım. Ama tedavi görmesi şart" demişti. Fazıl Say iki ünlüye toplam 150 bin TL'lik dava açmış, geçtiğimiz günlerde kaybetmişti.

Levent Tenis Kulubü'nde önceki gün antrenman yapan Hülya Avşar habercilerin "Davayı kazandınız" demesi üzerine çok sevindi. Hülya Avşar
"Haberim yok. Öyle mi, ben mi kazandım? Kaybedecekti zaten. Çok havalanmıştı. Havasını söndürdük" diye konuştu. Sonra Kanal D'deki 'Yalan Dünya'nın Orçun'u Bartu Küçükçağlayan'ı taklite edip şunları söyledi: "Öpüşelim mi Fazıl? Sen benim bebeğimsin"   

(Kaynak: Hürriyet)

21 Nisan 2013 Pazar

Hilmi Bulunmaz, Ömer Faruk Kurhan ve onun tuttuğu avukatlar Eyyüp Fırat Kuyurtar ile Uğur Demirci Tosun'a "HUKUK DERSLERİ" veriyor!...

YAKINDA! ÇOK YAKINDA! PEK YAKINDA!!!

Hilmi Bulunmaz, "TİYATRO HUKUKU DERSİ" çalışmasına Ömer Faruk Kurhan ve onun tuttuğu avukatlar Eyyüp Fırat Kuyurtar ile Uğur Demirci Tosun'u da katıyor. Hilmi Bulunmaz bu derste, adlarını saydığı öğrencilerine hukukun inceliklerini anlatırken, aynen şunu da söyledi:

Bir insan, öncelikle, hukuk tutkunu olduğu için hukukçu olmak ister... Bir hukukçu, "BABAMIN HATIRI ADINA" diyerek bir karar metni yazamaz... Bir hukukçu, "TÜRK MİLLETİ ADINA" bir karar metni yazar. Çünkü, hukukçular, Adalet Bakanlığı'na bağlı Adalet Sarayı'nda karar verirler. "BABALARININ ÇİFTLİĞİ" içinde karar vermezler... İstanbul 3. Sulh Ceza Mahkemesi Sayın Yargıcı da, "TÜRK MİLLETİ ADINA" karar vererek, somut gerçeklikten yana tarihe ve topluma not düşmüştür... Durum bu kadar anlaşılır, bu kadar net olmasına karşın, Ömer Faruk Kurhan ve onun tuttuğu avukatlar Eyyüp Fırat Kuyurtar ile Uğur Demirci Tosun, nasıl oluyor da, "Bâzen ceza verilmese de, fiil haksızlığını korumaktadır." sözüyle hukuka şaibe gölgeleri düşürme teşebbüsünde bulunabiliyorlar? Tarih, bu soruyu unutmaz!...

***

Ayrıca bakınız:


Hilmi Bulunmaz, Ömer Faruk Kurhan ve onun tuttuğu avukatlar Eyyüp Fırat Kuyurtar ile Uğur Demirci Tosun'a "HUKUK DERSLERİ" veriyor!...

7 Ocak 2012 Cumartesi

LİNÇÇİ Kurhan'ın avukatı Uğur Tosun, "acemi hukukçu, kiralık avukat, LİNÇÇİ, maymungötürengi" sözcüklerini beğenmediğinden Bulunmaz'ı mahkemeye verdi!

Avukat Uğur Demirci Tosun, okuyana inandırıcı gelen ifadesiyle Sosyalist Sanatçı Hilmi Bulunmaz'ı, "TÜRK MİLLETİ ADINA" 
mahkûm ettirdi! 

Avukat Uğur Demirci Tosun'un, Sosyalist Sanatçı Hilmi Bulunmaz'ı, "TÜRK MİLLETİ ADINA" 

hangi nedenle mahkûm ettirdiğini çok net bir biçimde algılayabilmek için TIKLAYINIZ! 


***


Ayrıca bakınız: 

Hilmi Bulunmaz, (LİNÇÇİ Ömer F. Kurhan karşısında BERAAT alınca) Kurhan'ın avukatı Uğur Demirci tarafından dava edildi ve Bulunmaz davayı temyiz etti!

25 Kasım 2011 Cuma

Hilmi Bulunmaz karşısında hukuksal olarak da diz çöken LİNÇÇİ Ömer F. Kurhan'ın ağababalığında yaşayan LİNÇÇİ Mimesisçi esnafa Coşkun Büktel fırçası!

Oyun'un notu: Sosyalist Sanatçı Hilmi Bulunmaz'ın bir sunuş yazısıyla katkıda bulunduğu "Coşkun Büktel yazısı"nı mutlaka okuyunuz. Yukarıdaki başlık bize ait!


***


Emperyalist kültürün izdüşümü olarak varlık gösteren tiyatro yayını LİNÇÇİ Mimesis sitesi, taşıdığı kültür nedeniyle, tabii ki, "tartışma" kavramına değil, "KALLEŞLİK" kavramına yapışık olarak soluk alıp veriyor.

İnsan aklının mükemmelleşmesi doğrultusunda değil, insan aklının ayaklar altında sürünmesi için yayıncılık yapan LİNÇÇİ Mimesis, ne Türkçe, ne Kürtçe, ne de İngilizce konuşuyor. Kuş dilinden bile daha anlaşılmaz, daha karmaşık, daha kavramsallaştırılmış sentetik bir dil olarak tiyatro evrenini hızla kirleten LİNÇÇİ Mimesisçe, Türkiye tiyatro sanatının şimşek hızıyla uçuruma yuvarlanması göreviyle donatılmış bir hâlde, LİNÇ kültürünün ilelebet muhafaza ve müdafaa edilmesi için tedavülde kalma savaşımı veriyor.

Ancak...

Biz (Coşkun Büktel, Feridun Çetinkaya, Hilmi Bulunmaz), emperyalist kültür taşıyıcısı bu kalleş ve LİNÇÇİ siteye karşı entelektüel savaşım verdikçe, bu LİNÇÇİ site ve bu LİNÇÇİ siteyi mürekkebinin son damlasına kadar savunmaya yeminli kişiler (örnekse LİNÇÇİ Ömer Faruk Kurhan), ellerindeki tüm legal-illegal olanakları kullanarak (örnekse, Hilmi Bulunmaz'ı "TÜRK MİLLETİ ADINA" yargılatarak), bizi (Coşkun Büktel, Feridun Çetinkaya, Hilmi Bulunmaz) LİNÇ etmek isteği içerisinde kıvrandıklarını belli ediyorlar.

Ne var ki...

"TÜRK MİLLETİ ADINA" karar verilmiş olsa da, Hilmi Bulunmaz, LİNÇÇİ Ömer Faruk Kurhan karşısında, sonuçlanan ilk davadan BERAAT edebiliyor. Bu tür sonuçlardan sonra, iyice zıvanadan çıkmış LİNÇÇİ Mimesis'in ağababası LİNÇÇİ Ömer Faruk Kurhan, son derecede efendice yazılar kaleme almaya özen gösteren Feridun Çetinkaya'ya karşı, hakaret sözcüğünü bile hafifletebilecek düzeyde bir tacizde bulunuyor.

Feridun Çetinkaya, tabii ki, kendi haklarını sonuna dek savunabilecek donanıma sahip bir insan olsa da, Coşkun Büktel de, Feridun Çetinkaya'ya yapılan taciz karşısında eli kolu bağlı oturup susmuyor. Büktel, her platformda olduğu gibi, kalleş kişilerin iğrenç sitesindeki taciz sürecinde de, yüreğini gerçeklerden yana düşürüyor...

Sosyalist Sanatçı Hilmi Bulunmaz


***


Mimesis, yahut "tartışma" diye KALLEŞLİĞİN, "düzeyli/sorumlu yayıncılık" diye SANSÜRÜN bayraktarlığını yapan kasaba kurnazları:


Coşkun BÜKTEL / 25 Kasım 2011


(...)

MİMESİSÇE'NİN (KULAĞINI EN KESTİRME YOLDAN TUTMAK YERİNE, KOLUNU BACAK ARASINDAN GEÇİREREK TUTAN) DOLAYLI, KIVIRMAYA MÜSAİT, KALLEŞ İFADELERİYLE BİLE GİZLENEMEYEN BU APAÇIK HAKARETLERİ HAKARET SAYMADIKLARI HALDE, BU APAÇIK HAKARETLER KARŞISINDA APTALA YATARAK O HAKARETLERE "YOL VERDİKLERİ" HALDE, HÂLÂ KALKIP DA "Düzeyli ve sorumlu bir yayıncılık"TAN SÖZ EDEBİLEN BU KALLEŞ KASABA KURNAZLARI, YAZILARINI (BİZİM ÇOK ÇOK MECBUR KALMADIKÇA KULLANMAYI AR SAYDIĞIMIZ) YABANCI KAVRAMLARLA TIKA BASA DOLDURARAK İÇERİK VE AHLÂK YOKSUNLUKLARINI GİZLEYEBİLDİKLERİNİ VE ENTELEKTÜEL GÖRÜNMEYİ BAŞARABİLDİKKLERİNİ SANAN BU "ÇARIKLI ERKÂN-I HARBLER", BU LİNÇÇİ VE SANSÜRCÜ VANDALLAR, NE YAPIYORLAR? ŞUNU YAPIYORLAR: LİNÇ KARŞITI ÇETİNKAYA'NIN ARKASINA GEÇİP ONUN ELİNİ KOLUNU SIMSIKI TUTARAK ENGELLİYORLAR VE KURHAN'A DİYORLAR Kİ: "TAMAM TUTTUK, HADİ VUR!" VE KURHAN, BU KONJONKTÜRDE CESARETE GELİP, "MERTÇE" VURUYOR! NASILSA FERİDUN'UN ELİ KOLU, (SANSÜRÜ VE KALLEŞLİĞİ ENTELEKTÜELLİK SANAN) MİMESİS VANDALLARI TARAFINDAN ENGELLENİYOR. MİMESİS'E ENTELEKTÜEL DİYENLER, AT HIRSIZLARINA NE DİYOR, ÇOK MERAK EDİYORUM.

(...)



LÜTFEN, TIKLAYINIZ!

(Kaynak: www.coskunbukte.com)

26 Mart 2013 Salı

LİNÇ KAMPANYASI imzacısı Ömer Faruk Kurhan'ın avukatı Uğur Tosun, "acemi hukukçu, kiralık avukat, LİNÇÇİ, maymungötürengi" sözcüklerini beğenmediğinden Hilmi Bulunmaz'ı mahkemeye verdi!

Uğur Demirci Tosun, okuyana inandırıcı gelen ifadesiyle Sosyalist Sanatçı Hilmi Bulunmaz'ı, 
"TÜRK MİLLETİ ADINA" mahkûm ettirdi!... 

Avukat Uğur Demirci Tosun'un, Sosyalist Sanatçı Hilmi Bulunmaz'ı, "TÜRK MİLLETİ ADINA" 
hangi nedenle mahkûm ettirdiğini çok net bir biçimde algılayabilmek için TIKLAYINIZ! 

