Erdoğan'a "diktatör" demek istemesine karşın asla söyleyemeyen yazar

Türkiye'nin gelip takıldığı bu dar boğaz aslında AK Parti'nin kurumsal kimliğinin değil, Erdoğan ve çevresindeki küçük bir azınlığın eseri. Dershaneleri kapatma teşebbüsüne, AK Parti içinden ne kadar büyük bir tepki geldiğini ve bu direncin Erdoğan'ın ısrarı ile aşıldığını hatırlayalım. Mevcut savaş, kişisel bir savaş olarak sürüyor. Ne kadar güçlü bir lider olursa olsun, AK Parti'nin kurumsal kişiliği ile Erdoğan'ı ayırdığınız zaman her şeyin rengi değişiyor. Erdoğan kazanamayacağı bir savaşa, hesap hatası yaparak girdi; şimdi kişiselleştirerek sürdürüyor. Böylece istikrarın kurucu aktörü olmaktan çıkıp, sürdürülmesi mümkün olmayan bir güvensizlik ortamının müsebbibine dönüşüyor. Savaşın kişisel niteliğini görmek için şu sorunun peşine düşmek yeterli: Bir siyasî parti, doğal seçmen tabanını oluşturan bir Cemaat'e karşı neden ölümüne bir savaş açar? Bir parti seçim kampanyasını, rakip partilere karşı değil de neden kendi seçmen kitlesine karşı yürütür? Kurumsal yapısı ve refleksleri ile bir siyasî parti, böyle bir hatayı nasıl yapar?

Yazının tamamını okumak için tıklayınız: "Adalet elbette yerini bulur"

***

Ayrıca bakınız:

"Yeşil Sermaye", tam ortasından ikiye bölününce güzel sözler okuyoruz!

Emirle "Atatürkçülük" yapan yazar "emirle" giderken, gayet sert yazıyor!

Camiciler ile Particiler birbirine girince, toplumsal kıvılcımlar saçılıyor!...

Hayata ideolojik sınıfsal değil, kişisel bakanların hırsı da kişisel oluyor!

Kendi yazarlarını tam olarak ikna edemeyen yeşil sermaye, renk atıyor!