Tiyatro, estetik bilinçten soyutlandığı ânda, tiyatro dergileri bile, etkinlik düzeyinde yayın yapıp piyasa kültürüne hizmet ediyor... Meta estetiğinin "ilkel kılcal damarı" olmanın ötesine gidemeyen tiyatro dergileri ne denli büyük çabaların ürünü olursa olsun, emekçi halka, sosyal devlete ve tüyü bitmemiş yetime herhangi bir yarar sağlayamıyor... Sağlamak istemiyor!
Halkın okur - yazar olduğu ülkemizde, tiyatro yazarları okumaz - yazmaz durumdalar!... Basiretleri bağlanan tiyatro yazarları, örnekse Melih Anık düzeyine ulaşma gibi bir derde sahip olmadıklarından, böyle bir dertleri olsa bile, beş fırın ekmek yemek zorunda kalacaklardır. Anık'ın dışındaki tiyatro yazarları tiyatroyu "etkinlik ve piyasa" olarak algılamanın ötesine geçemedikleri için tiyatro dergileri de saman tadı veren ve saman kağıda basılmışlığı yansıtan kağıt tomarı olmanın bir adım ilerisine geçemiyor...
Yeni Tiyatro Dergisi, "HAKARETÇİ", "İFTİRACI", "LİNÇÇİ", alçak olmayan insanlar tarafından yönetildiği için, çok daha nitelikli bir düzey tutturup, daha önemli bir düzlemde yayın yapsa bile bu dergi periyotları tam olarak sağlayamıyor. Hangi nedenle olursa olsun ayın 12'si olmasına karşın elimize geçmeyen Yeni Tiyatro Dergisi bizi bile üzüyor. Bize elden gönderilmiş bulunan bu sayı, "İstanbul Yeni Tiyatro Topluluğu"ndan bir oyuncu tarafından bize getirilmesi gereken bugün unutulup getirilmemiş olduğuna göre, ortalık yerde olağanüstü ciddî bir sallama var demektir...
Sosyalist Sanatçı Hilmi Bulunmaz