***

Ayrıca bakınız: 

Hilmi Bulunmaz, (LİNÇÇİ Ömer F. Kurhan karşısında BERAAT alınca) Kurhan'ın avukatı Uğur Demirci tarafından dava edildi ve Bulunmaz davayı temyiz etti!

6 Temmuz 2014 Pazar

"Avukat Eyyüp Fırat Kuyurtar'ın yasaları asla önemsemeyerek..." dedik!

T.C.
İSTANBUL
25. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA KARAR

ESAS NO: 2013/78
KARAR NO: 2014/235 Karar

HÂKİM: Fuat YEMİŞKEN - 24781

KÂTİP: Gözde ÖZTÜRK - 157011

DÂVÂCI: Eyyüp Fırat Kuyurtar - 69925094082 Reşitpaşa Mah. Kumaoğlu Sok. 6/3 Sarıyer / İstanbul


VEKİLİ: Av. Mesut Bulut - Karanfil Cad. No: 24 Beşiktaş / İstanbul


DÂVÂLI: Hüseyin Hilmi Bulunmaz - 50482204038 Ali Baba Türbe Sokak Onur Han No: 13/8-9 Çemberlitaş Eminönü Fatih / İstanbul


DÂVÂ: Tazminat (Kişilik Haklarına Saldırı Nedenli)


DÂVÂ TARİHİ: 23/07/2013
KARAR TARİHİ: 22/05/2014
KARAR YAZIM TARİHİ: 26/05/2014

Dâvâ vekili tarafından mahkememizde açılan dâvâ, 23/07/2013 tarihinde mahkememize tevzi edilmekle yukarıdaki esas sırasına kaydı yapıldı.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Dâvâcı vekilinin dilekçesinde özetle; müvekkili avukat ile dâvâlı arasında herhangi bir akrabalık, arkadaşlık, iş ilişkisi ve ticaret vs. bağın bulunmadığını, müvekkil avukatın dâvâlıyı sadece bir kez, İstanbul 4. Asliye Hukuk Mahkemesi Duruşma Salonu'nda gördüğünü, buna karşın dâvâlının sanki müvekkilin düşmanı gibi davranarak sürekli ve düzenli bir şekilde hakaret ve kişisel haklarına saldırı, meslekî itibarını zedeleyici yayınları ısrarla devam ettirdiğini, İnternet arama motoru olan Google arama sonuçlarında kendi karalama yayınlarını üst sıralara taşımakta olduğunu ve bunun için çaba sarf ettiğini, müvekkilinin İstanbul Barosu'na 35393 sicil numarasına kayıtlı olarak bağımsız çalışan bir avukat olduğunu, dâvâlının yayınlarının sürekli olarak tekrarlandığını, müvekkilinin şahsına yönelik yoğun bir karalama ve kişilik haklarına ve özellikle de meslekî saygınlığına açık saldırı yürütüldüğünü, bu yapılırken avukatlık mesleğine, baroya, hukuk akademisyenlerine, mahkemelere, yargıç ve savcılara yönelik ağır ifadeler kullanıldığını, dâvâlının aleyhine benzer eylemleri nedeniyle açılmış onlarca ceza ve hukuk dâvâlarının bulunduğunu, bu dâvâlara rağmen dâvâlının eylemlerinden bir adım dahi geri durmadığını, açıklanan nedenlerle burada sayılmayan eylemlerle ilgili her türlü maddî ve manevî tazminat ve dâvâ haklarının saklı kalması koşuluyla, dâvâ dilekçesinde belirtilen ve müvekkilinin kişilik haklarına saldırı niteliğindeki eylemlere Türk Medeni Kanunu'nun 25. Maddesi gereği dâvâlı tarafça son verilmesini, müvekkilinin şahsı, mesleği aleyhine yapılan yayınlarla hakaret eden, müvekkilinin meslekî saygınlığı ve itibarına ısrarlı bir şekilde saldırıda bulunan dâvâlı aleyhine 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dâvâ etmiştir.

Dâvâlı Hüseyin Hilmi Bulunmaz'ın 23/09/2013 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle; 1100 kişilik "ENTELEKTÜEL LİNÇ KAMPANYASI" imzacılarının, kendisini gayrimeşru, illegal, yasa dışı barkikatla kesinlikle durduramayacaklarını anladıkları zaman kendisi hakkında sürekli olarak, olur olmaz karakuşi yöntemlere başvurarak, hukuka aykırı bir bağlamda, 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na zerre kadar hiç kulak asmayarak, önem vermeden yüzeysel durumuyla ilgilenerek, kendisini mahkûm ettirmek gayreti içerisine girdiklerini, kendisine karşı açılan kamu dâvâlarında başarısız olduklarından, kendisinin ilk dâvâda BERAAT etmesi sonucu, ne yapacaklarını şaşırdıkları için, BULUNMAZ KUYUMCULUK YAYINCILIK GÖSTERİ SANATLARI SANAYİ VE TİCARET LİMİTED ŞİRKETİ'nin sahibi olduğunu iyi bilmeleri nedeniyle avanta düzeyinde para koparabilmek için büyük gayret gösterdiklerini, Mesut Bulut'un müvekkili AVUKAT Eyyüp Fırat Kuyurtar'ın yasaları asla önemsemeyerek sürekli olarak kendisini mahkûm ettirebilmek için, gayrimeşru, yasa dışı eylemlilikler içerisine girmekten zerre kadar ÇEKİNMEDİKLERİNİ beyan etmiştir!

GEREKÇE:

Dâvâ, 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 24. ve 25. maddelerine göre kişilik haklarına saldırının önlenmesi ve manevî tazminat talebine ilişkin olup, dâvâ dilekçesindeki iddialar, dâvâlıya 18/02/2014 tarihli celsede tek tek sorulmuş dâvâlı ilk 3 madde hâlinde belirtilen yazıların Milliyet Gazetesi'nden alındığını, 4,5,6,7,8,9 ve 10 numaralı yayınların kendisine ait olduğunu kabûl etmiştir. İddia edilen 17 Nisan 2013, 15 Temmuz 2013, 4 Nisan 2013, 23 Nisan 2013, 18 Mart 2013, 12 Mart 2013, 23 Nisan 2013, 16/12/2012, 10 Mayıs 2013, 26 Nisan 2013 ve 25 Nisan 2013 yazılarda "Dâvâcının düzeysiz ve hukuka aykırı metinler yazdığı, 'LİNÇ KAMPANYASI' düzenleyicinin avukatı, herhangi bir hukuk fakültesinde akademisyen olabilseydim, diploma vermek şöyle dursun, selam bile vermeye çekinirdim. Hukuktan anlamayan 'LİNÇ KAMPANYASI' düzenleyicinin sâdık avukatı anlamsız anlamsız üfürüyor" sözcükleri kullanılarak dâvâcının meslekî açıdan kötülendiği ve bu şekilde kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunun kabûlü gerektiği, bu nedenle de Türk Medenî Kanunu'nun 24. ve 25. maddeleri şartlarının gerçekleştiği, saldırının önlenmesine ve manevî tazminata karar vermek gerektiği, ancak MANEVÎ TAZMİNAT BAKIMINDAN TAYİN EDİLECEK MANEVÎ TAZMİNAT MİKTARININ BİR TARAF İÇİN MAL VARLIĞINDA AŞIRI EKSİLME, DİĞER TARAF İÇİN DE AŞIRI ARTMA OLMAYACAK ŞEKİLDE TAYİNİ GEREKTİĞİ,  buna göre de, emniyet araştırmasına göre, tarafların aylık kazançları dikkate alınarak, aşağıdaki kararın verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;

1 - Dâvâcının Türk Medenî Kanunu'nun 25. Maddesi gereğince talebi hakkında, dâvâlının İnternet ortamında dâvâcının kişilik haklarına saldırı mahiyetindeki eylemlerine son verilmesi hakkındaki talebinin kabûlüne ve dâvâlının İnternet ortamında dâvâcı hakkında dâvâcının kişilik haklarına saldırı mahiyetindeki eylemlerine son vermesine,

2 - Dâvâcının manevî tazminat talebinin kısmen kabûlüyle 8.000,00 TL manevî tazminatın dâvâ tarihi olan 23/07/2013 tarihinden itibaren yasal faiziyle dâvâlı taraftan alınarak dâvâcı tarafa verilmesine, fazlaya dâir taleplerin REDDİNE,

3 - Peşin alınan 853,90 TL harçtan alınması gereken 546,48 TL harcın mahsubu ile artan 289,42 harcın isteği hâlinde dâvâcı tarafa iadesine,

4 - Dâvâcı tarafın yapmış olduğu, 24,30 TL başvurma harcı, 546,48 TL peşin harçtan kalan, 110,80 TL posta masrafı olmak üzere toplam 681,58 TL yargılama giderinin kabûl ve red oranına göre hesaplanan 109,05 TL masrafın dâvâlı taraftan alınarak dâvâcı tarafa verilmesine, bakiyesinin dâvâcı taraf üzerinde bırakılmasına,

5 - Dâvâlının yapmış olduğu 8,00 TL yargılama giderinin kabûl ve ret oranına göre hesaplanan 6,72 TL masrafın dâvâcı taraftan alınarak dâvâlı tarafa verilmesine, bakiyesinin dâvâlı taraf üzerine bırakılmasına,

6 - Dâvâcı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden A.A.T.Ü.'ne göre hesaplanan 1.500,00 TL vekâlet ücretinin dâvâlı taraftan dâvâcı tarafa verilmesine,

Dâir, dâvâcı asil ile dâvâlı asilin yüzüne karşı, 6100 Sayılı Yasa'nın Geçici 3. Maddesi yollamasına göre, 1086 Sayılı Yasa'nın 432. Maddesi'ne göre, gerekçeli kararın taraflara tebliğinden itibaren 15 gün içerisinden YARGITAY'a temyizi kâbil olmak üzere, verilen karar açıkça okunup, usûlen anlatıldı. 22/05/2014

Kâtip 157011                                                                                          Hâkim 24781

27 Aralık 2011 Salı

"'Medeniyet!' dediğin tek dişi kalmış canavar?" diyen Mehmet Âkif'in 75. ölüm yıl dönümü için etkinlik yapan Türk Edebiyatı Vakfı'nın kafeteryasında İtalyan kahve "LAVAZZA" da satılıyor!

İki yüzlü davranışların egemen olduğu bir ülkede yaşamak, bana hep "yavşak" sözcüğünü çağrıştırıyor. Bu sabah evimden çıkıp, İstanbul Devlet Tiyatrosu reklâm kulesini işgâl eden "final dersanesi" afişinin hemen karşısındaki Türk Edebiyatı Vakfı'nın duvarında "Mehmet Âkif ve İstiklal Marşı" etkinliğinin afişini, bu afişin yanı başında bulunan ve Türk Edebiyatı Vakfı kafeteryası önündeki "LAVAZZA" marka İtalyan kahve satışı ilânını görünce, Mehmet Âkif Ersoy'un aşağıdaki dizelerini anımsadım.


