Bu sabah saat dokuzda Sarayburnu müthiş güzel bir güneş altındaydı...

Bindiğim taksinin şoförü devrimciydi... Taksinin içi devrim kokuyordu! Taksi şoförüne sırtında "Bulunmaz" yazan bir kalem armağan ederek, şiir yazmak istediği ânda kullanabileceğini söylediğimde devrimci şiirler yazmak istediğini dile getirdi. Şimdiye dek hep şiir yazmak istemiş! Ama devrimci imge esinleyecek bir kalem sahibi olamadığını belirtti. Tabiî ki, "esin, imge" gibi kavramlara yabancıydı. Ancak, ben, anlattığımda, şiirin bir zorunluluk olduğunu duyumsadı ve şiirler yazıp, bana göstereceğini söyledi. Sadece cumartesi günleri saat 17.00-20.00 arasında Bulunmaz Tiyatro'ya gelebileceğini söylediğimde, dilediği zaman gelmek istediğini belirtti. Kafası hiç karışmasın diye dâvâlarımı anlatmak istemiyordum... Israrla, neden rahatça görüşemeyeceğimizi dayatınca, tadımlık bir dâvâ potpurisi yaptım!... Ben, ısrarlı istekte bulunmamama karşın, bu akşam bir şiir yazacağını söyledi... Sultanahmet'ten sola dönüp, Sarayburnu'na doğru yöneldiğimizde, denizin bu kadar mavi ve güneşin bu kadar altın olduğunu bir kez daha görerek, içimdeki çocuk seslerini sesime kattım!

Sosyalist Sanatçı Hilmi Bulunmaz