Sosyalist Sanatçı Hilmi Bulunmaz


***


"Garb’ı afakını sarmışsa çelik zırhlı duvar;
Benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var.
Ulusun, korkma! Nasıl böyle bir imanı boğar,
'Medeniyyet!' dediğin tek dişi kalmış canavar!"


Bu kıtada Mehmet Âkif sömürgeci, saldırgan batıya çatmakta, medeniyet adı altındaki saldırgan tutumunu kınamaktadır:


"Batı ordularının en modern silahlarla, tank ve toplarla, tıpkı çelikten bir duvar gibi üzerimize yürümesi bizim için önemli değildir.Türk Milleti’nin öyle bir iman gücü, şehitlik inancı vardır ki, o imanlı göğüslerin her biri bir kale gibidir. Bu imanlı göğüsler karşısında en modern silahlar etkisiz kalır, hepsi yok olur, parçalanır.


Onların homurtuları, ulumaları da seni korkutmasın. Medeniyet maskesi takarak etrafa saldıran, zayıfları ezen ve sömüren bir canavar, bizim imanlı göğsümüze en ufak bir korku veremez. Zaten 'Medeniyet' adı altında yapılan bu vahşiliklerden sonra onun gerçek canavar yüzü ortaya çıkmıştır. O canavarın tek dişi kalmıştır, bize asla zarar veremez."

(Kaynak: Canım Ablama)

19 Ekim 2008 Pazar

Telekom, Cem Yılmaz'la soyuyor!...

Toplumsal konulara duyarlı tiyatrocu Polat İnangül'den bir e-posta geldi. Olduğu gibi yayınlıyoruz:


1 Kasım 2008 günü sabit telefonları susturuyoruz.


Bu demokratik hakkımızı kullanarak bizi soyanlara en azından bir gün bile olsa "dur" diyoruz. Bu postayı bütün tanıdıklarımıza gönderelim. Unutmamamız için tekrar bile gönderebiliriz. Tüketici koruma derneklerinin öncülüğünde 1 Kasım 2008'de sabit telefonlarla görüşme yapmıyoruz. Bir günlük bu protesto Telekom'a oldukça ağız bir ceza olacak. Bu postayı bir başka kişiye göndermeniz sadece 2 dakikanızı alır.

Ve bu 2 dakika bizlere çok şey kazandırır. Şimdiden teşekkürler.

Bir ev telefonundan 3.90 YTL'lik görüşme yapılıyor. Telefon faturasının toplam tutarı 19.25 YTL. Oy oy oy, bu ne?! Bu ne biliyor musunuz? Kış uykusuna, pardon kış uykusuna değil, koyun uykusuna yatırıldığımızın, aslında yattığımızın resmidir.

Sabit ücret: 10,43 Ytl.. Bu rakam; konuşsan da konuşmasan da faturana yansıtılıyor...

KDV matrahı: 14.54. Bu ne anlam taşıyor? Vallahi billahi bilmiyorum. Katma Değer Vergisi: 2.62 üsteki KDV ile alttaki sanki aynı biri; diğerinin kısaltılmış hali. Neden ikisi de kısaltılmış olarak yazılmamış. Yada ikisi de uzun hali ile yazılmamış. Özel İletişim Vergisi: 2.18. "Çeşitli Borçlar": ne olduğu bilinmiyor; ama her faturada var!

Toplam uyuma Parası: 19.25

Aslında Telekom fanikte. Çünkü vatandaş uyanıyor. Sabit telefonlar birer birer iptal ediliyor. Bu nedenle reklâmlara başlamış Telekom: Ama yılda 2 milyar dolar kâr yapıyormuş.

Şimdi ünlü komedyen, stand-up uzmanı, bu özelliğini halkı kandırmak için kullanıyor. Cem Yılmaz bu işten iyi para kazanmışa benziyor. (Yeni numarası 11811) Kontrol ettik, 118 den bilinmeyen bir numaranın öğrenilmesi için en az 60 saniye gerekiyor. Yani 8 kontör. Başka bir deyişle eski parayla dört milyon üç yüz yirmi bin TL. (4,32 YTL). Bir numara öğrenmek için Lübnanlı şirkete bu kadar para ödüyorsunuz. Türk Telekom Soygunu 118 ve 1ı3' e dikkat!..

Türkçe'de buna resmen soygun, hatta dolandırıcılık denir. Özel Türk Telekom Servisleri Servis Numarası ve kontör fiyatlarını okuyun da milletin nasıl gizlice soyulduğunu görün .

Bu numaralar 110, 112, 121, 122, 123, 124, 126, 154, 155, 156, 158' 'i ararsanız ücretsiz 113, 153, 163, 166, 169, 174, 175, 176, 179, 180, 181'i ararsanız 60 saniyede atacak bir kontör için 72.000TL .. (0,072 YTL)

185, 186, 187, 188, 189, 114, 117, 119, 130, 170, 171, 172, 173, 178, 182, 183, 184' 'u ararsaniz,15 saniye için 288.000 TL. (0,288)

Şimdi sıkı durun!.. 118' 'i ararsanız 8 saniyede bir atacak kontör icin tam 540,000 TL, ve 133'ü ararsanız 3.6 saniyede atacak bir kontör icin 1.200.000 TL. Dikkat ederseniz bilinmeyen numaraları aradığınızda dakikalarca bekletirler. Sürekli olarak banttan '"hatlarımız dolu bekleyin" talimatı verirler. Buna resmen dolandırıcılık denir. Türkiye''de bilinmeyen numaraları sormanın bu kadar pahalı olduğunu Kim biliyor? İnsanların bilgilenmek için kullandıkları ve dünyanın her yerinde bedava olan bu kamu yararına hatların fahiş fiyatlarda olması talimatını kim verdi?. Bu yazıdan sonra hala bilinmeyen numaraları aramak istiyorsanız cebinize dikkat edin.

Siz hala "alo" diyebiliyor musunuz? EKONOMIST dergisinde yayınlanan bilgilere göre Ev Telefonlarını Kapatma Zamanı geldi. Türk Telekom'un konusma ücreti/dakika 81.400 TL. oldu. GSM şirketlerinde bu rakam neredeyse benzer. 99.846 TL. Evden Cebi ariyorsanız ödeyeceğiniz 407.000 TL . Oysa GSM'den evi ararsanız dakikası 297.521 TL. Yeni patron getirdigi "Milli Güvenlik riski" yanında Türk Milleti'ni de "aptal" yerine koyuyor anlaşılan.

Lütfen protesto edin. Bu mesajı olabildiğince yayarak yeni fiyat politikasının bilinmesini sağlayın...

15 Ekim 2008 Çarşamba

“MİLLİ YARAR(SIZLIK) SİYASETİ”nin dökümü[1]


Temel Demirer


“Sahtekârlığın evrensel düzeyde
egemen olduğu dönemlerde,
gerçeği söylemek devrimci bir eylemdir.” [2]



Milliyetçilik hummasının dört bir yanı sarsıp/ savurduğu mevcut koordinatlarda “Milli Yarar”dan söz edip, köklü ve kapsamlı bir eleştiriyi dillendirmek kolay bir iş değil...

Ogünler’den Yasinler’e, Türütler’den Arifler’e olup bit(mey)enler hiç kimse için bir “sır” değil, değil mi?

Hem de Türkiye’de bir “Milli hakikât rejimi” söz konusuyken; “Devleti milletiyle bütünleştirmede, militarizm ve milliyetçilik” büyük prim yaparken; ve de insanlar(ımız)ın büyük bir çoğunluğu hâlâ Platon’un “mağara”sından çıkamamışlarken...

Platon’un -bildik- “mağara” benzetmesi şöyledir:

“Bazı insanlar karanlık bir mağarada, doğdukları günden beri mağaranın kapısına arkaları dönük olarak oturmaya mahkûmdurlar. Başlarını da arkaya çeviremeyen bu insanlar, mağaranın kapısından içeri giren ışığın aydınlattığı karşı duvarda, kapının önünden geçen başka insanların ve taşıdıkları şeylerin gölgelerini izlemektedirler. İçlerinden biri kurtulur ve dışarı çıkıp gölgelerin asıl kaynağını görür ve tekrar içeri girip gördüklerini anlatmaya başlar, ama içerdekileri, duvarda gördüklerinin zahiri olduğuna ve gerçeğin mağaranın dışında cereyan etmekte olduğuna inandırması imkânsızdır.”

Mağaraya zincirlenmiş insan, “milli hakikât rejimi”nin militarizm ve milliyetçiliğiyle devleti milletiyle bütünleştirilen insandır.

“Mağara”, giydirilmiş toplumsal önyargıları, “resmi ideolojik” dayatmayı simgeler.

Toplumun (“sürüleştirilmiş”) parçası kılınan insanlar, “resmi ideolojik” prangaların sınırlayıcı kalıpları, dogmaları, kuralları tarafından köleleştirilir.

Bunlar da özgürleşmeyi engeller...

“Kabaca” Platon’un “mağara” benzetmesiyle açıklanması mümkün olan milliyetçilik, nihayetinde “Hiçbir zaman mevcut olmamış ve hiçbir zaman olmayacak bir ‘geçmiş’...”[3] üzerinden kurgulanmış “muhayyel bir inşa”dır.

“Ulusal bilincin kökenleri”nde, burjuvaziye ait “pazar” (“yurt”) yatarken;[4] “Ulusun biçimini tarihsel ve ideolojik”[5] manipülasyonlar oluşturur.

Bu bağlamda, “Milletler ve milliyetçilik alanındaki ciddi tarihçilerin inançlı bir politik milliyetçi olamayacaklarını eklemeden geçmeyelim...

Renan’ın dediği gibi, ‘Tarihin yanlış yazılması bir millet olmanın parçasıdır’.

Tarihçiler meslekleri gereği bir milletin tarihini yanlış yazmamak veya en azından bu doğrultuda çaba harcamak zorundadırlar...”[6]

Devam edelim: “Milliyetçilik, milletle devleti eşitlemeye çalışan bir harekettir.”[7]

“Her din gibi, milliyetçilik de sadece iradeye değil; akla, muhayyileye ve duygulara da seslenmektedir. Akıl, spekülatif bir milliyetçilik teolojisi veya mitolojisi inşa eder. Muhayyileye, kişinin milliyetinin ezeli geçmişi ve ebedi geleceği etrafında gaybi bir alem kurar. Duygular hayr-ı mutlak, hafiz-i mutlak olan milli tanrının tefekküründe bir zevk, bir vecd uyandırır; onun rızasını kazanmaya iştiyak, nimetlerine şükran, ona karşı gelmekten korku; onun kudret ve hikmetinin ihatası karşısında bir huşu ve hürmet duyar; tabii ki duygular ferdi ve cemaat hâlindeki tapınmalarla ifade eder kendisini. Zira, milliyetçilik, yine her din gibi, sosyaldir ve başta gelen ayinleri, bütün topluluğun adına ve kurtuluşu için icra edilen cemaat hâlindeki ayinlerdir.”[8]

“Ulus devletlerde... sorunun kaynağı tektir. O da milliyetçiliktir. Ezenin de ezilenin de milliyetçiliği arasında ilkesel bir fark yoktur.”[9]

Ve “Milli Yarar” denilen şey de “ezenin de ezilenin de arasındaki bir farkın”; sınıfsal, ideolojik, kültürel, politik, toplumsal bağlamda “sıfırlanması”; yani “sınıfsız, imtiyazsız, kaynaşmış bir kitle” söylencelerinin toplumsal dokuya mal edilmesi girişimidir...

Egemen ideoloji tarafından giydirilmiş bir kimlik olarak, söz konusu girişimin ilk (ve en önemli) adımlarından birisi “muhayyel kuruluş”un “ideolojik harcı”dır...

Milliyetçilik nedir, neye yarar?

Benedict Anderson’un, “Her millette fiilen geçerli olan eşitsizlik ve sömürü ilişkileri ne olursa olsun, millet daima derin ve yatay bir yoldaşlık olarak tasarlanır,” saptamasının altını; “Milliyetçilik nedir/ neye yarar?” sorusunun asli yanıtı olarak özenle ve defalarca çizmekte büyük yarar görüyorum...

“Nedir/ neye yarar” mı? Sınıflı bir dünyada (ve toplumda) yanıt(lar) muhtelif...

Yukarıda işaret ettiklerimin ışığında yanıtım şu: “Milliyetçiliğin tarihle girift bir ilişkisi vardır. Genel olarak ulusun tarihine dair yorum/ hikâye üretimini teşvik eder.”[10]

“Milliyetçilik modern dünyadaki belki de en zorlayıcı kimlik mitidir ama muhtelif biçimler alır. Milli kimliğe dair mitlerin, siyasi topluluğun temeli olarak ülkeye/ toprağa ve soya (veya her ikisine de) atıfta bulunması manidardır ve bu konudaki farklılıklar ekseriyetle imal edilmiş olmakla birlikte, dünyanın pek çok yöresinde patlak veren çatışmaların ve istikrarsızlığın kaynaklarını oluşturur. En sert ve uzatmalı ‘milletlerarası’ çatışmaların çoğunun milli kimlik konusunda birbiriyle rekabet ve çekişme hâlinde bulunan iddia ve düşüncelerden kaynaklanması bir rastlantı değildir.” [11]

“Ulus inşasının can alıcı öğelerinden biri de, kendi topraklarını gerçekten kontrol edebilen işlevsel bir devlet aygıtının geliştirilmesidir...

Ulus inşasının ana politik öğeleri, ulus-devlete ilaveten, yüksek seviyede toplumsal seferberlik ve politik bütünleşmeyi kapsar. Devlet, sadece ulus inşasının en önemli araçlarından biri olan modern, ulus-devlet erdemiyle merkezi öğe olmakla kalmaz; aynı zamanda çoğu kısımda nihai sözü söyleyen aktördür.”[12]

“Millet, milliyet, ulus, ulusçuluk, milli oluş, milli benlik, millilik hâli gibi kavramsallaştırmaların ve içeriklerinde bulunan vatan, toprak, tarih, kültür, dil, din, kan bağı veya etnisite, gelenek, doğal çevre/ iklim, psikoloji vs yarattığı farklılıklar, mutlaka bir düşmanın sürekli olarak söylemde bulunmasını gerektirir.”[13]

“Milliyetçilik kökeni itibariyle ulusun kendinden çok, devleti yüceltmeye ve yükseltmeye yönelik bir siyasal ve ekonomik doktrin olarak belirmiştir. Çünkü ulus-devlet olgusu, yapışık ikizlerden devleti öne çıkarmakta ve ulus, ancak devletin inşaı paralelinde oluşabilmektedir. Daha açıkçası, ulus, türev bir inşadır...

Milliyetçilik ulus-devleti denetleyen sınıf veya sınıfların doktrinidir, onlardan hiçbirine özgü değildir...

Ulus-devletin yönetiminde ağırlığa sahip olan sınıf veya tabaka(lar), aynı zamanda o ulusun milliyetçiliğinin de taşıyıcısıdır(lar.)...”[14]

“Kendiliğinden varolan etnisite tarihin bir müdahil gücü değildir. Bu ‘kendiliğindenlik’in siyasi müdahale için yeniden üretilmesi gerekir. Adeta etnisite bir tarihsel özne olarak ‘çağırılmalı’dır. Bir etnik kimliğin tüm üyeleri aynı anda ‘kendileri için’ bir aydınlanma yaşamazlar; tıpkı daha sonra bahsedilecek milliyetçilikte olduğu gibi, entelektüel/ politik bir önder kadrosunun bu çağrıyı haklı/ meşru bir söylemle dile getirilmesi gerekir. Çağrının bayrağı altında saf tutanlar için artık etnisitenin ortak çıkarlarını tahakkuk ettirecek yegâne siyasi güç, o etnik kimliği paylaşanlar olur...”[15]

“Milliyetçilik iki tarafı olan bir bozuk para gibidir; biri siyasi, diğeri etnik. Milliyetçiliğin bu iki yönünü, biri ‘iyi’ diğeri ‘kötü’ olan iki ayrı milliyetçilik türüymüş gibi sunma teşebbüsleri olmuştur. Ancak bunlar yalnızca ideal modellerdir; gerçekte milliyetçilik, ağırlıkları değişebilse de, hem siyasi hem de etniktir. Millet olma fikri siyasi bir fikirdir ve siyasi bir unsur taşımayan hiçbir milliyetçilik yoktur. Fakat özü ise azaltılamaz bir biçimde etniktir. Aralarındaki bu ilişki, siyasi bir ruhun hayat verdiği etnik bir gövde şeklinde ifade edilebilir...

Milliyetçiliğin bu etnik gövdesini başaramamak şovenizme, ırkçılığa ve hatta faşizme yol açabilir...”[16]

“Milliyetçiliğin gücü, olağanüstü yeni durumlara uyarlanabilme yeteneğidir. Milliyetçilik halklara bir moral güç, özgüven, birlik duygusu verebilmektedir, ama bunun gibi bir egemenlik aracı olarak da iş görebilmektedir.”[17]

Şimdi burada durup, karşıt, “farklı” bir yanıta göz atalım:

Nevzat Kösoğlu’nun, “1970’li yılların Soğuk Savaş ortamında Türk ülkücülüğü, milli varlığı koruma hareketi olarak ve bir siyasi söylem içinde ortaya çıktı...”[18] diye tanımladığı (Türkçü) “Milliyetçilik,... Her şey Türklük için ve Türke göre’ ile ifadesini bulan görüştür.”[19]

Rüşeym hâlindeki Türkçülüğün, 31 Ocak 1911’de kurulan “Türk Yurdu Cemiyeti’nden Türk Ocağı’na” yönelen seyr-ü sefere müthiş dikkat etmek gerek; bu kilit önemdedir.[20] Alparslan Türkeş de, Sıkıyönetim Mahkemeleri’ndeki beyanatlarında, “Türk Ocakları”na müthiş bir önemin altını özenle çizer. [21]

Yani (milliyetçi bir söylemle) “X. yüzyıldan itibaren, yeni bir yurt arayışıyla örtüşen gaza ruhunun, Türk toplulukları için, fikir ve amel bakımından ortaya koyduğu ilk ayrım, gavur-Müslüman farklılığıdır. Böylece, dini mensubiyet en açık, keskin ve kuşatıcı kimlik olarak şuurlara hâkim olmuştur. Nesnel kimlik dediğimiz kültürel olgular, bu yeni imanla -Müslümanlıkla- yeni biçimler almakta, yeni Türk kimliği kesintisiz oluşmaktadır. Ve bu kimlik, en yakın olduğu, aynı dini paylaştığı topluluklardan da farklı oluşmaktadır.” [22]

Ermeni, [23] Pontus, Kürt icraatlarıyla Anadolu’yu homojenleştiren “Türk milliyetçiliği Batı’daki örneklerle karşılaştırıldığında ‘geç bir milliyetçilik’ olarak tanımlanabilir. İmparatorluğun son döneminde, daha çok doğrudan muhatap kaldığı, başta Balkan milliyetçiliği olmak üzere ‘karşı milliyetçilikler’den yoğun biçimde etkilenmiştir. Diğer bir önemli kaynak da, Sovyetler Birliği içindeki Türk unsurlar ve bu toplulukların aydın çevrelerinde gelişen Türkçü fikir akımlarıdır. 1930’lardan sonra bazı milliyetçi aydınların gelişmekte olan Alman ve İtalyan milliyetçiliğinden etkilendikleri de biliniyor.

Türk milliyetçiliğini besleyen kaynakların ve bu kaynakları harekete geçiren dinamiklerin özellikleri dolayısıyla, reaksiyoner ve savunmacı yönü çok baskındır”![24]

“Milli Tarih eğitimi”

“Kuruluşu mitoslaştırarak, Cumhuriyeti kutsallaştırmak, milliyetçi bir hamasettir,”[25] saptamasının da işaret ettiği üzere ulusun kuruluşu, belirleyici yanıyla da ideolojiktir; ve de facto olarak “milli tarih” ile “eğitimi”ni olmazsa olmaz kılar...

Evet, evet Voltaire’in, “Tarih kralların, generallerin çiftliği değil, ulusların tarlasıdır. Her ulus geçmişte bu tarlaya ne ekmişse, gelecekte onu biçer”; veya “Tarih, savaşlar öyküsünden ve kralların övgülerinden ibaret olmayıp, ancak insan akıl ve ruhunun tarihinden ibarettir,” saptamalarındaki hamasete de yansıdığı üzere; burjuva egemenliğin milliyetçi söylenceleriyle “Milli Yarar” yalanının beslenmesi için tarihin çarpıtılması kaçınılmazdır.

Örneğin 1928-1946 yılları arası resmi tarih ve yurt bilgisi ders kitaplarını incelediği çalışmasında İsmet Parlak’ın ulaştığı sonuçlardan biri şudur: “Bu üç ilke (milliyetçilik, laiklik ve devletçilik-y.n.) ders kitaplarında en çok dile getirilen ve açıklanan ilkeler olmakla birlikte, gerek milliyetçilik, gerek Türkçülük ve gerekse genel olarak milliyetçi temaların tüm erken cumhuriyet döneminde ve özellikle İnönü döneminde ağırlıklı olarak işlenmiş olması, erken cumhuriyet dönemindeki (...) ideolojik söylemin milliyetçi bir temelde kurulduğu’nu göstermektedir.[26]

Tek parti dönemi ders kitapları Türklüğü dünyada eşi benzeri olamayan başarıların ilk ve tek sahibi ve insanoğlunun o zamana kadar yaratmış olduğu hemen hemen bütün uygarlıkların müellifi olarak gösterecek kadar aklın sınırlarını zorluyordu. Bu kitaplar çocuklara “en asil ve yüksek insan tipini kendi ırkının temsil ettiğini, asırların yürüyüşünce beşeriyetin karanlık göklerinde müselsel medeniyet ufuklarının kendi ırkının zekâ ve kabiliyet elleriyle açıldığını” ve “dünyanın insan izi taşıyan her parçasında kendi ırkının zamanla silinmemiş ve silinmeyecek hâkimiyet ve hars damgası basılı olduğunu”[27] (söyleyerek) aşılıyorlardı.

Bilindiği üzere egemen resmi ideolojik eğitim, zorunlu ve kamusal niteliği dolayısıyla, toplum üzerinde belirleyici etkiye sahiptir. İlköğretim, temel bir siyasal ve toplumsal sosyalizasyon aracı, toplumsal değişimin gerçekleştirilmesindeki ana enstrümanlardan biri olarak kullanılagelmiş, ulus-devletin kuruluşu aşamasında kullanılan temel araçlardan biri olmuştur. Eğitim, Cumhuriyet kadroları tarafından da, modern Türkiye’nin yaratılmasındaki en önemli mekanizmalardan biri olarak görülmüştür.

Türkiye’de 1920’lerden bu yana kullanılan ilkokul ders kitaplarına bakıldığında göze çarpan ana noktalardan biri de, içlerinde militaristik referans noktaları ve söylemleri barındırmalarıdır.

Burada durup bir parantez ekleyelim: Söz konusu argümanlarla “Milli Tarih Eğitimi”nin inşa edildiği omurga, elbette Kemalizm ya da -yaygın anılışıyla- Atatürkçülüktür!

Bu öyle bir omurgadır ki, Batı Hıristiyan dünyasında “zaman”, nasıl İsa’nın doğumuyla başlıyorsa, “Milli Tarih Eğitimi” inşasının metinlerinde, Türkiye’deki zamanın da Atatürk’ün doğumuyla başladığını söylenir; bu eğitimin nesnesi kılınan çocuklar da ondan öncesini yok sayarlar!

Bir an düşünün: Banu Uzpeder’in ifadesiyle, “Hepimiz Atatürk’ü biraz acayip bulmadık mı çocukken? Atatürk tam olarak neydi? Allah gibi bir şey miydi? Bize attırılan nutuklarda ‘ulu önder’ diye bahsi geçen kişi, gerçek bir kişi miydi? Ölümsüzdü, ama ortada yoktu, bizi hep kolladığı konusunda bir bilgimiz vardı, ama bir yandan da kara tahtanın üstündeki o resimden sert sert bakmaktaydı. Peki biz onu seviyor muyduk? Bunu tam olarak bilmiyor bile olabilirdik, keza bizim ona karşı duyduğumuz, tam olarak ‘sevgi’yle açıklanamayabilirdi.”

Evet Bilgi Üniversitesi araştırma görevlilerinden Esra Elmas,[28] Cumhuriyet çocukları için gerekli olan Atatürk sevgisinin, neredeyse tüm derslerin içeriğine yansıtıldığını aktarıyor bize. Örneğin, Hayat Bilgisi dersinin on üç amaçtan oluşan genel amaçları arasında “Atatürk’ü tanıyabilme, Atatürk’ün Türk milleti için yaptıklarını bilme, Atatürk’ü sevme ve sayma”, üç ayrı amaç olarak belirtilmiş. Türkçe dersinde ise Atatürk öğrencilere “insanlık tarihinin en büyük fazilet örneği” olarak tanıtılıyor.

Çocuklara uygulanan anketten çıkan yüzdelik sonuçlar da oldukça etkileyici. “Atatürk’e dair tanımlar”da şu yüzdelik sonuçlar bulunuyor: “Borçlu olunan kişi”: Yüzde 85. “Kurtarıcı”: Yüzde 33.3. “Güneş ve ışık”: Yüzde 30. Kitapta, Atatürk’e karşı duyulan “borç” meselesinin üstünde çok durulması mânâlı.

İşte size çocukluktan “ergin”liğe “Milli Tarih Eğitimi”nin yol açtığı “sonuç”. İş böyle olunca da bugünün Türkiye’sinde milliyetçiliğin sadece bir-iki partinin ideolojisi olmadığına şaşırmamak gerekir. Söz konusu eğitim çevrenin de bütün partiler ve hepsinden önce de devletin kendisi baştan beri milliyetçidir.

Ayrıca, anayasasıyla kendisini “milliyetçi” olarak tanımlayan Türkiye Cumhuriyeti’nde evrensel/ci ideolojiler bile milliyetçilikle enfekte olmuştur. Örneğin, sosyalizm veya liberalizmle milliyetçilik ve Atatürkçülüğü bağdaştırmaya çalışanların hâlâ var olduğu gibi...

İş böyle olunca da “Milli Yarar”/ “Ulusal Çıkar” yaygaraları toplumsal gövdenin çok önemli bir bölümünü de kucaklayabilmektedir...

“Milli Yarar” için hatırlatmalar

Küreselleşme ile piyasalar tarafından denetlenen ve “Yeni Dünya Düzen(sizliğ)i” (“YDD”) diye anılan piyasa güdümlü bir dünyada yaşıyoruz. Piyasa kendi tanımlarını tüm dünya için genelleştiriyor. Emperyal tutkuları olan piyasa, elbette hiçbir gücün “hesap soramayacağı” bir güçtür. Buyurgan küresel tahakküm projeleri, uygulamaları, yerel anlamdaki tüm yaklaşımları, oluşumları marjinalleştiriyor...

Bunlar “doğru”; ama bu doğru “milliyetçiliği”, “milli yarar”/ “ulusal çıkar” yaygaralarının toplumsal gövdenin önemli bölümünü kucaklayıp, içermesini de dışlamıyor...

Tam tersine bu “karşıtmış gibi görünen iki eğilim” emperyalist-kapitalist vahşet koşullarında birbirlerini besliyor; tam da V. İ. Lenin’in “Marksizmin Bir Karikatürü Emperyalist Ekonomizm” başlıklı yapıtında ifade ettiği üzere...

Bunun altını bir kez daha çizerek ilerleyelim:

1-) Bilmiyor olamazsınız... Burjuva egemenlik dünyasında tabu kelimeler vardır, dile getirilince akan sular durur, bunların adına yapılanlar da artık sorgulanmaz. Her toplumun, cemaatin ve ulusun sorgulamadan kabul ettiği bu tabulardan güncel olanlarından biri de “milli yarar”/ “ulusal çıkar”dır. Bu tür bir “çıkarın” tanımını yapmak zor değildir: Uzun süreli olan, milletin bütününü ilgilendiren, kişilerin dar çıkarlarını aşan bir çıkardan söz edersiniz, olur biter. Ama bunu yapınca iki soru hep cevapsız kalır. Ulusal çıkarı saptama yetkisi kimin elindedir, bu hakkı nasıl elde etmiştir, kim vermiştir? İkinci soru ise şu: Hangi mantıkla bazı hayati toplumsal sorunlar ulusal çıkar sayılmıyor?

“Ulusal çıkar” lafı edildi mi, mutlaka bir bit yeniği vardır! Bu söz kıyaslamaları ve değerlendirmeleri engeller. Çünkü ulusal çıkarın sınıfsal “birimi” yoktur. Kıyaslama (ve değerlendirme) yapabilmek için sınıfsal ölçüler şarttır. Hani ilk okulda öğrenmiştik; armutla elmalar toplanamazdı ya!

Evet her ikisini ortak bir birime indirgersek, örneğin “meyve” dersek, ancak o zaman kıyaslar ve toplayabiliriz. Ulusal çıkar da öyle bir şey; yani egemen için kendini kendi olmaktan çıkartan bir dayatma yalanı...

2-) Burada bir parantez açalım: Milliyetçiliğin temel, kritik ve kurucu aksiyomu milletlerin ezeliliği ve ebediliğidir. Aynı şekilde milliyetçi paradigmaya göre devletlerin siyasi teşekkülleri, siyasi ifadeleri olan devletler de ezeli-ebedidir.

Milliyetçiliğin tahayyül ettiği “ezeli-ebedi millet” kurgusuna eklenmesi gereken bir ikinci yalan da “milletin çıkarının tek olması” fiksiyonudur. Yani milliyetçiliğe göre “millet” tek, mutlak ve tamamen bilinebilir ve bu bilinebilirliği “bilimsel” olarak saptanabilir bir çıkara sahiptir. Kısa vadeye yönelik ve belli konjonktürlere göre takınılan tavırlar kendi başlarına değer taşımaktan çok, bu kısa vadeli çıkarlar aslında daha büyük, daha kapsayıcı bir “genel çıkar”ı sağlamaya yönelik hamlelerden ibarettir. Kendilerinden ya da kendi değerlerinden çok belli bir vizyona hizmet ettikleri ölçüde anlamlıdırlar.

Ancak sormadan geçmeyelim:

- “Ulusal çıkar”ı kim (ve hangi sınıf) tanımlar?

- Mesela “milli çıkar” diyorlar. “Devlet sırrı” diyorlar. “Devlet aklı”, “hikmet-i hükümet”, “devletin âli çıkarları” diyorlar. Bunlar hep “milli yarar” alt başlığında sunuluyor. İyi de “milli yarar” söz konusu olunca asıl olan doğru mudur yoksa “ulusal çıkar” mı?

- Veya somut bir gerçek karşısında doğru olanı mı söylemeliyiz, yoksa “ulusal çıkar”a uygun olanı mı?’

- Sınıflı/ sömürücü bir dünyada “ulusal çıkar” kavramı her kapıyı açan tılsımlı bir anahtar olabilir mi?

3-) Yine devam edelim: Ulus-devletler herkesin paylaşabileceği ortak bir kültür ve siyaset ortamı oluşturamadıkları için, farklı hayat tarzlarının, dil/ kültür biçimlerinin bir arada yaşamasına izin vermedikleri için; egemen olan etnik unsurun üstün ve özel niteliklere sahip olduğunu iddia ettikleri için egemen etnik/ ideolojik dili/ kültürü, farklı etnik unsurlara bir tahakküm aracı olarak dayattığı için; insani/ ahlâki/ vicdani değerlere bağlı olmak yerine, ulusal çıkara dayalı yaklaşımları vazgeçilmez saydığı için yıkıcı ayrımcılıklar icat ediyor, yıkıcı ayrımcılıklara hayat veriyor. Her toplum bünyesinde barındırdığı farklı unsurlarla üzerinde uzlaşabileceği ölçütler, tanımlar, değerler bulabilir. Yıkıcı ayrımcılıklar hangi toplumda olursa olsun, ahlâki/ insani/ vicdani sınırları hiçe sayarak, tahrip ederek, dehşet uyandıran bir zeminde ilerliyor.

4-) Bu iç politikadan dış politikaya dek böyle...

“Milli çıkar” ilk bakışta bir dış politika kavramı. Ama öyle değil!

Burjuva egemenlik açısından dış politika asla yalnızca “dış” politika değildir; “iç politika”yı kurucu, denetleyici ve meşrulaştırıcı çok önemli işlevleri de vardır. Yani, gerçek bir iktidar alanı ve aracıdır. Bu nedenle dış politika söylemlerini ve politikalarını ‘tartışılmaz hakikâtler’ olarak görmek yanlış olur. “Milli dava” ve “ulusal çıkar” gibi “kuşatıcı” ve “tartışma ötesi” gibi görülen kavramlar genellikle bu iktidar alanını ve aracını sorgulamamızı engeller. İşte tam da bu nedenle dış politika, toplumdan kaçırılan, gizlenen ve hatta toplumu disipline etmede kullanılan mükemmel bir araçtır.

5-) Milliyetçilik için, tam da buraya kadar işaret edilenler açısından, Hitler’in Milli Eğitim ve Propaganda Bakanı Dr. J. Göbels’in ifadesiyle “Yalan söyleyin, mutlaka inanan çıkar!”

Nasıl mı?

Tarihte, sömürücü sınıflar için, halk kitlelerinin aldatılması, kandırılması, yanlış bilgilendirilmesi, kendi çıkarlarına uygun olarak yönlendirilmesi, hemen her zaman “devlet yönetme sanatı” olarak sunulmuştur. Ve milliyetçilikte söz konusu “yönetme sanatı”nın modern versiyonlarından birisidir...

6-) Bunun içindir ki ne düzeyde olursa olsun demokrasi ile milliyetçilik yan yana olmaz ve anılamaz...

Örneğin Türkiye’de “ulus-devlet” korumak ile toplumsal hayatı demokratikleştirmek, taban tabana zıttır!

Çünkü milliyetçilik, kimliğin sadece “milli” olduğunu söylerler, varsayar. Bu da, özü itibariyle baskıcı ve anti-demokratik olmak anlamı taşır. Başka türlüsü de mümkün değildir.

Bu çerçevede önemli olan demokrasi ve farklılık değil, tam tersine “bizim millet”e özgü kabul edilen her şeyi tartışmasız ve eleştirisiz benimsemek/ benimsetmektir!

Ancak dikkat, söz konusu duruş, “bizim millet”in dışında kalan herkese ve her şeye, gereğinde onulmaz düşmanlığa da varabilir. Yani milliyetçilik, “milli çıkar”dan başka bir ilke tanımadığı için, ötekinin inkârı üzerinde yükselir.

7-) Söz konusu kapsamda “Milli Yarar” siyasetinin taşıyıcısı olarak milliyetçiliği bir tür “öteki”leştiren, durmadan “öteki” üreten ve “öteki”siz olması mümkün olmayan “toplumsallaşmış narsisizm” olarak da niteleyebiliriz...

Bu tür bir narsizm için tüm kavgalar “ben” ve “öteki” arasındadır. “Biz” ve “ötekiler” ayrıştırması da aslında “ben” ve “öteki”nin türevidir. En temelde “ben” ayrımından başlar, ben merkezli, -bir başka deyişle- bencil-ce-dir. “İnsanları benzer kılan, her insanın içinde bir öteki figürü taşıdığı gerçeğidir,” der Hannah Arendt...

8-) Bunun için “milli yarar” söyleminin, gerçeğe karşı resmi (yalanlara) tezlere ihtiyacı vardır.

Resmi tezlerin hemen tamamı, asla bir tartışma olmaksızın, sadece koyu bir milliyetçiliğin ürünü oldukları için “milli”dirler!

Bu tezler konuya ilişkin gerçeklerin, olguların tam ve nesnel bir tanımı temelinde kurgulanmış olmayıp tam aksine bir “milli çıkar” tespitine dayalı olarak gerçeklerin, olguların ya eksik, ya çarpıtılmış ya da tamamen yok sayılması, inkârı üzerine inşa edilmiş şeylerdir genellikle.

Örnekler hemen hemen tüm resmi tezleri kapsayacak kadar genişletilebilir. Eleştirilmesi vatana ihanet sayılan irili ufaklı resmi tezlerden bazılarını hatırlatalım isterseniz. Örneğin 6-7 Eylül olaylarına ilişkin resmi tez, Yunanlıların Atatürk’ün Selanik’teki evini bombaladıkları, halkımızın da bunu duyunca galeyana geldiği yolunda idi ilkin. Evi bombalayanın görevli bir MİT ajanı olduğu ortaya çıktığında ve yakalandığında bu gerçeği halktan gizlendi; galeyana gelen halkın da “komünistler”ce yönlendirildiği söylendi iç ve dış kamuoyuna! “Milli Yarar” bunu gerektiriyordu!
6-7 Eylül’den sonra Türkiye’de yaşayan gayrimüslimler için artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. 6-7 Eylül’de sadece Rumlar değil aynı zamanda Ermeniler, Yahudiler ve Beyaz Ruslar da saldırılara maruz kalmıştı. Cumhuriyet ile birlikte yaşanan 1923 Türk-Yunan Nüfus Mübadelesi, 1934 Trakya Olayları, 1941 Amele Taburları, 1942 Varlık Vergisi’nin izleri henüz taze iken bu kez derin bir yara daha açılacaktı. Rumların büyük bir bölümü önce 1955’te, sonra 1964, 1974 ve 1981’de ülkeyi terk edecekti...

O dönemde Özel Harp Birimi’nde görevli bir subay olan Orgeneral Sabri Yirmibeşoğlu, 1991’de gazeteci Fatih Güllapoğlu’na verdiği röportajda: “6-7 Eylül’de bir Özel Harp işidir ve iyi bir örgütlenmeydi. Amacına ulaştı. Sorarım size bu muhteşem örgütlenme değil miydi?” diyerek olayın karanlıkta kalan yanına dikkat çeker. 27 Mayıs Yassıada Mahkemeleri’nde DP yöneticileri, 6-7 Eylül Olayları’nı tertiplemekten suçlu bulunur![29]

“Milli yarar” söyleminin, gerçeğe karşı resmi (yalanlara) tezlere olan vazgeçilemez ihtiyacından söz ediyorduk değil mi?

“Kürt Sorunu” ile ilgili resmi tez 1990’ların ortalarına kadar, Kürt sözcüğünün bile yasak, tabu olması üzerine kurulu değil miydi?

Şimdilerde 1915 tehciri, “Ermeni sorunu” üzerine resmi tez de aynı mantık, aynı yaklaşım doğrultusunda kurgulanıyor!

“Gerekçe” hep aynı: “Milli Yarar”!

9-) “Milli çıkar” deyip geçmemek gerek...

Otoriter eğilimlerin geçer akçe olduğu toplumsal yapı ve kültürlerde, “milli çıkar” ve benzeri total kavramlar belirgin bir ağırlığa sahiptir. Bu tip kültürlerde, “devlet” ve “millet” gibi soyut kolektif yapıntılarla ilintilendirilen herhangi bir menfaat veya değer, bireysel menfaat ve değerlere karşı öncelikli ve üstün bir konumdadır. Bu nedenle de herkesten, önüne “milli” ibaresi getirilmiş çıkara ters düşmeyecek davranışlarda bulunması; bütün eylem, işlem ve düşüncelerinde bu çıkara paralel hareket etmesi beklenir.

Bu noktada aslolan “milli çıkar”, “devlet menfaati” vb. cerbezeli kavramların üzerindeki cilayı silmek ve “milli yarar”ın ne olduğunu kitlelere yansıtmaktır!

11) O hâlde nedir “milli yarar”/ “ulusal çıkar”?

Ulusal çıkarları savunmak neymiş? Söyler misiniz?

Yıllar yılı Kürt yok, Türk var demek mi? Kürtçe konuşulmasını bile yasaklamak mı? Hem Türkiye Cumhuriyeti’nin eşit vatandaşlığından söz edip, hem demokrasi şarkıları söyleyip, hem de Kürtlerin kimliğini inkâr etmek mi?

Bu mu ulusal çıkar?

Ya da Kürt diyeni hapse atmak mı, ulusal çıkarları savunmak? Kürt dedi diye, Kürdistan dedi diye, hem “fikir suçu”ndan hapse atıp, baskı altında tutmak mı? Bir zamanlar Kürtçe isim konulmasını yasaklamak mı? Kürtçe yer isimlerini kanun zoruyla değiştirmek mi?

Neymiş ulusal çıkar? Susurluk’la Şemdinli mi?

Neymiş ulusal çıkarlar? Alevileri yok saymak mı? Tarihimizin çirkin, kepaze sayfalarını yok saymak mı? Yok saymakla yok olmadılar.

Tam tersine...

Hepsi varlığını koruyor. Ulusal çıkarları korumak böyle mi oluyor?

1912 Anadolu’sunda Hıristiyanların genel nüfus içindeki oranı yüzde 20 iken, 15 yıl sonra yani 1927’de bu oran yüzde 2.64’e düşürüldüğü[30] Anadolu’dan alın bir örnek daha:

1915 Ermeni tehciri...

Yıllar yılı yok saymadık mı bunu da?

Yok edebildik mi?.. Hayır.

Dünya alemi ikna edilebildi mi? Hayır! Türkiye resmi tezleri kim savunabilir ki?

Ulusal çıkarları savunmak bu mu?

Şimdilerde “Sorunu tarihçilere bırakalım!” diyoruz.

İyi, güzel.

Ama ille de bizim gibi düşünen tarihçiler istiyoruz. Farklı sese tahammül edemiyoruz. Vatan hainliği, Türk düşmanlığı suçlamalarıyla yeri göğü inletiyoruz.

Söyleyin. Ulusal çıkarları savunmak neymiş? Söyler misiniz?

Ulusal çıkarların savunulması mıydı, bu topraklarda yazarı çizeri mahkeme kapılarında, hapishanelerde inim inim inletmek?

İşkence yapmak? Bok yedirmek?

Bunlar ulusal çıkarların gereği olarak mı yapıldı?

Ulusal çıkarların gereği miydi, iti ite kırdırma politikaları?

Eli sopalı adamların sokağa çıkmaları mıydı, ulusal çıkarların korunması? Yoksa Kahramanmaraş, Çorum, Madımak katliamları mıydı ulusal çıkarların korunması?

Bu kadarı yeter mi? Yeter de, bir örnek de “Bu topraklarda Bizanslılar da yaşamıştır. ‘Bizans bizim değil’ diyemezsiniz,”[31] diyen Kültür ve Turizm eski Bakanı Koç’dan...

Dikkat: Bizans bizimmiş!

Milliyetçilik eleştirisinde bir iki satır

Milliyetçi tarihçiliğin başlıca özelliklerinden bir diğeri, ulusun tarihinin yalnızca ulusun özellikleriyle açıklanmasıdır. Bu yöntem, ulusun varoluş süreçlerinde rol oynayan toplam toplumsal ve tarihsel koşullar yerine, ulusun ancak ideolojik bir soyutlamayla elde edilebilecek genel özellikleri temel alır.

Milliyetçi tarihçiliğin bir başka karakteristiği, ulusun tarihini insanlığın tarihine özdeşlemektir. Böylece, hem ulusun “tarihin başlangıcından beri bulunduğu” ideolojisine, hem de şoven propagandaya malzeme sağlanır. Türk milliyetçi tarihçiliği, “tarihten önce vardık, tarihten sonra olacağız” şeklinde ifade edilen sloganı “kanıtlanmış bilimsel bir gerçek” hâlinde sunmak için, uzun zaman çaba göstermiştir. “Tarihten önce var olmak”, insandan da önce olmak anlamına gelir. Yüzeysel bir bakışla bile saçma görünecek bu iddia, milliyetçi bakış açısından tartışılmaz bir hakikât değeri kazanmıştır. Böylece tarihsel materyalizmin “tarih insanla başlamıştır” şeklindeki tezi, milliyetçi tarihçinin elinde, önce “tarih bizim ulusumuzla başlamıştır” biçimini alır, sonra buradan hareketle, bu çarpık mantığın sonucuna ulaşılır: “ilk insan bizim ulusumuzdandır.”

Ya da “Türk ırkı anayurtlarında, yüksek kültür mertebesine varırken, Avrupa, tamamen vahşi ve tamamen cahil bir hayat yaşıyordu,”[32] demektir milliyetçilik...

Ancak aynı iddia, tersine çevrilmiş hâliyle, Kürt milliyetçi tarihçileri tarafından da ileri sürülmektedir:

“İnsanlığı ilk kez mağara hayatından kurtaran, emekleyen çocuğu ellerinden tutup yürüten, uygarca bir yaşamın koşullarını tarihte ilk kez oluşturan, Sümerler ve Kürt halkı olmuştur.”[33]

Bu da, Türk milliyetçi tarihçilerine özgü kof böbürlenmenin tersine çevrilmiş hâlidir.

Türk milliyetçiliği

Türk milliyetçiliğinin kavramak için oluşum tarihine göz atmak “olmazsa olmaz” bir zorunluluktur. Bu da bir hayli gerilere gitmeyi gerektirir.

Bilindiği üzere, 1913 Bab-ı Âli Baskını ile iktidarı ele geçiren İttihat ve Terakki Cemiyeti, başta üç lideri olmak üzere çoğunluğu Balkan kökenli ve yaşları 30-35 arası değişen bir örgütlenme idi. Kayıp topraklardan gelmiş ve Anadolu’ya nazaran imparatorluğun daha “Batılı” ve “laik” ortamını solumuş, başta Bulgar komitacıları olmak üzere “gerilla” savaşlarının içerisinde “ötekileştirilmiş” bu grup 1912 yılında cemiyet merkezini Selanik’ten İstanbul’a taşıdı. Bu tarih Selanik’in Yunan Krallığı tarafından ele geçirilmesi tarihidir. Söz konusu taşınma sadece merkez teşkilâtının değil; siyasi ve askeri tüm örgüt yelpazesinin (içinde illegal sert çekirdek kadronun “fedailer”, “Teşkilât-ı Mahsusa” ve yarı bağımsız “çeteler”in de bulunduğu) ve sayıları yüzbinleri bulan bir “göçmen” kütlenin de taşınmasıdır. Üstelik, devletin bölgedeki askeri ve idari ekibi de, ki çoğunluğu da ittihatçıdır, Anadolu’ya taşınır. Ama her şeyden önemlisi, deneyimlerinin yanısıra “korku” ve “intikam” duyguları da beraberlerinde Anadolu’ya nakledilir. Anti-Rum ve anti-Hıristiyan duyguların hâkim olduğu bu kayıp toprakların göçmen çocukları, Anadolu’nun aynı kaderi paylaşmaması için, Birinci Dünya Savaşı’nın da sunduğu olanaklardan da yararlanarak, “Müslümanlaştırma ve Türkleştirme” amaçlı nüfus politikasını sahneye koyarlar.

Bunların ışığında, “Ulus inşasının düşünsel temelini oluşturan kimliğin yaratılması” bağlamında Türkiye’de “Resmi Tarih”, “Sermayenin Türkleştirilmesi” hikâyesinden başka bir şey değildir.[34]

Tam da burada çok “anlamlı” bir örnek olarak Halaçoğlu olayına dikkatleri çekebiliriz...

Evet, evet Ogünler’den Yasinler’e, Türütler’den Arifler’e olup bit(mey)enler, tarihin de kanıtladığı üzere bir “tesadüf” değildir, değil mi?

Duymamış ya da hatırlamıyor olamazsınız!

MHP kurultayında sahneyi bozkurt işaretiyle selamlayan İsmail Türüt, daha önce çete lideri Sedat Peker için “Reis” adlı bir şarkı yapan kişidir; Ozan Arif’se 12 Eylül öncesi ülkücü gecelerin vazgeçilmez ismiydi!

Evet, evet Hrant Dink’in katil ve azmettiricilerini öven “Plan yapmayın plan” adlı türkünün söz yazarı Arif Şirin aynı zamanda Malatya’daki misyoner cinayetleriyle ilgili “Müslüman mahallesinde salyangoz satarız diyorlar. Ulan satamazsın, o salyangozu alıp münasip bir yerine sokarlar adamın” diyen[35] ülkücü bir “ozan”dır!

Dahası var; bitmedi!

Daha önce Dink cinayeti davasında bir avukata “Canınız cehenneme, Ermenistan’a gidin” demesiyle tanınan katil zanlılarından Yasin Hayal’in avukatı Fuat Turgut da, -müvekkili gibi konuşup,- “Orhannes Pamukyan’a ben de ‘Akıllı ol, devletine milletine iftira atma’ diyorum,” diye haykırdı...

Hayal’in avukatı Turgut, Dink cinayeti zanlılarını öven, İsmail Türüt’ün söylediği, Arif Şirin’in (yani “Ozan” Arif’in) sözlerini yazdığı “Plan Yapmayın Plan’ türküsüne de tam destek verdiğini açıkladı![36]

Hayır, hayır ne Şirin’in, ne Türüt’ün, ne de Turgut’un tutumları TCK 301 kapsamına girmeyeceği gibi, TCK 301’i de pekiştirir...

“Sonuç” (mu?)

Soru(n)larla malûl bir alanı(mızı) oluşturan milliyetçilik (ve “milli yarar”) konusunda daha çok çalışmak, eleştirmek, açıklamak ve sınıfsal gerçekleri yığınlara maletmek zorundayız...

Bu hem zor, hem de kolay!

“Zor” çünkü, burjuva ideolojisine karşı mücadelede zaaflarımız söz konusu! “Kolay” çünkü, her şey en “ama”sız/“fakat”sızından orta yerde; ve işte iki örnek!

İlki: “Gazeteye bakıyorum, Malatya ile Elazığ’ın takımları arasında futbol maçı olmuş (‘futbol’dan başka ne olabilir zaten?). Maçta, ‘Ermeni Malatya’ diye slogan atılmış ve kavga çıkmış (başka ne çıkabilirdi?). ‘İki Elazığspor taraftarı atılan taşlarla’ yaralanmış. Daha bir yığın vahşet olayı, eşya tahribatı vb. Haberin verilişine göre olayı başlatan ve başından sonuna etkin davranan, Elazığlılar. Bu da tuhaf, çünkü adamlar deplasmanda. Malatya ise öyle Ermeni filan olmadığını, daha geçenlerde, Hıristiyan boğazlayarak kanıtlamış. (...)

İki kent halkı birbirlerine ‘Ermeni’ diye bağırıp taşa tutacak ve bu ülkede Ermeni azınlık huzur içinde yaşayacak. 2007 yılında bunların olduğu toplumda 1915’te ne olduğunu tartışacağız, ayrıca”![37]

Diğeri de: “Şu ‘iğne’ ve ‘çuvaldız’ üstüne bir atasözü vardır, çok doğrudur. Bütün dünyada geçerli olan çok genel bir eğilimi anlatır. Başkasında kusur bulup bunu eleştirmeye, bununla alay etmeye, böyle şeyler yapmaya çok yatkınızdır...

1 Eylül 2007 Cumartesi: birkaç gazetede Bulgaristan’dan fotoğraflı bir haber var. Milliyetçi-ırkçı Bulgarlar Osmanlı’dan kalma bir çeşmeyi balyozlarla parçalıyorlar. Çirkin, iğrenç bir olay. Elbet tam aynı şey değil, ama tarihi bir eseri parçalayan kişilere, can alan kişilere yakın diyebilecek kadar tepki duyarım. O çeşme yalnız Osmanlı da değil, artık bütün insanlığın malı. Nasıl bir ideolojidir ki, adamın eline balyozu tutuşturup çeşme yıkmaya gönderir?

Fener’de ünlü Bulgar Kilisesi vardır. Demirden yapılma. Birçok ilginç hikâyesi var. Çok da güzel. Bunun bahçesinde metropolitlerin mezarları bulunuyordu. Başlarında melek heykelleri, falan. Derken, Bulgaristan’da malum Türk baskısı başladı. Kilisenin bahçesindeki heykellerin başları, kolları, meleklerin kanatları koptu. Heykeller şimdi binanın içinde, bizim ‘milli hislerimiz’den korunmak üzere. Biliyorum, birileri hemen ‘Önce onlar yaptı’ diye ortaya atılır. Bu gibi Vandalizmlerin öncesi, sonrası olmaz. Onun önce yapmış olması, benim bir sanat eserini imha etmemi haklı göstermez...

Son haber, gene Bulgaristan’dan; 4 Ağustos tarihli Milliyet, orada bir partinin ‘Bulgaristan Bulgarlarındır’ diye slogan attıklarını yazıyor. Irkçı bir partiymiş bu. Biz de bunu yapanları AB’ye şikâyet etmişiz. Bu da doğru. Çok ilkel bir slogan. Kökeni de Makedonya’nın VMRO’su (Bulgaristan’daki onlar da olabilir).

Tabii bu aynı zamanda Hürriyet’in, logosunun altındaki sloganı. Ne tuhaf rastlantılar, değil mi?”[38]

Devam ediyorum: “Yavru Vatan Kıbrıs” teraneleriyle “sarsılanlar”a, kim bilir belki üzerinde “düşünürler (mi?)” diye somut bir örnek daha nakledeyim:

“İstanbul’da ölen yakınlarını Diyarbakır’daki Ermeni Mezarlığı’na gömmeye giden bir grup Ermeni, mahalleden bazı kişilerin kışkırtması sonucu çocuklar tarafından taşlandı.

İstanbul’dan Diyarbakır’a giden bir grup Ermeni, eski hâl yakınlarındaki Hıristiyan Mezarlığı’nı ziyaret etmek istedi. Ancak bu sırada kimliği belirsiz kişilerin kışkırtması üzerine 100. Yıl İlköğretim Okulu öğrencileri, Ermenilere küfrederek taşlarla saldırdı.

Yaklaşık 58 yıldır aile olarak Ermeni Mezarlığı’nın bekçiliğini yaptıklarını ifade eden Özgüner İlkılıç, ‘Saldırıya uğrayan Ermeniler, İstanbul’da bir kadının ‘Ben ölünce beni kocamın yanına gömün’ vasiyeti üzerine geldiler. Burada öncelikle mezarlıkları ziyaret ettiler. Bunu gören çevre sakinleri ve okul öğrencileri küfürle ve taşlarla saldırmaya başladı’ dedi”![39]

Diyeceklerimi “tamamlıyorum”!

Cumhuriyet Forumu’nun internetteki “Ahbarik Hrant ve Ermeni Meselesi” tartışmalarında (sevgili eşim/ yoldaşım Sibel Özbudun’la birlikte) ismi zikredilen(lerden) birisi olarak ben de (Şahin her kimse?! onun tarafından) “vatan haini” ilan edilenlerdenim... “Ermeni olmadığı(zı)” öğrenen o zat (Şahin her kimse?!), “Ermeni değiller ne demek? Ermeni olsalar ne olur olmasalar ne olur? Ülkeyi içten vurmak için Ermenilerden daha Ermeni olanlardan kork!”[40] diye ekliyor...

Cumhuriyet forumunda hızını alamayan(lar)a ne demeli?

Şahin ya da “Şahinler”; “azız” ve “elbette azınlıkta olacağız”!

Bunun içindir ki, topraklarında taşlananlarla birlikte olacağız!

Sonra “milliyetçi olmamayı” (ve sonuçları her ne ise bunları da) göze alanlardan olarak taşlanmayı, prangalanmayı, kurşunlanmayı da göze alacağız”!

Onların suratına bir kez daha Komünist ozan Nâzım Hikmet’in “Vatan Haini” şiirini haykıracağız...

Dememiz odur ki adına Türkiye denilen Anadolu’da, 2007 yılında kaleme aldığımız bu yazının tek ve samimi muradı “Milliyetçilik mağarasından çıkmayı” önermektir!

Son sözü Terentius’a bırakıyorum...

“Yapmaya alıştırdığımız işlerden binde biri bile kendimizle doğrudan doğruya ilgili değil. Bakarsınız bir adam canını dişine takmış, kurşun yağmuru altında, yıkık bir kale duvarına tırmanıyor bütün hıncıyla; bir başkası karşı tarafta, kan revan içinde, aç susuz savunuyor o kaleyi ölesiye: Kendileri için mi gösteriyorlar bu yararlığı? Uğrunda ölecekleri ve hiç görmedikleri insan belki o sırada kılını kıpırdatmadan keyif sürmektedir.”

“Milli Yarar(sızlık)” işte böyle bir şey... Bizim olmayan, bize düşman olan için ölmek...

4 Ekim 2007 10:03:42, Ankara.

Notlar

[1] 7 Ekim 2007 tarihinde Antep’te Çoban Ateşi Gazetesi’nin, Fikret Başkaya ile Sinan Çiftyürek’in de katılımıyla düzenlediği “... ‘Milli Yarar’ Siyaseti ve Halklar” başlıklı panelde yapılan konuşma... Kaldıraç, No:93, Ekim 2008…
[2] George Orwell.
[3] Jacques Derrida, Marges de la Philosophie, Paris, 1972, s.72.
[4] Benedict Anderson, Hayali Cemaatler-Milliyetçiliğin Kökleri ve Yayılması, çev: İskender Savaşır, Metis Yay., 2. Baskı, 1995, s.52-62.
[5] Etienne Balibar-Immanuel Wallerstein, Irk Ulus Sınıf-Belirsiz Kimlikler, çev: Nazlı Ökten, Metis Yay., 2. Baskı, 1995 içinde Etienne Balibar , “Ulus Biçimi: Tarih ve İdeoloji”, s.109-133.
[6] E. J. Hobsbawm, 1780’den Günümüze Milletler ve Milliyetçilik: “Program, Mit, Gerçeklik”, çev: Osman Akınhay, Ayrıntı Yay., 1993, s.27.
[7] Anthony D. Smith, Küreselleşme Çağında Milliyetçilik, çev: Derya Kömürcü, Everest Yay., 2002, s.125.
[8] Carlton J. H. Hayes, Milliyetçilik: Bir Din, çev: Murat Çiftkaya, İz Yay., 1995, s.228.
[9] Mete Çubukçu, “Kimlik Politikaları Yetmez”, Radikal Kitap, Yıl:6, No:337, 31 Ağustos 2007, s.24-25.
[10] Craig Calhoun, Milliyetçilik, çev: Bilgen Sütçüoğlu, İstanbul Bilgi Üniversitesi Yay.:167, 2007, s.71.
[11] Anthony D. Smith, Milli Kimlik, çev: Bahadır Sina Şener, İletişim Yay., 1994, s.9.
[12] Ulus İnşası, editör: Jochen Hippler, çev: Algan Sezgintüredi-Burhan Şaylı, Versus Yay., 2007 içinde Jochen Hippler, “Şiddetli Anlaşmazlıklar, Anlaşmazlıklardan Kaçınma ve Ulus İnşası: Terminolojik ve Politik Konseptler”, s.14-15.
[13] Büşra Ersanlı Behar, “Milliyetçilik Teorileri; Avrasya’da Siyaset ve ‘İlişkiler’...”, Türkiye Günlüğü Dergisi, No:50, Mart-Nisan 1998, s.14.
[14] Mehmet Ali Kılıçbay, “Milliyetçiliğin Kimyası”, Türkiye Günlüğü Dergisi, No:50, Mart-Nisan 1998, s.58-59.
[15] M. Naci Bostancı, “Etnisite, Modernizm ve Milliyetçilik”, Türkiye Günlüğü Dergisi, No:50, Mart-Nisan 1998, s.41.
[16] Anthony D. Smith, “Milliyetçilik ve Kültürel Kimlik”, Türkiye Günlüğü Dergisi, No:50, Mart-Nisan 1998, s.112.
[17] Sinan Özbek, Irkçılık, Bulut Yay., 2003, s.117.
[18] Nevzat Kösoğlu, “Türk Ülkücülüğü”, Türkiye Günlüğü Dergisi, No:50, Mart-Nisan 1998, s.144.
[19] Alparslan Türkeş, Ahlâkçılık, 9 Işık Yayınevi, 1977, s.7-8.
[20] Hüseyin Sadoğlu, Türkiye’de Ulusçuluk ve Dil Politikaları, İstanbul Bilgi Üniversitesi Yay.:44, 2003, s.153-168.
[21] Alparslan Türkeş, MHP ve Ülkücü Kuruluşlar Davası Sorgu, Mayaş Yay., 1982, s.72-73.
[22] Nevzat Kösoğlu, Türk Kimliği ve Türk Dünyası, Ötüken Yay., 1996, s.100.
[23] “Osmanlı vakanüvislerinin ‘şenlendirme’ olarak isimlendirdikleri göçürme hareketleri imparatorluğun son dönemine kadar sürmüş ve ulusal hareketler doğduktan sonra da ayrılıkçı potansiyel taşıyan bazı din ve etni gruplarını cezalandırma ve nötralize etme biçimlerine dönüşmüştür. 1915 ‘Ermeni Tehciri’ bu yöndeki Osmanlı operasyonlarının kuşkusuz sonuncu ve en dramatik halkasıdır.” (Taner Timur, “XIII. Yüzyıldan XX. Yüzyıla Osmanlı Tarihinde Göç Olgusu”, Toplumsal Tarih Dergisi, No:165, Eylül 2007, s.30.)
[24] Türkiye’de Sivil Toplum ve Milliyetçilik, Editör: Stefanos Yerasimos-Günter Seufert-Karin Vorhoff, İletişim Yay., 2001 içinde Kemal Can, “Radikal Milliyetçiliğin En Büyük Örgütü: Ülkü Ocakları”, s.217.
[25] Tanıl Bora, “Cumhuriyet, Demokrasi ve Muhafazakâr Türk Cumhuriyetçiliği”, Birikim Dergisi, No:115, Kasım 1998, s.27.
[26] Kemalist İdeolojide Eğitim: Erken Cumhuriyet Dönemi Tarih ve Yurt Bilgisi Ders Kitapları Üzerine Bir İnceleme, Ankara, Turhan Kitabevi, 2005, s.468.
[27] Kemalist İdeolojide Eğitim: Erken Cumhuriyet Dönemi Tarih ve Yurt Bilgisi Ders Kitapları Üzerine Bir İnceleme, Ankara, Turhan Kitabevi, 2005, s.183.
[28] Esra Elmas, “Sevgili Atatürkçüğüm”, Hayy Kitap, 2007.
[29] Feza Kürkçüoglu, “İçişleri Bakanı Namık Gedik, 6-7 Eylül 1955’deki Saldırıyı Şöyle Tanımladı: ‘Bu Bir Galeyan-ı Millidir’!...”, Birgün Pazar, 2 Eylül 2007, s.9.
[30] Vatandaşlık ve Etnik Çatışma - Ulus Devletin Sorgulanması, Hazırlayan: Haldun Günalp, Metis Yay., 2007 içinde Soner Çağaptay, s.25.
[31] “Koç: Bizans Bizim Değil Diyemezsiniz”, Milliyet, 26 Haziran 2007, s.3.
[32] Türk Tarihinin Ana Hatları, aktaran İ. Beşikçi: “Türk Tarih Tezi, Güneş Dil Teorisi ve Kürt Sorunu, Yurt kitap Yayın, s.89.
[33] Cemşid Bender, “Tarihte Kürt Halkının Yeri”, Teori Dergisi, Nisan 1990.
[34] Resmi Tarih Tartışmaları -II-, Editör: Fikret Başkaya, Özgür Üniversite Kitaplığı: 56, Maki Yay., 2006 içinde Sait Çetinoğlu, “Sermayenin ‘Türk’leştirilmesi, s.79-152.
[35] “Onlarınki Küfür Hürriyeti”, Radikal, 23 Eylül 2007, s.7.
[36] “Müvekkil Gibi Avukatı da Tehditçi”, Radikal, 27 Eylül 2007, s.5.
[37] Murat Belge, “Üçüncü Millet”, Radikal, 8 Eylül 2007, s.11.
[38] Murat Belge, “İğne ile Çuvaldız”, Radikal, 4 Eylül 2007, s.11.
[39] “Ermeni Gruba Taşlı Saldırı”, Cumhuriyet, 28 Eylül 2007, s.7.
[40]
http://www.cumhuriyetforum.org/forum/index.php?showtopic=11533&st=70&p=298... 18.02.2007